Libelle - Je leven na een scheiding

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 29 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 09-11-2011 13:58.

Je leven na een scheiding

Geplaatst op donderdag 13 oktober 2011 16:22
RedactieLibelle
Dat een echtscheiding afschuwelijk is, daar valt niks op af te dingen. Een periode vol emoties breekt aan, ook al was jij degene die besloot op te stappen. Hoe ben je hiermee omgegaan? Hoe ziet jou leven na je scheiding eruit?
Geplaatst op donderdag 13 oktober 2011 20:54
jaydee
Rust, rust en nog eens rust. Geen ruzies meer en niet meer op je tenen hoeven lopen in je huis.
Natuurlijk ook verdriet om wat zo mooi leek en in een nachtmerrie eindigde.
Geplaatst op vrijdag 14 oktober 2011 10:34
Goo
Is het de bedoeling dat hier alleen degene reageren die zelf de beslissing hebben genomen om de gaan scheiden?
Geplaatst op vrijdag 14 oktober 2011 11:12
Sterin
Bij het kaarsjes topic is al iemand die met deze reden uit het leven wil stappen...
Blijf bij jezelf, maar denk ook aan anderen...
Geplaatst op vrijdag 14 oktober 2011 16:33
RedactieLibelle
quote:
Goo schreef op 14 oktober 2011 @ 10:34:
Is het de bedoeling dat hier alleen degene reageren die zelf de beslissing hebben genomen om de gaan scheiden?

Beste Goo,

Een terechte vraag. Maar nee, iedereen kan op dit topic reageren, ook als je samen of juist de ander de beslissing om te scheiden heeft genomen.

Met vriendelijke groet,

Redactie Libelle
Geplaatst op vrijdag 14 oktober 2011 21:10
Goo
Bedankt redactie voor de reactie.

Ik was namelijk degene die bedrogen en verlaten is, nu bijna 6 jaar geleden. Het kwam voor mij out of the bleu. Hij hield niet meer van mij. Stond voor een voldongen feit. Na 20 jaar en 2 kinderen. Ik heb het vreselijk zwaar gehad met mijn emoties en vooral mijn boosheid. Wat heeft die man mij op mijn ziel getrapt door vreemd te gaan en nooit te laten weten dat hij niet meer gelukkig was. Ik was wel gelukkig met wat ik had.

Ik ben heel lang boos geweest en de verstandhouding was zakelijk.
De laatste 2 jaar kan ik er veel beter mee omgaan.
Ik heb een vriend (was geen partner, echt een gewone vriend) die me erdoorheen heeft getrokken. Hij nam me mee om leuke dingen te doen, heb bakken met tranen bij hem gehuild.

Ex is met die vrouw getrouwd, maar 2 dagen geleden heeft ze hem verlaten. Hij krijgt er naast mij dus nog een ex bij. En nu staat hij dus in de schoenen waar ik in stond. We hebben het de kinderen samen bij hem thuis verteld, maar het eerste wat ik dacht: koekje van eigen deeg. Kon het niet laten.

Ik heb zelf een hele leuke lat-relatie waar ik helemaal blij mee ben en hoop samen oud te worden.
Maar toch blijft het bij mij een zwarte bladzijde in mijn leven.
Geplaatst op zondag 16 oktober 2011 10:59
misswinter
Een goede vriendin van mij is onlangs gescheiden. Zij was degene die besloot op te stappen. Heb geprobeerd er zo veel mogelijk voor te zijn. Maar ze zat in een emotionele achtbaan. Aan de ene kant opgelucht dat ze de stap had genomen (want zo ging het echt niet meer) maar aan de andere kant schuldgevoel, verdriet, onzekerheid over hoe nu verder, etc. Ze weet nog niet goed hoe het een plaatsje te geven omdat het nog maar een paar maanden geleden is. Het zal nog wel even duren voordat zij weer enigszins op de been is, maar ik heb haar ook gezegd dat ze het de tijd moet geven want het is toch een soort van rouwproces waar je doorheen gaat.
Geplaatst op zondag 16 oktober 2011 12:17
mariaw
Hoe ziet mijn leven er nu uit?
Beter dan ik ooit had durven hopen.
Ik heb besloten om te gaan scheiden, een jaar geleden, maar het ging tegen al mijn innerlijke wensen en gevoelens in. het was echter niet meer op te brengen om getrouwd te blijven met een man die niet meer eerlijk en oprecht tegen mij kon zijn.
Die mij eigenlijk niet meer de moeite waard vond.

