Libelle - 50 en nu? - Relatie & Opvoeding

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 44 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 08-03-2012 18:22.

50 en nu?

Geplaatst op vrijdag 20 januari 2012 23:24
1002poot
Heb even een dip, ja overgang? Whatever, 50 en sta te springen in mijn tuig....Tel mijn zegeningen, zijn er veel, gezond,leuke volwassen kids die prima op weg zijn, heb leuke baan, heerlijk huisje, geen geldzorgen, vriendinnen, familie, afijn niets te klagen toch? Sport zelfs 2 keer per week, heb ook nog hobby's. Kind 1 is deur uit en 2 staat op uitvliegen..
Maar mijn droom, groot gezin, b & b runnen, samen met...is er niet bij. Hoe nu verder. Uit ballorigheid zelfs op datingsites gekeken, crisis, word ik ook niet vrolijk van. Hoe vind ik weer een zinvolle invulling? En dan ook nog die opvliegers, stemmingswisselingen, emoties, zelfs af en toe depressief, lijf wat niet meer in vorm wil komen, rimpels die niet meer weggaan 's morgens wat ik ook smeer, jakkes. En dat terwijl ik bekend sta als die optimist, die altijd vrolijk is. Zo sociaal en gezellig. Nou nu even niet dus........
Geplaatst op vrijdag 20 januari 2012 23:58
mijzelf
Je gaat vanzelf naar de 60 diep ademhalen en weer doorgaan met de leuke dingen.Ook de leeftijd 50 gaat voorbij en heeft best fijne dingen.Die zullen je vast schrijven op deze topic
mijzelf wijzigde dit bericht op 21-01-2012 00:03 met 42%
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 07:13
hemelskoekje
Nou, denk je dat die datingsites zullen helpen? Waarmee? Je bent toch gelukkig getrouwd neem ik aan?

We zitten allemaal wel eens in een dip en we worden allemaal ouder met rimpels. Bovendien is het toch nooit te laat om je dromen achterna te jagen vwb B&B?

Ik zou zeggen, recht je rug, kijk in de spiegel en lach telkens een nieuwe dag tegemoet
Droom wat je niet doet en doe wat je niet durft...
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 11:40
mariaw
Ga je B&B droom idd realiseren.
Groot gezin gaat m niet meer worden als je 50 bent ;-) tenzij je pleegkinderen in huis wil nemen.
Die vent komt vanzelf wel of niet maar daar zou ik me niet afhankelijk van maken.

Op het moment dat je een droom achterna gaat gaat de energie weer stromen en kom je die overgang ook wel weer door.

Ik ben nu een 1/2 jaar 50 en ik vind t super deze leeftijd. heb me in jaren niet zo goed gevoeld, inclusief mood-swings door de hormonen !
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 12:37
rema
Ik ben 52, maar vind het helemaal niets weet ook vaak niet wat ik aan moet met mijn leven, vind het zo zinloos allemaal.
En dan heb ik nog het geluk dat ik een goed huwelijk, superleuke kinderen en schoonkinderen heb..
Maar ben ook al een paar jaar aan het piekeren wat ik met de rest van mijn leven kan, ik vind haast niets meer leuk, snik..
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 12:44
maatjes
ben 49, dus nog een jaartje, en dan heb ik ook de 5 ervoor. Maar ik kan me niet voorstellen dat alles dan opeens heel anders wordt, het is maar een getal. Gewoon lekker blijven doen wat je leuk vindt. En als je nog dromen hebt, zoals een B&B, daar hoeft het toch niet te laat voor te zijn? Ik ben zelf op mijn 44e begonnen met een droom te realiseren, een eigen winkel, en ben erg blij dat ik dat toen gedaan heb. Verder 2 lieve middelbare schoolmeiden, een goed huwelijk, en veel sociale contacten, en dan is het leven nu echt niet minder leuk dan bij 20, 30 etc. Ik heb dan wel het geluk dat we allemaal gezond zijn, ik realiseer me heel goed dat je er zonder een goede gezondheid heel anders voor kan komen te staan.
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 13:34
starrynight1
Bij mij is na mijn vijftigste mijn leven pas op gang gekomen. Ben gaan studeren, schrijven, exposeren met mijn hobby, musea bezoeken, lezen (boekbesprekingsclub). Ben nu 70 en heb net een ontspannen radiointerview achter de rug. Ik kom tijd te kort en wil graag nog een leven erbij om datgene te doen waar ik in het verleden niet aan toegekomen ben. Er is zoveel... en heb bijna geen tijd voor kinderen en kleinkinderen.
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 15:16
Maartje 44
quote:
rema schreef op 21 januari 2012 @ 12:37:
Ik ben 52, maar vind het helemaal niets weet ook vaak niet wat ik aan moet met mijn leven, vind het zo zinloos allemaal.
En dan heb ik nog het geluk dat ik een goed huwelijk, superleuke kinderen en schoonkinderen heb..
Maar ben ook al een paar jaar aan het piekeren wat ik met de rest van mijn leven kan, ik vind haast niets meer leuk, snik..

