Libelle - Man wil zich niet laten steriliseren, einde relatie?

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 41 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 2 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 17-11-2011 12:06.

Man wil zich niet laten steriliseren, einde relatie?

Geplaatst op vrijdag 11 november 2011 23:44
Yodiyo
Ja ik heb alle reacties gelezen en ik snap denk ik wel dat het iets is dat om mij gaat en niet zozeer om hem. Hij is wie hij is met goede en slechte kanten. Natuurlijk ligt het allemaal wel iets genuanceerder dan ik het opschrijf. Ik denk inderdaad wel dat ik mijn onvrede over het leven, over mijn leven, over mijn eenzame gevoel soms, mijn ontevredenheid bij hem neerleg. Alsof hij daar iets aan kan doen. Ik ben natuurlijk verantwoordelijk voor mijn eigen leven en daar zit um denk ik de kneep. Ik vind mijn leven nu niet leuk en omdat ik degene ben die dat heeft veroorzaakt voel ik me nu rottig. Misschien is het wel zo dat ik nooit verantwoordelijkheid wil nemen en veel dingen op het bord van de ander gooi. Dan hoef ik niet in actie te komen geen stelling in te nemen. Ik vind mezelf naar hem toe ook vaak niet aardig, streng. Net zo streng als ik soms voor mezelf ben. Ik vind mezelf ook vaak genoeg niet leuk. Het is niet zo dat ik een rotleven heb, ik heb een goede baan, een lieve man, leuke vrienden, een leuk huis maar ik mis iets. Ik weet niet wat het is maar toch ben ik ontevreden. Dan projecteer ik misschien al die onvrede op mijn relatie. En denk ik dat die relatie ook niet deugd, dat hij niet deugd en dan ga ik daar over twijfelen. Of het wel goed zit tussen ons. En wat er beter kan en moet. En dan leg ik vaak de bal bij hem terwijl ik zelf ook niet alles perfect doe natuurlijk. Ik wil helemaal niet rottig doen hoor maar het lijkt wel of als hij iets doet wat niet overeenkomt met hoe ik het zou willen, ik op tilt sla. Dan wil ik dat het anders wordt. Wil ik het probleem oplossen. En als dat probleem is opgelost dan pas ben ik weer tervreden. Voor even dan. Want daarna begint er weer iets anders waar ik dan over in kan zitten. Een nieuw probleem. Mmmm ik denk het zo overlezend dat ik dat misschien wel zelf doe. Ik wil wel praten met hem maar vaak genoeg is dat beschuldigend, of terechtwijzend of afwijzend. En dat geeft dan natuurlijk een averechts effect. Dus ik kan nu wel zeggen dat hij zo star en niet communicatief is maar of ik zelf zo openhartig ben is nog maar de vraag. Dat ik geen moeder ben tja dat doet soms wel pijn. Dat ik het toen niet aandurfde om voor mezelf te kiezen is niet een fijn gevoel. Maar ook toen had ik al meteen twijfels, over het eindigen van mijn relatie voor een nieuwe relatie met een andere man die wel kinderen zou willen. Waar zou ik die vinden en wat als het dan niet zou lukken en zo vond ik al meteen zoveel angsten en onzekerheden dat ik misschien uit angst wel besloot die gok niet te wagen. Ik weet het niet hoor. Het is achteraf praten maar ik durfde die verantwoordelijkheid niet aan. Stel dat ik geen leuke man zou tegen komen, stel dat ik niet zwanger zou raken, stel dat ik mijn vriend te veel zou missen, stel stel stel en toen werd het uitstel en nu zijn we een kinderloos stel. Ja dat kan ik niet veranderen. Ik wil wel iets veranderen en gooi dan alle rottigheid op mijn relatie. Denk dan dat het aan hem ligt. Zoek dingen in hem die ik vervelend vind. Dat is niet de goede weg natuurlijk. Tja ik weet dat ik iets moet doen. Maar wat? Naar een psycholoog misschien? Of iets doen waar ik vreugde uit haal? Ik weet het niet. Vind het moeilijk allemaal. Ik wil wel verder en iets goeds uit mijn leven halen weer vreugde en lol hebben. Inderdaad kijken naar wat ik wel heb in plaats van wat ik niet heb. Genoeg stof tot nadenken dus...