Natuurlijk het bekende verhaal van verliefd worden, vreemd gaan, midlife crisis; alles erop en eraan.

Wat ik mee heb gemaakt is met geen pen te beschrijven. Zowel zijn als mijn advocaat zeiden na afloop dat ze in respectievelijk 25 en 10 jaar advocatuur nog nooit zo'n client hadden meegemaakt; mijn ex dus.....

Ik ben nu therapie aan het afronden. Ik heb ondersteuning gehad van maatschappelijk werk, ik heb EMDR therapie gehad vanwege opgelopen trauma's. Ik ben op de vlucht geweest, gegeijzeld geweest, valselijk beschuldigd van geweld, het verhaal is te groot om hier te vertellen.

Maar.... met mij gaat het bijzonder goed.
Uiteindelijk ben ik helemaal tevreden met mijn leven nu, met mijn nieuwe lat-vriend, met het alleen wonen, het geen ruzie meer hebben etc.
Pas nu ervaar ik wat elke dag spanning is, of beter gezegd ik weet niet wat me overkomt deze rust en veiligheid van nu.
Zo nu en dan heeft de ex nog een opleving in de vorm van stalking etc en dan voel ik de stress weer gieren maar ook daar kan ik beter mee omgaan.

Mss overbodig maar ik heb geen kontakt met mijn ex, buiten dan t hoogst noodzakelijke zakelijke.
Nadat hij stelde dat ik een bepaald bedrag moet overmaken waarvan hij vond dat ik medeverantwoordelijk voor was en als ik dat zou doen er overleg zou kunnen zijn over de kinderen, ziektes en dergelijke was ik er echt helemaal klaar mee. ( ik heb t niet betaald...)

Kortom, ik ben uit de macht en de controle gestapt. Daar kan hij niet mee omgaan, maar ik inmiddels wel !

Ik ben nu tevreden en blij met mij leven, zelfs gelukkig. Hij en de andere dame zitten beide alleen en zijn nog steeds niet happy.
Een uitkomst die ik een jaar geleden niet had kunnen bedenken.
Een scheiding biedt dus ook kansen die je van te voren niet kan overzien of inschatten.
Geplaatst op maandag 17 oktober 2011 09:56
misswinter
Zo te horen heb je een zware tijd achter de rug mariaw. Maar fijn om te lezen dat je je leven weer op aan het pakken bent!
Geplaatst op maandag 17 oktober 2011 18:50
gelukkigezeeuw
quote:
misswinter schreef op 16 oktober 2011 @ 10:59:
Een goede vriendin van mij is onlangs gescheiden. Zij was degene die besloot op te stappen. Heb geprobeerd er zo veel mogelijk voor te zijn. Maar ze zat in een emotionele achtbaan. Aan de ene kant opgelucht dat ze de stap had genomen (want zo ging het echt niet meer) maar aan de andere kant schuldgevoel, verdriet, onzekerheid over hoe nu verder, etc. Ze weet nog niet goed hoe het een plaatsje te geven omdat het nog maar een paar maanden geleden is. Het zal nog wel even duren voordat zij weer enigszins op de been is, maar ik heb haar ook gezegd dat ze het de tijd moet geven want het is toch een soort van rouwproces waar je doorheen gaat.

