Heeft u problemen met inloggen? Klik hier voor meer informatie.
  1. Morvan Libelle september

    Omdat ik zelf al meer dan 4 jaar permanent in de Morvan woon en de libelle dus later krijg van een vriendin in NL. Heb ik nu pas het artikel vrouwen, over Therese, die jaren geleden vanuit Bretagne naar de Morvan is verhuisd gelezen. Het kan zijn dat lang geleden mensen hier afwijzend tegen vreemden waren. Maar de Fransen die hier wonen en uit een hele andere streek komen vertellen ons andere verhalen. Ik vind dit interview een heel negatief beeld geven van de mentaliteit van de Morvandiaux. Wij hebben heel andere ervaringen met het wonen in de Morvan. Toen we in dit dorp kwamen wonen waren de bewoners vriendelijk en behulpzaam. Binnen een half jaar werden we gevraagd lid te worden van het feestcommitee. Dat houdt in dat we helpen de jaarlijkse festiviteiten te organiseren en ook de handen uit de mouwen steken als het nodig is.
    Wij komen wel vaker negatieve verhalen tegen over de Morvan, die komen meestal van Nederlanders die hier een tweede huis hebben. Ze praten over "onze Morvan", klagen over tractoren die op zondag voorbij rijden, bosmaaiers die voor 10 uur 's morgens gebruikt worden etc. Maar ja, dat zijn dezelfde mensen die zeggen dat Frankrijk zo'n geweldig land is, alleen er zouden geen Fransen moeten wonen. Daarom zou ik willen vragen om eens niet door een Nederlandse bril naar de Morvan te kijken.
    Groeten Ibbel
    Libelleforum wijzigde dit bericht op 18-12-2010 12:39 met 1%: Oorspronkelijke topictitel toegevoegd
  1. Helaas hebben veel Nederlanders problemen met de inwoners van Frankrijk. Blijf dan lekker thuis denk ik dan maar. Fransen zouden arrogant zijn. Het is de arrogantie van de Nederlanders zelf die de moeite niet nemen de taal te leren maar vinden dat de Fransen maar Engels, of liever nog Nederlands zouden moeten leren. Ze vergeten daarbij dat Frankrijk zestien keer groter is dan Nederland. Overigens zijn er heel veel Fransen die een aardig woordje buiten de deur spreken. Die Nederlanders vinden vaak ook dat de Fransen maar eens moeten leren dat er mensen zijn die om 17.00 willen eten, het liefst snel zodat men de hele avond lekker voor de buis kan hangen. Dat eten een sociale gebeurtenis is, is maar vreemd. De mensen in Frankrijk zijn ook niet zo afstandelijk als vaak wordt gedacht, ze zijn over het algemeen iets vormelijker en vooral een stuk beleefder dan de gemiddelde Nederlander. Onze zogenaamde directheid is dikwijls niet veel meer dan lompheid daar is men in Frankrijk niet van gediend, bij een conflict spreekt men daar met een langue de bois, hier een tamelijk onbekend begrip. Misschien moeten al die mensen die Frankrijk een mooi land vinden maar het jammer vinden dat er Fransen wonen daar maar eens een voorbeeld aan nemen.
    Op het bovenstaande berust copyright©
  2. Ha ha, Marijke. Herkenbaar stukje. Maar hebben veel Duitsers ook niet zo'n houding naar Nederland, of welk land dan ook? Geboren en getogen in de kuststreek hoorde je regelmatig van de Duitse badgasten : Bei uns ist alles besser. Nou, waarom blijf je dan niet gewoon lekker thuis in je grauwe betonnen flat, dacht ik vroeger dan.

    Het is toch juist de charme van een ander land om lekker mee te gaan in het leven daar. Zowel qua levensstijl als eten etc. Hoe veel Nederlanders zie je niet met een pot pindakaas en een pak hagelslag op reis gaan? Triest.