Geplaatst op zaterdag 12 november 2011 01:04
lakota
Persoonlijke verantwoording nemen voor JOU leven is heel eng. Je begrijpt jezelf eigenlijk best aardig.mar wellicht zou je het met een coach op de rails kunnen gaan krijgen.
Samen met zo'n iemand ga je het dan hardop op een rijtje zetten.Wat JIJ wil.Het gaat niet om drastische dingen.het gaat niet meer om kinderen dat is wel duidelijk lijkt me.Wil je dat wel, doe dan iets vrijwillig. Wordt een surrogaat oma.Een oppasmoeder.je kunt van alles bedenken.
Je kunt een kindje in een arm land op papier steunen.Daar schrijf je dan mee.
Maar wat NU belangrijk is, dat JIJ naar JOU onvrede gaat kijken.
Je bent tegen de middelbare leeftijd aan het lopen. vele vrouwen voelen dan een lichte onvrede,dat is heel normaal.Je ziet al dat je gaat projecteren, niet gezond dus. Daar heeft hij ook niet veel aan. Hij is geen prater, en je ziet al in , dat je HEM niet kan veranderen , alleen je eigen uitkijk op je eigen leven.
Overnieuw beginnen,ja dat kan,maar JOU problemen zijn daar niet mee opgelost.
Eenzaamheid is heel vaak in een relatie,dan zit er duidelijk iets niet helemaal goed.maar ga er naar kijken. Pas als JIJ alles hebt gedaan, kun je samen gaan praten. Juist die Life Coaches weten veel af van middelbare vrouwen,zoals jij.
Ik zou zeggen, zoek even hulp voor jezelf.Soms raken we in het leven gewoon even de weg wijt en het lijkt dat jij die misschien al een tijdje kwijt bent en niet meer op de positieve manier communiceert .
Ik vind je erg moedig door hier zo eerlijk te schrijven.
Niet iedereen ziet het van zichzelf en niet iedereen durft dat dan ook nog eens te schrijven...
Je komt er wel,maar nu ben je even de weg een beetje kwijt.Zoek hulp ,voor het te laat is.
Geplaatst op zaterdag 12 november 2011 11:03
gwynette
Lieve Yodiyo, ik bewonder je moed, je eerlijkheid en je inzicht. Nu is het zaak om die drie dingen te gaan gebruiken om eruit te komen en daarvoor is inderdaad een psycholoog of coach de juiste keuze. Je hebt nog wel een goede 30 jaar voor de boeg als alles goed gaat, hoe ga je die besteden? Hoe ga je om met tegenslagen en onzekerheden? Welke keuzes ga je maken? Het is bijna niet te doen om dat allemaal alleen uit te zoeken. Misschien een idee om naar de huisarts te gaan en dit voor te leggen, die kent vaak wat beter de wegen en wie er werkzaam zijn in de omgeving.
Enneh.... geef je vriend een lekkere knuffel en vertelt wat je hier boven schreef ook aan hem. want alleen als hij weet wat er speelt kan hij je steunen in wat je aanpakt en kunnen jullie naast elkaar staan in plaats van tegenover elkaar, of allebei alleen.
Geplaatst op zaterdag 12 november 2011 13:55
ellon
Een heel mooi advies, Gwynette!
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op zaterdag 12 november 2011 19:37
Rellebel
quote:
Yodiyo schreef op 11 november 2011 @ 23:44:
Of iets doen waar ik vreugde uit haal?

Yes! Doe eens gek, doe eens wat anders.
Ga parachutespringen, motorrijden, buikdansen, bridgen, de MountEverest beklimmen, oude graven schoonmaken, voorlezen in het bejaardentehuis, de marathon lopen, etc.etc.
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op zaterdag 12 november 2011 22:33
clineke
Mee eens Rellebel. Alleen jij kunt jezelf gelukkig maken. Haal de focus van je partner en ga op zoek naar activiteiten die jouw leven zin en vervulling geven. Ik heb zo'n idee dat de rest dan vanzelf op zijn plaats valt.