Och Rema toch...je lijkt wel depresief...
En dat terwijl alles zo goed is in je huis en gezinsleven.
Maar ja dat geeft vaak ook geen,,troost,, he...al zou dat wel moeten.
LEEF el-ke dag en kijk maar niet zover vooruit,want alles kan zomaar anders worden meid.
Voor dat je savonds je oogluikjes dicht doet de dag over zien is niet zo gek hoor..en dan vooral wat positief was op slaan op de harde schijf!!!
Ik ben 56jaar en heb ook wel dip-dagen maar na heftige ervaringen dankbaar dat elke dag die ,,goed,, was mn leven mag invullen.
Niemand krijgt garantie op dat wat jij nu wel hebt Rema,besef dat je geluk niet moet zoeken maar zien !
Groetjes Maartje
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 16:21
gwynette
Als je echt depressief bent, en zo klinkt het inderdaad wel een beetje Rema, dan is dat wat je als advies krijgt nu juist precies datgene wat je niet kunt. Dat is namelijk juist wat een depressie is: somberheid, angst en verlies van plezier. Dan kun je wel proberen je zegeningen te tellen maar je voelt ze niet. Wat helpt wel?
In lichte gevallen: veel naar buiten. Veel afleiding zoeken. Een lijst maken met dingen waar je vroeger plezier aan beleefde en die doen, ook al heb je er geen zin in. Contacten opzoeken. Bewegen.
Bij zwaardere gevallen: hulpverlening zoeken.
Dan voor 1002poot: veel van wat jij beschrijft kan door de overgang komen, dus dat zal het dan ook wel zijn. Kwestie van uitzitten vrees ik. Alleen één ding valt me op. Je noemt al je zegeningen, maar geen partner, terwijl je aangeeft dat je graag een B&B zou hebben gerund samen met iemand die je niet noemt. Komt hier het gevoel vandaan? Of die partner uitgesloten is weet ik niet, het grote gezin gaat ook niet meer gebeuren, maar die B&B kan nog. Duik daar eens in, je bent absoluut niet te oud om aan iets nieuws te beginnen!
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 16:34
maatjes
rema, ik sluit me helemaal bij het advies van Gwynette aan, je komt depressief over, en het zou mooi zijn als iemand je kan helpen om daar weer bovenop te komen, als het goed is kun je nog een hoop (mooie) jaren voor je hebben.
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 20:40
x deetje x
Ik zou zeggen, laat de dip even over je heen komen...totdat je weet wat je wil. Dus als een soort van pauze. Misschien kun je vrijwilligerswerk gaan doen? Daar zijn zoveel mogelijkheden en als je wat leuks vind, voel je je misschien weer "nuttig" en gelukkiger...?
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 20:41
lakota
De emoties bij de overgang kunnen je flink in de war maken.
Niet alleen lichamelijke ongemakken zoals de hittegolven die regelmatig over je heen komen,maar ook de emotionele kant van je leven.
Je begint een andere periode in je leven.je hebt veel zegeningen.Dan heb je geluk,tel die en blijf die tellen.
Lichamelijk bezig zijn is goed.Maar je kunt ook naar je homeopaat gaan en wat extra hulp vragen.
Je HOEFT niet depressief te zijn.Je hoeft die hittegolven niet heftig te laten zijn.Dromen is wat anders.Die kun je waar maken als je dat wilt.
Christine Northrup heeft een fantastisch boek geschreven,juist over die overgang.Het is zo herkenbaar.Voor iedereen anders.Maar het kan je leven in midden snijden...
Je kunt allerlei kwaaltjes krijgen die je voorheen niet had.
Het is zeer ingrijpend voor sommige vrouwen,anderen zeilen er netjes zonder problemen doorheen.
Probeer er iets voor te doen.Een groot gezin kan dus niet meer,maar je kunt wel helpen bv in een plek of op een plek met kinderen.Je kunt oppas tante worden.Je kunt jezelf ter beschikking stellen voor opvang van kinderen in nood.
Je kunt een kindertehuis bezoeken.Of de kinderafdeling van een ziekenhuis.
Maar het eerste zou misschien dus dat bezoekje moeten zijn aan een goede homeopaat die specialiseert in overgang misschien.Of een goede orthomoleculaire arts.
En wie weet met al die zegeningen hoort er ook een goede huisarts in jou rijtje thuis.
Minimaliseer je gevoelens niet,het is er,het KAN ingrijpend zijn en het kan je een prachtige tijd tegemoet laten komen.
De keus is aan jou.
Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 21:55
1002poot
Een dag verder en wat leuk om reacties te krijgen van (ex) - lot en bijna lotgenoten! Heb vandaag maar eens heerlijk uitgebreid recept van Jamie uitgeprobeerd, bloemen in huis gezet, leuke dingen in de agenda gezet en het komt wel goed. Ik weet dat een groot deel door de overgang komt en na deze periode je nog beter in je vel zit.
Het zijn ook momenten en als ik dan vandaag door die harde wind buiten loop, waait alles weg en dan geniet ik dat ik hier en nu mag zijn! Starrynight, je bent een voorbeeld! Lakota, dank je wel ga zeker even dat boek opzoeken en Gwynette, de vader van mijn kids is overleden en soms is het zwaar om het alleen te doen. Ik ben niet de enige en nogmaals heb eigenlijk helemaal geen klagen, sterker nog, ik voel mij meestal bevoorrecht maar soms, zo alleen 's avonds dan heb ik beetje zelfmedelijden. Gelukkig duurt het meestal kort en Rema kom op hoor, er is nog zoveel leuks te ontdekken en te doen maar als het niet lukt, geen jaren piekeren maar zoek hulp dit is zo zonde van dat korte tijdje dat wij op deze bol mogen rondlopen!
Dank jullie wel voor alle reacties!
Geplaatst op zondag 22 januari 2012 00:26
mijzelf
Starrynight