het woordje "schuldgevoel" voert bij mij af en toe de boventoon. dan moet ik me echt dwingen om te denken: "maar je bent niet voor niks weggegaan, híj maakte het onmogelijk..." maar mijn schuldgevoel hangt vooral samen met mijn kinderen. vooral mijn oudste (ten tijde van de scheiding 14 jaar) heeft er veel onder geleden. al vond ze die eeuwige ruzies ook rot. maar veel van haar lijden komt ook door hoe haar vader nu leeft.... hij zit in een zeer ongelukkig 2e huwelijk en zij voelt zich (veel te) verantwoordelijk voor hem. (ze is nu 18 trouwens)

tevens is het voor mij best moeilijk om weer een relatie aan te gaan. voor haar gevoel is mijn dochter haar vader kwijtgeraakt (aan dus een "boze stiefmoeder") en is heel bang mij ook kwijt te raken, mede doordat ik in vorige relaties (laatste 2 jaar geleden) haar en haar zusje een beetje vergat... (een beetje erg, zelfs )
vergeet gisteren, leef vandaag en zie uit naar morgen!!
Geplaatst op donderdag 20 oktober 2011 15:00
Goo
Gelukkiggezeeuw, moeilijk wat je dochter allemaal mee moet maken. Je zou ze er zo graag voor willen behoeden voor die pijn.
De situatie bij haar vader thuis kun jij niets aan veranderen, maar wees er wel voor haar.

En over je eigen situatie, dat zie je gelukkig zelf in dat dat niet zo goed ging, maar daar heb je van geleerd zoals ik het lees.

Mijn kinderen lijken het aardig op gepakt te hebben, maar wat komt eruit als ze groot zijn?, ik weet het niet.
Ze zitten nu in een scheiding van papa's 2e huwelijk. Een week geleden heeft zijn vrouw hem verlaten (hij 6 jaar geleden mij. Koekje van eigen deeg dacht ik toen ik het hoorde).
Maar mijn dochter was ff verdrietig maar lijkt het wel goed op te pakken. Mijn zoon van bijna 13 loopt jubelend door het huis, die kon niet met haar overweg.
Maar neemt niet weg dat ze het weer mee moeten maken.

Het blijft moeilijk voor de kinderen en je zou zo graag willen dat ze een onbezorgde jeugd hebben.
Goo wijzigde dit bericht op 20-10-2011 15:00 met 0%
Geplaatst op vrijdag 21 oktober 2011 10:04
misswinter
Voor de kinderen is het altijd het ergst. Ik heb het in mijn eigen vriendenkring meegemaakt. Zij zitten tussen twee vuren in en moeten vaak een keuze maken die ze eigenlijk helemaal niet willen maken. Sommige lijken daar goed mee om te kunnen gaan en andere weer niet. Je kunt je inderdaad afvragen wat het voor effect op ze zal hebben als ze zelf volwassen zijn. Denk dat dat moeilijk in te schatten is. Belangrijk is in elk geval dat ze goed opgevangen worden zowel door beide ouders als door anderen (bv school).
Geplaatst op donderdag 27 oktober 2011 15:47
joanna56
Na een ziekbed van mij van 4 jaar berliet mijn man mij, mede door schuld van een vrouwelijke colega, die zijn kwetsbaaheid zag. Zij zat notabene bij mij, op ziekenbezoek, toen ik haar vertelde, hoeveel ik van hem hield.
Ik ben toen in een giga depressie beland, nast alle medicijnen niet echt goed.Van de eerste drie jaar weet ik niets meer. Mijn kinderen hebben het huishouden gedaan, samen met 6 uur thuiszorg. Hij liet zich niets aan hen gelegen liggen, dus waarom ik achteraf bijna een hele zee heb vol gehuild, ik weet het nu niet meer.
De groetjes enne : CARPE DIEM!!!
Geplaatst op donderdag 27 oktober 2011 16:07
ietst
Een echtscheiding is altijd afschuwelijk. Zeker omdat er vaak nog een hele nasleep komt. Niemand die je kan helpen, adviezen krijg je genoeg maar niemand wil zich ermee bemoeien, je moet het echt alleen doen. Ook advocaten,rechters zij kijken alleen maar wat op papier staat en of je nu "wint" of niet je moet in deze zaken gezamenlijk betalen. Dit loopt al gauw op tot in de duizenden euro's. Terwijl vaak de vrouw al in inkomen flink achteruit gaat.