"To love a person is to learn the song that is in their heart, and to sing it to them when they have forgotten." - Anonymous
Geplaatst op zaterdag 12 november 2011 23:55
Rellebel
Nou, Clineke, ik heb me net bedacht dat ik in een eerder bericht Yodiyo adviseerde geen gekke dingen te doen, ha, ha, maar ja, daar bedoel ik natuurlijk mee haar relatie niet te beëindigen
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op maandag 14 november 2011 01:07
Yodiyo
Het is al laat, maar toch heb ik de behoefte nog even te schrijven. Allereerst vind ik jullie reacties fijn, dat wil zeggen, ik vind het fijn ze te lezen en hoop ervan te leren. Dat laatste gaat het ene moment beter dan het andere moment. Ik heb een heel leuk weekend achter de rug, het was erg gezellig. Maar toch kan ik er vaak niet van genieten. Dan ben ik bijvoorbeeld ondanks mijn voornemens dat niet te doen, erg gefocused op mijn partner. Let ik op hoe zijn haar zit, wat hij aan heeft (lekker belangrijk ook) en hoe hij doet. Kan ik al geïriteerd raken als hij heel hard moet niesen of zijn neus op haalt. Dat is dan al een reden om mijn stemming om te laten slaan. Belachelijk natuurlijk. Dat vind ik zelf ook. Ik schaam me er ook voor. Waarom heb ik dit? Ik vind mezelf dan echt een naar persoon. Ben dan ook bitcherig vind ik naar hem toe. Dat vindt hij trouwens wel mee vallen geloof ik. Maar ook dat weet ik niet zeker want hij zegt er niets van. Met het naar bed gaan probeerde hij nog wat meer, maar ik had geen zin en wilde slapen. Ik weet niet waarom, maar dan voelt het allemaal niet goed, neem ik afstand (in mijn hoofd) en daarna dus ook in mijn lijf. Daar voel ik me dan weer heel erg schulig over want ik kwets hem daarmee. En ik wil hem helemaal niet kwetsen. Dus gaat hij ook maar slapen en lig ik wakker met een enorm schuldgevoel over waarom ik zo afstandelijk doe en waarom ik hem niet gewoon 100 procent neem zoals hij is. Hij doet dat andersom namelijk wel. Ik ga dan nadenken over wat ik van hem vind, en ga dan letten op allerlei dingen die ik minder aantrekkelijk vind. Geen idee waarom ik dat doe maar het is wat ik doe. Dan komt er afstand. Want hij voelt dat ook. Dan komt er een schuldgevoel bij mij. Dan zoek ik toenadering. Hij vindt dat fijn. Voel ik me daar weer schuldig over. Hij moet voor zijn werk een week naar het buitenland. En op het moment dat ik me dan realiseer dat ik hem een week niet zie, dan komt er een gevoel dat ik niet zo goed kan beschrijven. Een soort verlatingsangst achtig iets ofzo. Dan vind ik hem opeens de liefste man van de wereld en doe ik heel lief tegen hem. Wat hij dan ook heel prettig vindt, maar ik zie dat hij wel verbaast is over mijn plotselinge aanhankelijke gedrag. Ik weet niet wat het is. Het is aantrekken en afstoten. Dat wil ik niet, maar het gebeurd. En ik vind het vooral rottig voor hem. Hij verdient een vrouw die 200 procent voor hem gaat of anders 100 maar niet zoals ik dan weer 50 dan weer 20 dan weer 110. Ik word er zelf ook doodmoe van. Al dat getwijfel over mijn relatie, over hem. Over of hij wel de juiste man is. Dat twijfelen doe ik al veel langer, maar ik doe er niets mee, want ik ben daar misschien gewoon te laf voor. Ik durf misschien ook niet hem in de steek te laten. Ja als ik stoer was dan deed ik dat wel, dan zou ik hem een andere toekomst gunnen met een liever iemand. Hij houdt zielsveel van mij dat weet ik dat voel ik ook.En ik, ik vind mezelf