Bij mij is na mijn vijftigste mijn leven pas op gang gekomen. Ben gaan studeren, schrijven, exposeren met mijn hobby, musea bezoeken, lezen (boekbesprekingsclub). Ben nu 70 en heb net een ontspannen radiointerview achter de rug. Ik kom tijd te kort en wil graag nog een leven erbij om datgene te doen waar ik in het verleden niet aan toegekomen ben. Er is zoveel... en heb bijna geen tijd voor kinderen en kleinkinderen.

Heerlijk lijkt me dat als je zo positief in het leven staat en dat op je 70e
Ik heb dat ook niet altijd hoor ,maar ik heb er veel bewondering voor.PROFICIAT!
mijzelf wijzigde dit bericht op 22-01-2012 00:28 met 1%
Geplaatst op zondag 22 januari 2012 15:28
Tinkelbel
Tegenwoordig zijn er speciale spreekuren in de meeste ziekenhuizen voor overgangs klachten, zeker de moeite waard, je staat er versteld van hoeveel invoed de overgang op je funktioneren kan hebben, zonder dat je je er bewust van bent dat het daaruit voortvloeid, succes !
Het zijn de kleine dingen die het doen !!!
Geplaatst op maandag 23 januari 2012 13:24
rema
Maar waarschijnlijk kost dat weer geld, laatst was er bij ons in het buurthuis een overgangsconsulente die allerlei middeltjes had, maar wat blijkt, van onze ziektekostenverzekering mag ik maximaal één keer naar een overgangsconsulente, zelf betaald dmv eigen risico, en de medicijnen moet je zelf betalen, en die waren verre van goedkoop.
Dus dat zit er niet in.
Geplaatst op maandag 23 januari 2012 14:05
clineke
Prioriteiten opnieuw op een rijtje zetten, schrap of stel iets anders uit, en betaal de consulente en evt. medicijnen zelf. Ga vrijwilligerswerk doen, stel jezelf voorop (gezond eten, goed slapen, elke dag een uur lopen), en zorg dat je "nodig" bent en iets betekent voor een ander, betaald of onbetaald. Dat lucht denk ik al aardig op.
clineke wijzigde dit bericht op 23-01-2012 14:07 met 4%
"To love a person is to learn the song that is in their heart, and to sing it to them when they have forgotten." - Anonymous
Geplaatst op maandag 23 januari 2012 14:44
Bosa
Koop een pot st janskruidpillen, slik ze eens een paar weken, waarschijnlijk knappen jullie al een eind op.
Ga wandelen, ik weet het, dat wil je niet, als je het niet ziet zitten, maar het helpt wel degelijk.
Depressiviteit is een ziekte, daar moeten medicijnen aan te pas komen en therapie.
De overgang is een rotperiode, maar gaat ook weer voorbij, en dan is het leven weer heerlijk!
Geplaatst op woensdag 25 januari 2012 15:46
yukio
Nou ladies, ik wordt over een paar weken 54, heb al in geen zes maanden een hittegolf meegemaakt, mijn gemoedsstand was nooit over de top, ik ben nogal relaxed en optimistisch altijd al geweest. Enfin de overgang ligt achter me. ik heb een heel fijn leven, met super kinderen een lieve lieve man. Mijn werk maakt me blij het feit dat het weer iedere dag een paar minuten lichter wordt maakt me blij...ik heb nog zoveel te doen in de komende jaren, kijk er nu altegen op dat er een datum komt waarop ik officieel met pensioen moet..bah..helemaal geen zin zin. Ben actief lichamelijk en geestelijk. onderneem iedere week een nieuwe activiteit, ga naar de bios, ben met mijn gezin bezig.