Vaak kom je dingen tegen waarvan je denkt: Als ik dat geweten had, had ik dat anders geregeld. Dan zegt de ander: Wist je dat niet? Alsof je dagelijks een echtscheiding aan de hand hebt. Dan is het ook nog zo dat je zo door emoties overspoeld wordt dat je niet meer goed kunt nadenken. Of je bent zo moe van het "strijden" dat je het laat gaan, met alle gevolgen van dien.
Geplaatst op donderdag 27 oktober 2011 16:14
mijzelf
inderdaad ""PLUK DE DAG !!!en zo te zien is die zee meestal wel opgedroogt ,geniet ervan,net als ik.sommige mensen zijn het niet waard om je nog druk over te maken de tijd zal dat wel leren.fijn dat je met je kinderen wel een goede band hebt dat is toch het belangrijkst.
Geplaatst op donderdag 27 oktober 2011 22:23
Sigra-65
Ik zit zelf ook midden in een scheiding, die door mijzelf is doorgezet. Begin van dit jaar heb ik voor mezelf ook de knoop doorgehakt, en daar gaat een periode aan vooraf waarin je jezelf heel vaak afvraagt: is dit wat ik wil, wil ik zo verder, maar wat doe ik mijn kinderen aan, al mijn zekerheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Totdat je aankomt op het punt dat je gewoon niet langer kunt blijven ontkennen. Ik heb de knoop doorgehakt, vond het erg moeilijk om het mijn partner te vertellen, want die begreep het natuurlijk niet. Had ik ook niet gedacht, want als ik serieuze dingen met hem wilde bespreken, gaf ie ook nooit thuis. Maar toch....
Dan de kinderen, wat waren ze verdrietig, wat waren ze boos en ja, dan breekt je hart echt hoor. Maar ik bleef sterk, ondanks mijn verdriet om mijn kinderen. Ik heb doorgezet. En ben duidelijk gebleven. Papa en ik komen nooit meer samen, wat je ook doet.
Nu zijn we een half jaar verder, ben tijdelijk bij een goede vriend gaan wonen en binnenkort krijg ik mijn eigen plekje met mijn kinderen. Daar leef ik voor, daar kijk ik naar uit. Dat is weer een stap in de goede richting. Weer een stapje verder, nu naar zelfstandigheid.
Ondertussen heb ik een nieuwe relatie, daar kunnen de kinderen nu rustig aan wennen. Ook dat zal nog wel eens de nodige problemen veroorzaken, maar dat zien we dan wel. Ik hou van mijn kinderen, doe echt wel rustig aan, maar MIJN geluk is ook belangrijk. Liever wat rustiger aan in deze nieuwe relatie dan die voortijdig al stoppen omdat mijn kinderen dat niet leuk vinden. Ook ik heb recht op een gelukkig leven. Lange tijd ben ik niet gelukkig geweest, dat merk ik steeds meer. Steeds vaker kom ik er achter dat ik veel van mezelf heb ingeleverd, dat is niet gezond, maar het is zo gegroeid binnen mijn gebroken huwelijk. Die fout wil ik niet weer maken. Ik hou ontzettend veel van mijn nieuwe vriend, en ik probeer vanaf het begin duidelijk te zijn in wat ik verwacht binnen een relatie, moet me niet van mijn ideeen af laten praten, maar op blijven komen voor mezelf. Deze relatie voelt zo goed aan, we zijn intens verliefd op elkaar, we weten dat we verder willen met elkaar, en het is in alle opzichten liefde op het 1e gezicht.
Voorzichtig durven hij en ik weer gelukkig te zijn, beide waren we niet op zoek, toch hebben we elkaar gevonden. Als dat geen ware liefde is?