slecht omdat ik hem niet kan geven wat hij mij wel geeft. Is het omdat ik toen ik hem ontmoette nooit die lichamelijke aantrekkingskracht gevoeld heb? Het was meer geestelijk zoals ik al eerder schreef. Dus dat speelt dan nog steeds misschien? Wel raar na zo'n lange tijd waarin je alles, nou ja bijna alles dan, met elkaar deelt en dan nog zo twijfelen,. En dat terwijl hij echt heel lief is. Dat maakt ook dat ik mezelf zo slecht vind. Een slecht persoon die niets durft: durf er niet voor te gaan en durf ook niet weg te gaan. Laf dus. Ik weet ook niet hoe ik dit moet oplossen. Toen ik hem ontmoette vergeleek ik hem met mijn ex, en hij lijkt daar helemaal niet op. Mijn vorige vriend vond ik juist lichamelijk veel aantrekkelijker. Ik was toen natuurlijk ook een stuk jonger en was in het begin stapelgekmakend verliefd. Alles draaide om hem. Ik kon de hele wereld aan zo voelde die verliefdheid. En dat hij juist mij uitkoos, dat vond ik toen ook heel bijzonder. Mijn ex was nml een hele knappe man. Toen ik mijn huidige vriend ontmoette was het eerst wat ik dacht toen ik hem zag, dat is niets voor mij, hij is mijn type niet. Toch hield hij vol, hij haalde me op, nam me mee uit, we hadden lol en ik voelde me heel erg op mijn gemak. Was het de aandacht? Was het de afleiding? Alleen zijn vond ik verschrikkelijk, dus hij was een welkome afleiding van mijn leven en mijn ex. Niet zuiver. AL vond ik ook veel dingen leuk aan hem. Zijn snelle denken leuk, zijn intelligentie, zijn humor, zijn eerlijkheid en zijn eigenheid. En nog steeds vind ik dat hele mooie eigenschappen die hem tot een mooi mens maken, Ik kan dus wel met 100 procent zekerheid zeggen dat ik van hem houd, maar is dat genoeg voor een relatie. Moet er niet lichamelijke aantrekkingskracht zijn?Moet je niet je man altijd leuk vinden ook als hij er eens een keertje niet zo leuk uitziet. Alsof ik er altijd lekker bij loop. Nou niet bepaald. Ik ben veel te dik en zelfs daar zegt hij niets van. Dat maakt het ook zo lastig dat hij veel meer van mij pikt dan andersom. Ik weet het niet. Omdat mijn vorige relatie zo anders was en veel meer was van vlinders in de buik, nou ja vooral in het begin dan, twijfelde ik al erg over deze relatie. Of dit wel goed was. En dat doe ik nog steeds. Nu moet ik zeggen dat die andere relatie over is gegaan omdat hij een ander had. En ik bij mijn vorige relatie altijd bang was dat hij vreemd zou gaan. Ook toen het niet nodig was, vooral toen het niet nodig was, was ik daarover aan het piekeren. Bang dat ik hem dan kwijt zou raken. Na een paar jaar twijfelde ik toen ook wel aan de relatie. Dat was na een jaar of 7 toen ik echt ging twijfelen. Geen idee waarom. Want de angst dat hij vreemd zou gaan was toen wel weg. Uiteindelijk werd hij verliefd op een ander. Vanaf dat moment dacht ik, ik wil een betrouwbare man. En die heb ik. Hij is integer en erg eerlijk. Dus ik maak me nu geen zorgen over dat hij vreemd zou gaan. Maar maak me dus nu weer zorgen over mijn eigen gevoelens en hoe ik hem daarmee kwets en dat het dan misschien weer hetzelfde af zal lopen als bij mijn vorige relatie. Ik weet het niet. Ik word zo moe van mezelf en het feit dat ik geen knopen doorhak, Sorry weer voor dit warrige verhaal, maar ik dacht na het lezen van jullie reacties weer een lichtpuntje te zien maar nu zie ik dat even helemaal niet meer en voel ik me rottig. Pfft wat ben ik toch raar als het om de liefde gaat.