Maar...er zijn dagen dat ik even in m'n eentje op de bank zit en met het fotoalbum op m'n schoot de plaatjes van al die mensen die ik nu kwijt ben even aanraak. Helaas zijn er zes van die mensen allemaal rond mijn leeftijd nu, of jonger gestorven, aan nare ziektes of fatale ongelukken. En het is in die momenten dat ik denk..ach wat heeft een mens veel geluk als ze nog aan alles kunnen deel nemen..en dat doe ik dan ook, met volle teugen..
Leentje leerde Lotje lopen
Geplaatst op donderdag 26 januari 2012 10:06
jop envelop
overgang.....ik heb nergens last van hoor.ben alleen maar blij dat ik nooit meer ongesteld word.dat was pas ee ramp.misschien komt het wel omdat ik veel buiten ben.ik weet ook niet.of ik heb gewoon geluk
tja wat zal ik ervan zeggen?
Geplaatst op donderdag 26 januari 2012 10:49
Tulp123
Ik ook.
Geplaatst op donderdag 26 januari 2012 10:55
maatjes
yukio, ik sluit me helemaal bij je aan!
Geplaatst op donderdag 26 januari 2012 12:05
PapuDribbel
quote:
jop envelop schreef op 26 januari 2012 @ 10:06:
overgang.....ik heb nergens last van hoor.ben alleen maar blij dat ik nooit meer ongesteld word.dat was pas ee ramp.misschien komt het wel omdat ik veel buiten ben.ik weet ook niet.of ik heb gewoon geluk

Kon ik maar ook dit zeggen. Ik heb alles gehad, wat een mens in de overgang zou kunnen hebben. Tot overmaat van ramp krijg ik nu pas opvliegers, terwijl ik sinds m'n 38ste tob met de overgang. Ben meer dan 19 jaar bezig en wat heb ik een last ondervonden, tot de dag van vandaag. Mijn leven is gewoon een ramp. Gewoon triest. En het wordt er niet beter op.
Of ik alles aan de overgang te danken heb, kan ik niet zeggen.

Maar ik wens het niemand toe.
Geplaatst op donderdag 26 januari 2012 15:50
clineke
Yukio, mee eens. Geen enkel probleem ondervonden, maar ik denk inderdaad dat jouw levensinstelling de sleutel is en NIET de overgang zelf, al kan die wel symptomen en klachten meebrengen natuurlijk. Rond die leeftijd ga je immers zien dat je jeugd voorbij is, de kinderen de deur uit, in het kort gezegd "midlife crisis" en dat kan voor negatieve gedachten en stress zorgen. Werk eraan om je leven weer inhoud te geven, zorg voor je lijf en je leden EN je geest.
"To love a person is to learn the song that is in their heart, and to sing it to them when they have forgotten." - Anonymous
Geplaatst op donderdag 26 januari 2012 17:07
gwynette
Overgang treft de één harder dan de ander, net zoals de één 8 dagen hevig bloedt tijdens de menstruatie en de eerste dagen van de pijn niet vooruit kan en de ander na 4 dagen met een normaal verbandje er alweer vanaf is. Om dan te zeggen dat of je er veel of weinig last van hebt ligt aan je instelling vind ik wel wat erg kort door de bocht. Je legt dan namelijk nog meer bij degene neer die het toch al moeilijk heeft: je instelling is slecht en als je maar zo deed als ik had je geen last. Geluk en fysieke aanleg speelt een veel grotere rol.
Dat gezegd zijnde: natuurlijk is je instelling ook belangrijk. Als jij erop uit trekt, vooruit kijkt, kijkt naar wat je wel hebt en nieuwe activiteiten ontplooit die horen bij de nieuwe levensfase en als je gezond eet en genoeg beweegt, dan zul je je beter voelen. Maar het vervelende is: als je maar gedeprimeerd genoeg bent, al dan niet door de overgang, dan lukt dat je gewoon niet! Vlak ook slaapgebrek niet uit. Ik ben pas 42 maar al in de overgang en vorige winter heb ik een periode gehad dat ik per nacht gemiddeld 8 keer badend in het zweet wakker werd. Dat betekende dus dat ik nooit langer dan een goed half uur achter elkaar sliep. Na een paar maanden kon je me wegdragen, zeker omdat ik ook nog een jong gezin en een inspannende baan heb. Gelukkig hield het vanzelf op na een paar maanden (het lijkt nu helaas weer te beginnen, help!), maar als je echt slecht slaapt, wordt de wereld een ellendige plaats.