gr. van een soon-to-be-devorced
Geplaatst op donderdag 27 oktober 2011 22:30
MvH
ook ik heb jammer genoeg een scheiding achter de rug.
Toen ik zwanger was van ons kindje kwam hij er mee op de proppen dat hij een ander had, nota bene mijn vriendin. Hij wilde het kindje niet en ik moest abortus plegen. Dit kon en wilde ik niet. Na veel praten had hij besloten om bij mij te blijven maar na 3 maanden kwam ik er al achter dat hij dus nog steeds contact had met haar.
Ik heb er lang voor gevochten, maar heb de strijd toen maar opgegeven. Toen ons kindje 6 jaar was, zijn we definitief uit elkaar gegaan. Ik was het vechten en strijden moe. Ik ben toen echt in een gat gevallen, maar moest door voor mijn kindje. Ik heb nu sinds een klein jaar de rust in mezelf gevonden. De omgangsregeling gaat gelukkig goed en we hebben nu nauwelijks nog onenigheid met elkaar. Dit ook omwille van ons kind. Dat al heel veel in zijn jonge leventje heeft mee moeten maken.
Voor mij nu even geen relatie meer. Het komt zoals als het komt, maar ben er niet naar op zoek.
Mijn vertrouwen is hierdoor erg geschaad.
MvH wijzigde dit bericht op 27-10-2011 22:31 met 0%
Geplaatst op donderdag 27 oktober 2011 23:06
bellabionda
Ik ben inmiddels 6 jaar gescheiden omdat mijn partner mij meerdere malen heeft bedrogen. Na de zwangerschap van onze dochter ontdekte ik dat hij al maanden een vriendin had. Hij heeft nu een nieuwe relatie en wordt voor de 2e keer vader. Het lijkt alsof mijn leven stilstaat. Ik probeer te genieten van mijn dochter maar tegelijk mis ik het gevoel van een gezin en het gevoel van ergens bijhoren. EMDR heeft tot nu toe niet geholpen om mijn leven weer wat lichter en makkelijker te maken. Maar ik geef niet op want er moet meer in zitten dan dit!
Geplaatst op maandag 31 oktober 2011 14:25
mijzelf
sigra 65 ;nog midden in de scheiding zeg je,je wilt weer zelfstandig zijn,maar ik vraag mij af ,zit je dan niet veel te snel weer in een nieuwe relatie,want zo heb je nog niet de zelfstandigheid die je wil.is het dan niet verstandiger eerst je scheiding volledig te verwerken,ook voor je kinderen.die je natuurlijk alle geluk toewenst.zo lijkt het een beetje op hoppen(ik bedoel het niet negatief hoor ,maar net als jophoppen)je bent of hebt het een nog niet verwerkt,een begint weer aan het andere,heb je daar dan niet meer tijd voor nodig,en zou dat niet nadelig zijn voor nieuwe relatie.nou ja ik weet het ook niet hoor,je al er wel goed over hebben nagedacht.ik zou er in jou plaats niet aan moeten denken ;)zelf ben ik 2 jaar geschieden
mijzelf wijzigde dit bericht op 31-10-2011 14:26 met 2%
Geplaatst op maandag 31 oktober 2011 16:25
AnkeLa
Ik ben na twee jaar nog steeds overdonderd. Hij dronk veel te veel, was ongelukkig. maar zijn oplossing had ik niet verwacht: een ander.
Het huishouden loopt, op bijstandsniveau. De kinderen en ik doen het echt samen.
Toch kan ik de man met wie ik ooit trouwde en die dus niet meer bestaat nog elke dag missen.
Hoe komen jullie aan een nieuwe relatie?
Ik ben bang voor elke man die dichterbij komt dan een paar meter. De pijn die ik gehad heb wil ik nooit meer. Ik geloof dat dat het enige is in het leven waar ik nog echt bang voor ben. De pijn van een gebroken ziel.

Ik leef vandaag, morgen bestaat niet. Ik heb meestal geen hoop, geen verwachtingen, ik zie geen toekomst. Ik slik anti-depressiva en ben altijd moe, niet vooruit te branden. Van buiten ben ik sterk, van binnen is er niet veel meer over.
Ik kan nog wel genieten van kleine dingen, zoals een mooie bloem of lekker weer maar het leven zelf is kapot.
Mooie dingen zoek ik op, ze maken de dag dragelijk.
Ik doe waar ik zin in heb, wat ik nu leuk vind, wat nu goed voelt, juist omdat er toch geen morgen is. Ik hoef niemand meer toestemming te vragen, mee te te overleggen, rekening mee te houden, behalve dan de kinderen.