Geplaatst op maandag 14 november 2011 01:25
Yodiyo
En nu ik mijn verhaal heb opgeschreven word ik toch een beetje bang voor de reacties die ik misschien ga krijgen. Dat mensen vinden dat ik er een punt achter moet zetten, achter mijn relatie. Dat ik niet zo laf moet doen. Dat hij beter verdient. Dat ik verkeerd bezig ben. En ik weet al dat als ik dat lees ik helemaal in de stress schiet. Dat ik dan weer dat nare gevoel krijg dat ik iets moet doen, iets dat kwetsend is voor de ander. En het feit dat ik dan een beslissing moet nemen over de relatie en hem dan vaarwel moet zeggen maakt me dan ontzettend verdrietig. Ik kan dat niet. Ik kan geen einde aan de relatie maken. Het idee alleen al verlamd me volkomen. Maakt me somber en verdrietig. Ik wil niet verdrietig zijn, maar die gedachte van een eindige relatie maakt me wel verdrietig. Is het oud zeer? Is het verlatingsangst? Is het zuiver? Is het schuldgevoel? Is het nooit kunnen of willen genieten? Ik weet het niet maar het is eng vooral heel eng. Dit gevoel heb ik vaak. Dan voel ik me slecht. En daarna als ik genoeg gepiekerd heb dan pas kan ik weer een beetje genieten. Alsof ik op een wip zit, en nooit ben waar ik wil zijn. Ben ik hier dan wil ik daar zijn en andersom. Ik wil misschien wel altijd iets dat er niet is. Dus mijn verlangen naar de liefde is groter dan het beleven ervan. In mijn hoofd heb ik altijd het perfecte plaatje van hoe mijn vriend zou moeten zijn.En als ik dat lang denk dan wordt hij dat ook. Totdat ik merk dat hij in werkelijkheid toch anders is. Hij reist veel dus is er ook vaak niet. Als ik hem dan niet zie dan ga ik dat plaatje van hem helemaal invullen en dat klopt dan niet met de werkelijkheid. Als we dan na 2 weken of 1 week weer samen zijn, moet ik weer wennen. Want het beeld klopt niet. Hij reageert anders dan ik dacht. Hij ziet er anders uit dan ik had bedacht. Dat wil ik niet maar ik weet echt niet hoe ik het moet veranderen. Zou het met een andere man anders zijn vraag ik me regelmatig af. Zou ik dit getwijfel niet hebben als ik een man had die 100 procent bij me zou passen. Als daar lichamelijke en geestelijke aantrekkingskracht zou zijn, zou ik het dan zeker weten,. Niet bang zijn? Ervoor gaan? Misschien wel. Ik weet het gewoon niet en dat maakt me gek soms. Het is nu nog later ik moet echt gaan slapen. Mijn vriend ligt allang te slapen. Hij weet niets van mijn gepieker. En dat vind ik dan ook weer rottig. Maar hoe kan ik dit nu veranderen? Stomme vraag misschien en ook een stomme tekst maar ik weet even niets beters. Zo ga ik naast hem liggen met mijn nare gevoel over mijzelf. Mijn schuldgevoel. En dan ben ik weer even blij dat hij hier niets van weet en dat hij nog bij me is. Want zoals ik al schreef die angst dat het over zou zijn wordt ingenomen door vreugde als blijkt dat hij nog bij me is.
Geplaatst op maandag 14 november 2011 01:49
lakota
Je bent geen slecht mens Yodi.Je bent alleen erg in de war. Niemand kan jou ooit vertellen een punt te zetten achter iets, alleen JIJ kan dat doen.
Je hebt al wat punten op een rijtje,maar anderen dingen niet.Dat geeft niets .Lees wat je geschreven hebt morgen eens over.In stukjes.
Niemand zegt jou , dat je een punt achter je relatie moet gaan zetten.
Je bent in een impasse gekomen in je dagelijkse wereld. je hebt dingen op een rijtje gezet, toen deze man geen kinderen wilde.Dat was TOEn goed voor je.Nu denk je er ietsje anders over.maar ook dat is niet vreemd op deze leeftijd.
Hij is een betrouwbare man.Iets wat je zocht en niet had.Plus voor hem.
Jouw verliefde gevoelens verdwijnen,dat is heel gewoon. verliefdheid is een staat van onze emoties.Het is chemisch onderlegt.
