Forum reacties

1. Geplaatst op donderdag 19 januari 2012 09:50

   ---

   ModLibelle

   

   ---

   Ze loopt met een verwilderde blik in haar ogen door de gang van het verzorgingstehuis. Ze heeft de blauwe rollator stevig vast, haar knokkels zijn wit. Anderen lopen langs en lijken haar angst niet op te merken. Ze hoopt iemand tegen te komen die aandacht voor haar heeft. Dan komt er een zuster aan. Hoopvol klampt ze haar aan. Wanhopig vraagt ze: “Ik wil graag naar huis, weet u de weg?” Maar de zuster duwt de vrouw van zich af en vervolgt haar weg. “Er loopt hier iemand van jullie!”, wordt er naar collega’s geroepen. Ik kom haar tegen, helemaal overstuur. Als ze mij ziet, begint ze zachtjes te huilen. “O, wat ben ik blij, ik ben de weg kwijt!” Ik sla een arm om haar heen. Samen lopen we naar de huiskamer. Dit maak ik dagelijks mee tijdens mijn werkzaamheden als activiteitenbegeleider. Collega’s die haast hebben en daardoor geen aandacht hebben voor de bewoners. Aandacht is meer dan een woord alleen. Er wordt gemakkelijk gezegd dat we aandacht voor elkaar moeten hebben, maar waarom voegen we de daad niet bij het woord?
   Saskia Sloots

   ---

   AlgemeneVoorwaarden | Forum@Libelle.nl

   ---

2. Geplaatst op donderdag 19 januari 2012 10:13

   ---

   draadje

   

   ---

   Saskia,
   
   Mijn oudste zoon van 23 jaar is (weer) begonnen met het werken in de zorg. Via het Gilde-leren.
   Zodra hij even een minuut of wat over heeft, gaat hij bij een bewoner een praatje maken. Hij geniet ervan en de bewoner ook.
   Als kleine jongen ging hij al zelfstandig op zijn fiets naar overgrootmoeder die na een beroerte in een verzorgingshuis woonde.
   
   Laatst sprak hij een collega aan. Zij stormde een kamer binnen en stormde net zo snel weer weg. De bewoner, een andere collega en hij wisten niet wat hen overkwam.
   Mijn knul heeft er iets van gezegd. Niet alleen dat zij niet een fatsoenlijk woord voerde, maar ook dat ze de bewoner met je en jij aansprak. (deze bewoner stelt dit niet op prijs)
   Zo ga je niet met mensen om.
   Het is bij de directie terecht gekomen en zoon werd in zijn gelijk gesteld. Hij had het minder vurig kunnen brengen, maar hij kreeg op alle fronten gelijk.
   Dit vond de bewuste collega uiteindelijk ook.
   
   Jouw verhaal, Saskia, sluit hier precies bij aan.
   We leven in een wereld waar geen rekening wordt gehouden met de mensen die hun leven geleefd hebben.
   Zij hebben recht op tijd, aandacht, liefde en ons medeleven!

   ---

   Never give up ................

   ---

3. Geplaatst op donderdag 19 januari 2012 10:18

   ---

   marijke1

   

   ---

   Helaas, ik ben er in verschillende verzorgingshuizen getuige van geweest, in het ene huis was nauwelijks aandacht voor de bewoners, in het andere wel maar misschien ook omdat er op dat moment visite was. De werkdruk is groot, alles moet op de minuut, er is een tekort aan personeel, er wordt teveel vergaderd, het werk is zwaar, het salaris is niet om over naar huis te schrijven en er komen nog meer bezuinigingen aan. Mede dankzij de medische wetenschap worden mensen steeds ouder maar dat betekent niet altijd dat die hoogbejaarde mensen nog zelfstandig kunnen wonen of functioneren. De zorg voor ouderen moet nodig op de schop, het zijn de mensen die Nederland er na de ellende van WOII bovenop hebben geholpen, in plaats van ze te koesteren worden ze vaak behandeld als oud vuil. Gelukkig zijn er nog steeds veel vrijwilligers maar die kunnen en mogen niet alles doen om het onze senioren zo makkelijk mogelijk te maken.