ach........... morgen weer een dag.
These boots are made for walking and that's just what they'll do. One of these days these boots are gonna walk all over you.........
Geplaatst op maandag 31 oktober 2011 17:36
lakota
Ankela, het is spijtig dat je je nog steeds zo rot voelt.Helemaal zonder verwachtingen leven,is zeer depressief.
Jij en ik weten dat er geen morgen is, dat gisteren over is en we allen vandaag hebben.Maar er is altijd hoop. Geef je hoop ook op, dan is het leven erg donker.
Heb je hulp gezocht voor jezelf?
Het gaat erom , dat JIJ met jezelf door een deur kan elke dag weer.
Pillen slikken is wel even leuk,maar dat wil je toch niet echt de rest van je leven gaan doen?
je KAN zijn problemen gewoon niet oplossen , evenmin als een ander de jouw kan oplossen.Maar JIJ kan wel hulp zoeken.
Een andere man hoeft dat echt niet te zijn.
Eerst zul jij voor jou gelukkig met jou moeten kunnen worden, voor je ooit weer aan een ander relatie gaat denken.
Iemand hieronder had het daarover. Dat heet" rebound" , als je onmiddellijk weer gaat zoeken naar een ander , die voor je wil zorgen.
Jou man is die man niet meer. Hij heeft een ander leven.Misschien is dat door de drank, misschien door iets anders.Maar jou leven met hem is niet meer.
Rouw daar om, wees daar boos om. Lat al die emties gaan.Schrijf erover, zing erover, neem een knuppel en sla ermee op de grond. Doe IETS , om erover heen te gaan,nu hang je er nog voor in al je misere.
En echt ik weet hoe het voelt.Na 34 jaar, vond de mijne ook liefde...
Voor het eerst van zijn leven,zo vertelde hij me dat...
Natuurlijk wil je die pijn nooit meer voelen.Maar weet je het leven heeft van alles een beetje, dus pijn hoort daar ook bij. Je kunt jezelf niet afschermen voor bepaalde dingen die je niet wilt voelen.Want hoe hoger je die muur maakt, des te moeilijker wordt het om hem weer neer te halen.je stopt jezelf in een soort vacuum.
Liefde kan veel pijn doen,maar verdriet en boosheid ook.Het hoort bij "leven".
Zoek hulp voor jezelf , voor je er totaal verder in zakt en het je neerhaalt! Je kan hier ziek van worden,lichamelijk...
Geplaatst op maandag 31 oktober 2011 17:57
AnkeLa
Lakoata,
Ik heb op verschillende manieren hulp gezocht, want de duister is nog heel veel erger geweest dan nu. Ik ben via maatschappelijk werk, huisarts, psycholoog, weer een psycholoog, pillen zover dat ik er nog ben. De GGZ heeft mij afgewezen, niet eens voor een intake.
Nou, dan niet..........
Straks is vandaag geweest. Morgen mag ik naar de muziekles en de fanfare, twee leuke dingen. Volgens de psych "verplichte" kost in mijn situatie, verplicht leuke dingen doen en ja, het helpt, een beetje.
De hulpverlening heeft mijn even grote vertrouwen als mannen.
These boots are made for walking and that's just what they'll do. One of these days these boots are gonna walk all over you.........
Geplaatst op maandag 31 oktober 2011 23:31
Tinkelbel
lieve Ankela, jij bent ongeveer tegelijk met mij op het forum gekomen, ik ben een blijver en jij nu in scheiding, ik weet niet of je er enige troost uit kunt putten, maar blijver zijn is ook niet gemakkelijk.
Jij hebt een beste dreun gehad, maar bent nu zelf verandwoordelijk voor je geluk, je hoeft geen stijd/gesprek meer aan, kan je eigen keuzes maken.
Kom op!!!, kan 1 man zorgen dat voor jouw het leven een last wordt ????
Je hoeft geen nieuwe man, er is zoveel meer in dit leven, dus er wat van maken is je eigen keuze !