Na een tijdje hebben we dat niet meer nodig.Het is iets van het oerbrein.
Om voort te planten...om optimale partners uit te kunnen zoeken.
Maar na een tijdje gaan die gevoelens anders worden.Dan gaat het meer om hoe je met elkaar overweg kunt. Doe je leuke dingen samen. Heb je dingen waar je samen goed over kan praten.Heb je gedeelde dingen.Luister je naar elkaar en heb je wederzijds respect voor elkaar.
Je wilt niet achter gelaten worden.Dat heeft met zoals je al zegt een lichte verlatingsangst te maken. Dat kan iets van vroeger zijn.
Je bent aangekomen de laatste jaren , wat je niet minder aantrekkelijk voor hem maakt, maar wel jou in de weg zit.Daar kun je iets mee.
Je hebt veel onzekerheden.
Om de een of andere reden heb jij een plaatje van hem gemakt.Je wilt iets wat ideaal is,maar je hebt hier al meerde maken gelezen ideaal bestaat niet.Wat wel gebeurd na verloop van tijd, is dat je je of gaat eregeren,of je gaat iemand meer liefhebben met alles erop en eraan.Gaat een ander je mateloos ergeren , dan heb je een probleem.
Je kunt blijven wippen van de ene naar de andere man.Bij elke man zul je iets leuk vinden en niet zo leuk.
Maar, hou je echt onvoorwaardelijk van elkaar, dan maken al die kleine dingen niets uit.je kijkt e langs of overheen , of je vind het aandoenlijk.
Let maar eens op, bij vriendinnen zul je dat vast ook hebben,maar je vind het fijn samen te zijn en het ergert je niet.
Dit hele gedoe met die sterilisatie is dus een beetje een aanleiding om jullie relatie recht te gaan zetten.
Zoek eerst eens uit , waarom je die verlatingsangsten hebt.
Waarom JIJ je niet mooi meer voelt.
Wat je wilt van hem.
behalve dat hele gedoe om die sterilisatie.Voor nu kun je andere dingen doen.Je hoeft niet onmiddellijk een spiraaltje.er zijn nog wat andere dingen.Ga naar je gynaecologe en vraag haar om raad.
Is jou libido nog zoals 6 jaar terug? Zo niet,vraag haar om raad.
Je lijkt eerder veiligheid te verlangen dan iets anders.
Je bent niet stom.Je bent niet raar.Je eigenwaarde gaat eraan , als je dat soort dingen blijft zeggen.
Dat jij best mag vragen dat het nu zijn beurt is om voorbehoed is niet raar.JIJ hebt het al die jaren gedaan.Je bent niet ver van de overgang, laat je hormonen meten.Je lijkt een beetje labiel en dat kan alles met hormonen te maken hebben.Vooral nu jij de pil niet meer slikt.
Neem je vitaminen in.Eet gezond.Ga eruit en ga lopen.
Je hebt een huis,je hebt een baan.Je hebt een man die van jou houdt,lijkt.
Laat je goed nakijken bij een arts ,misschien een orthomoleculaire arts.Zodat je alle voedinsstoffen naar binnen krijgt.
Kijk naar een begeleidt afval programma als je dat wilt zoals Weight Watchers.Dat is gezond en te doen.
Zoek hulp voor jezelf, en dan na een paar maanden en je ziet totaal geen vorderingen,kun je altijd nog beslissingen nemen , waar het nu misschien te vroeg voor is.
Blijf schrijven en praten.heb je er weleens aan gedacht dit te printen en hem te laten lezen?
Ik wens je veel wijsheid toe...
Geplaatst op maandag 14 november 2011 07:24
Rellebel
Overgangsverschijnselen: o.a. stemmingswisselingen.
Komt allemaal door de hormoontjes, Yodiyo, lees er maar eens over.
En over de midlifecrisis, heb je ook wel wat verschijnselen van.
Hoort er allemaal bij.
Geen gekke dingen doen ( ), gaat vanzelf over.