   ---

   Op het bovenstaande berust copyright©

   ---

4. Geplaatst op zondag 29 januari 2012 20:26

   ---

   squireltje

   

   ---

   Voor 20 jaar terug was het al zo , geen vlotte reactie op de bellen, niet reageren naar een bewonder die in de war was, niet direct iemand van het toilet halen, rapportages niet goed afwerken.
   Er is niets nieuws onder de zon.
   
   Draadje, goed van jouw zoon dat hij de collega er op aan sprak,hoe groot is de kans dat zijn stagewerk nu wordt verpest ????
   Ik kreeg door dit soort acties meer trammelant in mijn stage.

   ---

   Ik ben ik en niemand anders

   ---

5. Geplaatst op zondag 29 januari 2012 20:38

   ---

   Gizmo

   

   ---

   Het is toch verschrikkelijk als je er maar een beetje over nadenkt. In ziekenhuizen/verzorgingstehuizen (de uitzonderingen daar gelaten) loopt het personeel de benen uit hun lijf en helaas wordt het menselijke aspect van de bewoner of zieke vergeten. Nee de managers hebben liever dat ze de papierwinkel netjes invullen dan even een paar minuten met iemand een praatje maken, het is toch triest dat we zo met elkaar omgaan. De zogenaamde westerse beschaving met al zijn rijkdom blijkt dan zo arm.

   ---

   Elke dag is een begin voor de rest van mijn leven.

   ---

6. Geplaatst op maandag 06 februari 2012 10:16

   ---

   misswinter

   

   ---

   Het is een tekens des tijds denk ik. Iedereen loopt langs elkaar heen in het dagelijks leven, dus van zo iets kijk ik niet gek op. Zo'n verzorgingshuis is natuurlijk een afspiegeling van de samenleving. Neemt niet weg dat het dieptriest is zoals die mensen soms worden behandeld. Een beetje meer aandacht voor elkaar zou inderdaad niet slecht zijn, zeker in het geval van oudere mensen.

   ---

   ---

7. Geplaatst op maandag 06 februari 2012 11:43

   ---

   dini

   

   ---

   Ik hoorde laatst ook zoiets merkwaardigs. Een stagaire, (herintreedster) raakte haar stage plek kwijt, en waarom: ze was volgens de aktiviteitenbegeleidster te familiair met de bewoners. Was niet zo, het is gewoon een lieve, hartelijke vrouw die aandacht gaf. Het probleem lag in dit geval bij de aktiviteitenbegeleidster, die wel vaker stagaires of vrijwilligsters de laan uitstuurde om wat voor vage reden dan ook.
   Ik begrijp dat niet, als zoiets vaker gebeurt, wie kijkt dan eens naar het gedrag van zo'n aktiviteiten begeleidster? Staat het welzijn van de bewoners niet voorop, of draait het om het eigen ikje? Ik denk het het laatste bij verscheidene verzorgingstehuizen. Nog een voorbeeld. Een mevrouw die zo graag naar de muziek luistert die wekelijks ten gehore wordt gegeven, mag daar niet naar toe, want op het programma van haar afdeling staat : "handenarbeid", werkjes doen, prutsen met naald en draad. Je moet er maar van houden. Toen ik dat hoorde kon ik alleen maar hopen nooit in zo'n tehuis terecht te komen, ik heb een hekel aan handwerken, ben ook niet handig, en dan word je op je oude dag nog gedwongen???
   Het is trouwens een van de redenen dat ik jaren geleden stopte met mijn vrijwilligerswerk bij een dagopvang voor ouderen. Die betutteling. Geen flexibiliteit. In de ochtend doen we werkjes, in de middag gaan we naar buiten, ongeacht of 's morgens de zon schijnt en er in de middag regen is voorspeld. Het zou verboden moeten worden, die betutteling. En dure managers zouden ook de laan uitmoeten, dat kan dat geld naar de verzorgenden, dat is is een eerlijker verdeling, dunkt me.