Klinkt misschien wat hard, maar ook ik heb een scheiding achter de rug, hield enorm van deze man, maar hij vernielde mij met al zijn bedrog en manipulatie, schop jezelf onder je kont, het leven is een strijd, als je plezier wilt hebben moet jezelf de slingers ophangen, gescheiden of getrouwd.
Jij bent een vechter, je kan het ..zet hem op !!!
Het zijn de kleine dingen die het doen !!!
Geplaatst op dinsdag 01 november 2011 00:41
mijzelf
AnkeLa,wat fijn dat je het samen met je kinderen kan doen.En op bijstandsniveau maakt niet uit,het is niet makkelijk ,maar probeer gelukkig te zijn met de inderdaad kleine dingen.De mooie kleuren van de herfst een glimlach van je kinderen,je muziek. In deze donkere periode ben je echt niet alleen ,er zijn er vele.probeer niet afhankelijk te zijn van pillen en pas op met drank.Het is zo verleidelijk,je kan alles vergeten (tijdelijk)het komt des te harder terug,Ga Lakota's verhaal nog maar eens goed doorlezen en herlezen word sterk en laat je er niet onder krijgen wees dankbaar voor je kinderen daar moet je voor verder jij bent hun rots.laat af en toe hier wat van je horen
Geplaatst op dinsdag 01 november 2011 17:29
lakota
Weet je Ankela,soms kunnen hulpverleners niet de juiste zijn voor ONS. Misschien heb je gewoon verkeerde mensen getroffen.
Zelf heb ik bijna drie jaar ,twee keer per week ,een psychologe gehad. Maar daarnaast ook veel andere dingen. Dingen zoals nieuwe studies en EMDR.Hypnose en kleine dingen zoals schrijven.Ja, je leven lijkt even helemaal op en voorbij.Maar wie is HIJ om MIJ het leven nog zuur te maken.Geef de jouwe gewoon die macht niet. Ook al weet hij het niet,dat maakt niets uit. JIJ voert het. JIJ geeft HEM macht door er niet boven uit te gaan groeien.
Wil je JOU verantwoording voor jou leven , bij een ander neerleggen?
Je nicknaam is dat niet van de padvinders? De sterke gids die voorop loopt?
Wordt die gids,niet voor hem, niet voor je kinderen,maar voor JOU!
De herfst is er met al zijn kleurenpracht!
De zon , die nu vroeg ondergaat en alles in laaiende kleuren zet!
Nootjes die de eekhoorns aan het begraven zijn voor straks.Kijk naar hen , en maak je eigen holletjes met voorraad.
Je KAN het!
Ik weet dat je het kan.We doen het allemaal, en JIJ kan het ook.
Had je met deze man oud willen worden? Vast wel,ik ook met de mijne.
Maar soms, heel soms , loopt het leven anders.En wie weet , welke deuren voor jou open kunnen gaan , als je ze wilt gaan zien?
Wie kan weten, wat de wereld nog voor jou heeft, of wat de wereld nog van jou nodig heeft, wat je nooit in een huwelijk met deze man had kunnen doen.
Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn.Je leeft op een minmaal niveau,neem ik aan. Doe je extra klusjes ernaast? Dat kan helpen.
Kijk naar wat JIJ wilt doen, als je kinderen het huis uit gaan.
Wie ben JIJ?
Weet je wie jij bent?
Of WAS je het verlengstuk van een ander?
Dan is het NU jou tijd! Om te groeien...groeien doet pijn...maar niet iedereen krijgt dot soort kansen.
Iets is er , wat jij gaat doen...iets is er...er was een rede waarom dit huwelijk stop gezet is...
En die rede is niet voor HEM,maar voor JOU.
Hou je een dagboek bij?
Scheiden is net zo ingrijpend als trouwen.Nog veel erger denk ik...Het breekt al je toekomstdromen.Dat doet veel pijn.Maar, probeer die stukken gewoon helemaal niet te lijmen.Kijk ernaar en ruim het op. Neem die bezem en begin kleine stukjes aan te vegen.Waarvan je zeker weet, dat ze weg kunnen.
Zoek iemand die jou weer sterk kan maken...Die jou kan helpen...
Zoek iemand die bij je past....