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op maandag 14 november 2011 09:11
Yodiyo
Tja als ik dit opschrijf lijkt het net of ik allemaal redenen zoek om afscheid te nemen van deze lieve man. Maar als ik daar dan aan denk dan wil ik dat absoluut niet en word ik radeloos. Dat heb ik dus voortdurend. Ook al toen ik niet in de overgang was. Bij mijn vorige relatie twijfelde ik ook wel, maar niet direct in het begin dat begon later, veel later. En dat was inderdaad na de eerste verliefdheid. Maar op deze man, die veel liever en attenter is dan mijn vorige man trouwens, bij deze man was ik al vanaf het begin aan het twijfelen omdat die verliefdheid er niet was. En dat getwijfel daar heb ik nooit een einde aan gemaakt. Had ik dat maar wel gedaan. In het begin meteen gezegd dat ik niet verder wilde dan was ik nu ook niet zo bang geweest. Nu spelen allerlei andere gevoelens, zoals verlatingsangst, bindingsangst, getwijfel, liefde, houden van. Want er is een ding dat ik zeker weet, ik weet zeker dat ik van hem houd.Maar het lijkt wel of ik altijd negatieve dingen in hem zoek: zijn uiterlijk, dat het met de sex niet wil lukken, dat hij meer zijn zin krijgt dan ik, dat hij niet flexibel is, dat hij soms te zachtaardig is, dat hij soms ongeduldig is, ja hij is ook maar een mens met leuke en minder leuke eigenschappen. Dat ik echt ga zoeken wat er niet klopt en dat ga uitvergroten daar een enorm probleem van maak om dan te gaan piekeren over hoe ik dat probleem moet oplossen en te gaan twijfelen. De hele tijd door. Ook als ik bij hem ben en helemaal als hij op reis is. Dan word ik gek van mijn getwijfel. ZIt het in mij of in hem of in ons allebei ik weet het gewoon niet. Dit hem laten lezen durf ik echt niet. Als de dood dat hij zal weggaan. Het lijkt net alsof ik hem opzettelijk kwets soms om me dan weer schuldig te voelen en dan word ik ook bang dat hij zal weggaan bij mij. Dan word ik daar weer heel ongelukkig van en ga ik daar over nadenken. Een eindeloze circel dus waar ik maar niet uit lijk te komen. Wat rottig is is dat mijn vorige relatie niet zo mooi geeindigd is. Dat mijn ex toen verliefd werd op een ander, iets waar ik altijd bang voor was en alert op was. Behalve toen het gebeurde toen had ik niets in de gaten. Dus was me steeds aan het voorbereiden op het einde van de relatie onbewust of bewust. Namelijk dat hij zou weggaan of verliefd zou worden. En dat gebeurde toen ook. Was dat mijn negatieve kracht? Was ik het zelf? OF vertroebelt dit voorbeeld nu wat ik nu mee maak? Ben ik zo bang geworden dat ik zelf geen knopen meer durf te hakken? Wilde ik mijn vorige relatie ook niet beeindigen omdat ik het niet durfde? Het is zo verwarrend allemaal ik ben zo verwarrend. En ik kom er niet echt uit.
Geplaatst op maandag 14 november 2011 14:49
mijzelf
ben je misschien inwendig bang dat hij een ander (veel weg) heeft (krijgt)omdat hij zich niet wil steriliseren (tweede leg is erg in ook op hoge leeftijd geloof ik)ook dat kan onbewust reden zijn dat je niet happy bent.je schrijft toch wel lief over hem hoor vind ik .
Geplaatst op maandag 14 november 2011 15:01
gwynette
Wat Rellebel ook al zegt denk ik ook: Overgang! De laatste keer dat je zo in de war was en alles zo heftig opnam zou wel eens in de puberteit kunnen zijn geweest en nu is het proces omgekeerd. Dat, en de midlife crisis (Rellebel wat zijn we het eens): bepaalde mogelijkheden zijn nu afgesloten door de keuzes die je hebt gemaakt en dan vraag je je af: waren het de juiste keuzes? Kan en wil ik die nog veranderen en hoe dan?
Ik zeg het nog maar een keertje:
Zoek hulp om hier doorheen te komen in plaats van maar in je eentje te blijven tobben. Je hebt een heleboel ideeën en verwachtingen, vooral van jezelf, waarin je steeds maar rond blijft draaien, maar daar kom je zelf niet uit, je gaat alleen maar erger tobben. Mijn advies is en blijft: naar de huisarts!