   ---

   dini wijzigde dit bericht op 06-02-2012 11:46 met 0%

   ---

8. Geplaatst op maandag 06 februari 2012 14:53

   ---

   rema

   

   ---

   Dat ben ik helemaal met je eens Dini, ook een bejaarde is goed in staat om te kiezen wat hij wel of niet wil.
   Ook hoor je zo vaak, we halen haar of hem even op, dat is goed voor haar of hem, voor een bingo, een gezamenlijk ontbijt of iets anders, als je maar onder de mensen bent.
   Maar er zijn ook veel mensen die er helemaal niet van houden om steeds min of meer gedwongen bij anderen te zitten, zelf ben ik ook zo iemand, mijn moeder was ook zo.
   Nu, thuis ben ik ook veel alleen, of met man en kinderen, maar heb eigenlijk geen kennissen of zo.
   Heb er ook niet veel behoefte aan, dus waarom zou dat veranderen als ik ouder ben?
   Ik begrijp die behoefte niet, om voortdurend met anderen dingen samen te ondernemen of koffie te drinken, voor mij hoeft dat niet.
   En betutteling al helemaal niet, daar word ik altijd erg dwars van.

   ---

   ---

9. Geplaatst op maandag 06 februari 2012 15:05

   ---

   janneke2

   

   ---

   quote:

   ModLibelle schreef op 19 januari 2012 @ 09:50:
   Ze loopt met een verwilderde blik in haar ogen door de gang van het verzorgingstehuis. Ze heeft de blauwe rollator stevig vast, haar knokkels zijn wit. Anderen lopen langs en lijken haar angst niet op te merken. Ze hoopt iemand tegen te komen die aandacht voor haar heeft. Dan komt er een zuster aan. Hoopvol klampt ze haar aan. Wanhopig vraagt ze: “Ik wil graag naar huis, weet u de weg?

   
   Dit klint me naar een akelig stadium van dementie in de oren.
   En op dat moment is er in feite 24 uur begeleiding nodig - net niet een op een, maar erg veel schelen doet dat niet.
   
   In een boel verzorgingstehuizen is het overdag 5 verzogenden op 50 bewoners - en dan is die zorg helaas niet leverbaar. (En niet zelden 'snachts 1 op 50.)
   Voor iedereen, ook voor de verzorgenden, heel frustrerend.
   Maar als je deze mevrouw geeft, wat ze nodig heeft - en recht op heeft
   dan doe je wel ogenblikkelijk en noodgedwongen een hele serie andere bewoners tekort.
   
   Brrrr...

   ---

   janneke2 wijzigde dit bericht op 06-02-2012 15:06 met 0%

   ---

10. Geplaatst op maandag 06 februari 2012 15:49

    ---

    Boekenwurm

    

    ---

    .

    ---

    Boekenwurm wijzigde dit bericht op 09-02-2012 13:38 met 94%

    ---

11. Geplaatst op zondag 29 april 2012 22:05

    ---

    Jovanka

    

    ---

    Ik heb in twee bejaardentehuizen een dagje mogen meelopen. Met twee totaal andere ervaringen. Wel weet ik dat bij het ene te huis er een vrouw was die zeer nodig naar het toilet moest. Ik liep naar de begeleider toe ''Mevrouw moet nog eventjes wachten'', maar als de begeleider naar het toilet moet kan dat zeker wel? Belachelijk vond ik het toen,want het wachten was best een poosje. De vrouw zat overigens in een rolstoel.
    
    Vandaag had ik een gesprek met mijn oma. Ze voelde zich niet netjes behandeld. Ze is ontslagen uit het ziekenhuis, had pleuritis. Op de manier hoe alles in werking ging vond ze het niet goed. Ze vertelde ''Voor alles moet ik betalen, ik heb nooit op de maatschappij geleefd en als ik dan ergens aan moet kloppen voor hulp, dan stoot ik mijn hoofd''. Het blijkt wel hoe het gesteld is hier in Nederland.
    
    Al moet ik wel toegeven dat mijn oma het met de thuiszorg best goed getroffen heeft op een enkeling na.
    
    Wel moet ik toegeven dat het trouwens nog stukken erger kan wat betreft de zorg. We zitten op een redelijk punt van zorg, maar stukken beter kan het zeker.

    ---

    ---