    Of je nu ergens gaat wonen of dat je er op vakantie bent. Volgens mij gaat het bijna altijd wel goed als je je aanpast aan de levensstijl van het betreffende land. Ibbel, volgens mij laat je dat in jouw verhaal ook duidelijk zien.
  3. Hallo Ibbel, dit berichtje is mij uit het hart gegrepen! Zelf wonen wij ook al weer bijna vier jaar in de Bourgogne, net buiten de Morvan, en ook wij hebben hier zeker niets te klagen over onze buren/dorpsbewoners. We zijn lid van een club, met alle leuke bijkomstigheden vandien. Repas de NoŽl is nog maar een voorbeeld. We hebben inmiddels door onze bevriende buren een vriendenclubje opgebouwd. We eten regelmatig samen. Ook hebben wij een paar fijne Nederlandse vrienden. Wij hebben en doen er natuurlijk ook wel moeite voor, het komt je niet zomaar aanwaaien natuurlijk. Voor wat hoort wat, zal ik maar zeggen. Ook kennen wij veel nederlanders uit de omgeving hier die er geen moeite voor doen, en die gaan ook alleen maar met mede nederlanders om. Willen ze zelf, ons ding is het niet! Hoe krijg je een slechte naam? Juist......als je je niet wil aanpassen natuurlijk. Het verbaast mij dan ook altijd dat ze zeggen dat nederlanders zich overal ter wereld zo makkelijk aanpassen, mooi niet!
    groetjes, hier uit de natte koude Bourgogne.
  4. Hoi mensen, het gewraakte artikel heb ik niet gelezen - kan het ook op internet niet vinden -, maar ik kan me er iets bij voorstellen.
    Ga je naar een vreemd land, dan hoor je je open te stellen voor de mensen en de cultuur daar; zeker als je er helemaal gaat wonen. Ikzelf woon al sinds vele jaren in Duitsland, heb ook enkele jaren in de VS en in IsraŽl gewoond en gewerkt. Al die jaren beschouw ik absoluut als een verrijking. Natuurlijk is er overal wel iets wat je minder bevalt, maar dat heb je in Nederland ook. Integreren is het toverwoord - met andere woorden, de taal leren (uiteraard het liefst van tevoren), de gewoontes en omgangsvormen onder de knie zien te krijgen, meedraaien met het sociale leven. In het begin is dit zeker niet altijd makkelijk, maar je krijgt ook veel positieve reacties. Overigens: ook Duitsers, vooral hier in Beieren, kunnen in het begin vrij terughoudend zijn. Daar staat tegenover dat zij niet meteen met lomp commentaar en "grapjes" klaarstaan, zoals je in Nederland wel eens - gelukkig niet vaak - meemaakt. Ik voel me zowel in Duitsland als in Nederland prima thuis en probeer bij eventueel onbegrip te bemiddelen.
    Wat mij nog steeds verbaast, is dat mensen vaak zonder gedegen voorbereiding in het buitenland gaan wonen. Ook in het televisieprogramma "Ik vertrek" zie ik dat veel. Sommige mensen vertrekken naar mijn mening ook vanuit een verkeerd principe: zij willen weg uit Nederland, uit hun thuissituatie, niet zozeer naar het andere land toe. Dan is het project vaak tot mislukken gedoemd, omdat je jezelf immers meeneemt.
  5. Wij hebben eigenlijk ook onvoorbereid de sprong om te gaan emigreren naar Frankrijk genomen. Wij, jong gepensioneerde, hadden al een paar jaar gefilosofeerd wat te gaan doen als mijn man gepensioneerd zou zijn. Frankrijk kwam eigenlijk onverwachts op ons pad. We zochten in de eerste plaats de ruimte op rijafstand van nederland. Toen wij hier kwamen zijn we snel op franse les gegaan, wat erg moeilijk is voor ons, je bent school ontgroeid, en nu moet je weer leren. En dan de franse taal, die is pittig kan ik je zeggen. Daarna hebben wij een appero (borrel op z'n frans) gegeven voor al de buren en een paar Nederlandse stellen. Wij hebben die avond duidelijk gemaakt dat we graag wilden integreren, nou dat is gelukt! Onze buurman die inmiddels onze vriend is, heeft ons geÔntroduceerd in het dorp en bij zijn eigen vrienden! Wij worden inmiddels op handen gedragen hier in het dorp. Maar belangrijk is om regelmatig je gezicht te laten zien bij evenementen in het dorp. Gisteravond zijn we naar de nieuwjaars receptie van de burgemeester geweest, en hij haalde het speciaal in z'n speech aan dat wij als nederlanders helemaal bij de comune horen. Leuk toch? Wij kunnen echt zeggen dat het ons gelukt is om erbij te horen.
  6. Sharky, wat leuk allemaal. Ik herinner me dat je hier postte toen je nog in Noord-Holland woonde - ik geloof in Den Helder.
    Fijn dat het zo goed uitpakte en dat jij je in Frankrijk nu helemaal happy voelt.
  7. Hallo, ja in die tijd zat ik regelmatig op dit forum. En men kon toen mee lezen dat we gingen verhuizen naar Frankrijk. We hebben het hier erg naar ons zin, en natuurlijk loop je wel eens tegen negatieve punten aan. Zeker als je zo als wij een huis hebt gekocht waar nog heel veel aan geklust moet worden. We hebben al heel veel achter de rug, en er is nog steeds een boel te doen. Een hectare tuin die tientallen jaren verwaarloost is geweest hoorde ook bij de taken. En stukje bij beetje gaat het goed komen. En ondertussen leven wij hier vrolijk verder. Dat hoort er ook bij.
  8. Sharky, wat goed dat het jullie is gelukt om er helemaal bij te horen. Ik heb ook familie in Frankrijk, zij deden dezelfde dingen als jullie, meteen op franse les, zich voorstellen in de buurt enzo. Maar toch horen ze er niet echt bij. Komt mss ook omdat zij afgelegen wonen, echt buiten het dorpje. Het hele dorp heeft minder als 200 inwoners. Mss hadden die niet zoveel behoefte aan nieuwkomers?
    Zelf woon ik ook in het buitenland, Australia. Dat is weer heel anders, een groot deel van de mensen die hier wonen, zijn niet in Australia geboren. Vooral in Sydney niet.
  9. Als je als stedeling in een dorp op het Nederlandse platteland gaat wonen loop je soms ook tegen een inburgeringsprobleem aan, misschien ook omdat veel stedelingen al snel gaan klagen over de haan of de geiten van de buurman en de tractor die wel twee keer per dag voorbijkomt. Ook dan kan ik me wel indenken dat men daar niet zo dol is op nieuwkomers.
    Op het bovenstaande berust copyright©
  10. Hallo Morgana, jammer van je fam. Wij wonen ook wat afgelegen, buiten het dorp (900 inwoners) maar wij hebben veel te danken aan onze buurman die ons overal ook bij vrienden heeft geÔntroduceerd. En we zijn blij dat er in dit dorp maar weinig Nederlanders wonen, er zijn ook dorpen waar de helft uit Nederlanders bestaat, en dat wil je ook niet.