Geplaatst op maandag 14 november 2011 20:28
afra
quote:
Tinytoo schreef op 10 november 2011 @ 12:24:
De sterilisatie van een vrouw was voorheen best ingrijpend. Ik heb me in 2008 laten steriliseren, erg veel last van gehad. Maar tegenwoordig is er een nieuwe manier, vaginaal, merk je haast niks van, kun je gelijk weer gaan werken.
Ik ken iemand die heeft het gedaan. Dan stelt het nog minder voor dan bij een man, want in ons geval hoeft er niet eens meer gesneden te worden.
Wanneer heb ik me laten steriliseren? Dat was volgens mij in 1995 of 1996. Dat ging toen via een klein sneetje bij je navel. Via dat sneetje werden de eileiders doorgeknipt. Dit was 'm: http://www.anticonceptie- ... ie_vrouw.htm#Laparoscopie

Ik heb er nauwelijks last van gehad. Alleen wat pijn 's avonds bij m'n schouders door het gas dat in je buik werd gepompt om je buikholte iets op te blazen.

Uit die link die ik gaf blijkt dat er nu eenvoudiger methoden zijn.
Geplaatst op dinsdag 15 november 2011 18:42
lakota
Misschien heb je nooit gerouwd om je eerste relatie.Door met de tweede man door te gaan,heb je jezelf nooit een kans gegeven om je eigen gevoelens op een rijtje te krijgen.
JIJ bent degene met bindings ,verlatings onzeker heden.
Ga daar eerst eens achter aan. Vaak als we zelf niet goed in ons vel zitten ,projecteren we.
JIJ hebt gekozen voor kinderloosheid,omdat je van hem hield.
Maar ook dat vereist een zeker rouw proces.
Daar stapt een vrouw niet zo gemakkelijk overheen, als ze die keuze niet voor zichzelf,maar een ander maakt.
Midlife crisis,is wat hier doorklinkt.Maar ook onzekerheden over jezelf.
Zoek hulp!
Ga naar je huisrats.Misschien dus een Life Coach.Die kan jou helpen dingen op een rijtje te zetten.Mocht je daarna meer hulp nodig hebben,kan dat altijd nog.
En waarom zou hij dit niet mogen lezen?
Het zou voor hem veel helder kunnen maken.
Je kunt het uitprinten voorlezen en aan hem geven.Waar ben je bang voor?
Wat WIL je?
Geplaatst op donderdag 17 november 2011 12:06
kadootje38
Ik heb alleen het de eerste posting gelezen en neit de rest, maar wil wel even reageren. Volgens mij is er veel meer aan de hand dan die steralisatie. Ga daar eens goed over nadenken, wat is er nog meer aan de hand en wil je hier mee doorgaan. Als een steralisatie de enige reden is van je twijfel of je wel verder wilt met hem dan vraag ik me af waar je mee bezig bent.
Mijn man zag het ook niet zitten (ik heb wel drie kids). Ik heb een spiraaltje geprebeerd en dat was een groot drama. Na wat gesprekken met mijn man zag ik hoe hoog de drempel voor hem was en hebben we besloten dat ik het zou laten doen. Een ingreep van niks en voor mij de goede keuze. Want voor mij stond vast dat ik nooit meer zwanger wil worden. Prima keuze was dat. En wat maakt het uit wie het doet. Voor vrouwen is het tegenwoordig ook een fluitje van een cent.
En manlief was daarna weken lief voor me en kwam met een enorme bos bloemen aan toen het gebeurd was. Toch zijn schuldgevoel een beetje afkopen, hahaha.
Meid, laat hier je relatie niet op stuklopen als je van hem houdt.
Het is niet eenvoudig om het geluk in jezelf te vinden, en het is onmogelijk om het ergens anders te vinden.

Dit onderwerp heeft 41 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 2 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 17-11-2011 12:06.

Forum reacties

Man wil zich niet laten steriliseren, einde relatie?

Man wil zich niet laten steriliseren, einde relatie?

PIJLERLIJST

DISCUSSIES