Libelle - Uitgeblust door zorg voor en om mijn ouders

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 52 reacties, en bestaat uit 3 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 3.
De laatste reactie is geplaatst op 23-11-2011 19:51.

Uitgeblust door zorg voor en om mijn ouders

Geplaatst op dinsdag 30 augustus 2011 11:09
slootje
Posi, jij hoeft helemaal niet midden in de nacht naar je ouders. Hebben zij dan geen thuiszorg? Laten ze ze je ook s'nachts komen? 150 km heen en 150 km terug?
Mijn schoonouders hadden een alarmeringsknop in de woonkamer en en alarmketting om haar hals voor het geval dat en dat werkte perfect.
Dat en huishoudelijke hulp en hulp bij het douchen, en ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat je ouders dat niet ook kunnen krijgen behalve als ze dat niet willen.
Jouw moeder heeft straks veel meer hulp nodig die je vader ook niet kan geven omdat hij nu al niet snapt volgens jou wat er aan de hand is.
Stel je grenzen Posi, in je eigen belang.
Geplaatst op donderdag 01 september 2011 23:07
starrynight1
Ik vraag me af Posi of jij zelf niet zit te ontkennen dat je niet meer kunt opbrengen wat je ouders van je vragen. Regel hulp voor hen.
Spreek de huisarts en leg het uit. Mensen weten, door jouw vaders hersenbloeding van jl. ook wel dat hij niet meer serieus te nemen is en waarom gaat je moeder zelf niet aan de telefoon.
Geplaatst op vrijdag 02 september 2011 07:04
posi
Goedemorgen,

Even een reactie na een drukke werkweek en nog een druk dagje voor de boeg..

Slootje het punt is dat ze zo'n alarmbel niet willen ze hebben die gehad maar legde die zo ver weg dat toen ze hem een keer nodig hadden ze hem niet konden/wilden gebruiken.."zo vervelend als de thuiszorg s'nachts moet komen"waren hun woorden,tja dan schiet mij maar lek hoor.
Starrynight,ik denk dat je gelijk hebt,ik ontken ook dat ik het niet meer op kan brengen maar als ik het bijltje erbij neer gooi wie doet het dan,ik kan het jullie gewoon niet uitleggen maar mijn moeder is niet goed genoeg om zelf de telefoon te nemen en te bellen,dat besef heeft ze gewoon niet meer.
Mijn ouders hebben mij in het verleden ook altijd heel erg geholpen toen ik ze nodig had en veel voor mij gedaan,toen ik 6 jaar geleden 150km van hun vandaan ging wonen was mijn grootste angst altijd dat ze hulpbehoevend zouden worden en ik er niet voor hun kon zijn.
Ik woonde precies 1 week zo ver van hun vandaan en mijn vrees werd al waarheid toen mijn moeder in het ziekenhuis kwam te liggen,dit is ook nooit meer gestopt want vanaf dat moment(ze had nog nooit een ziekenhuis van binnen gezien)zijn ze samen hulpbehoevend geworden.

Mijn familie heeft altijd tegen mij gezegt dat mijn ouders(in ieder geval mijn moeder) ziek zijn geworden door de heimwee naar mij,wij deden altijd alles samen mijn moeder was mijn grootste vriendin.
Deze woorden hebben mij toen en nu nog erg aangegrepen en daarom doe ik nu alles om goed voor hun te zorgen en er voor ze te zijn als ze me nodig hebben,helaas is dat zo ongeveer dagelijks en dat is gewoon niet meer vol te houden.
Het is nog eens niet het lichamelijke maar vooral de geestelijke zorg die ik er over heb,want je kunt wel bij je gezinnetje thuis zijn maar mijn gedachten malen gewoon door.
posi wijzigde dit bericht op 02-09-2011 07:04 met 0%
Aanvaard wat je niet veranderen kan. Maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.
Geplaatst op vrijdag 02 september 2011 11:39
knutsel
lieve Posi

Ik lees en leef al een paar dagen met je mee, en telkens valt me dan jouw onderschrift op. Een hele wijze uitspraak, je zou hem zó op je eigen probleem kunnen toepassen. Ik wens je daar veel sterkte bij!
groet Knutsel
Geplaatst op vrijdag 02 september 2011 12:01
lizan
Posi, een wijs inzicht van Knutsel, vind ik. Na de discussie zo eens te hebben aangekeken de afgelopen dagen is mijn vraag eigenlijk ´wat heb JIJ nodig om de situatie acceptabeler te maken´? Lukt het je om daar een antwoord op te vinden?
Soms helpt het ook om de situatie eens om te draaien, wat zou jij een vriendin adviseren die met dit probleem bij jou aanklopt.
Het beste dat je aan je kinderen kunt geven, is het geschenk van je tijd
Geplaatst op vrijdag 02 september 2011 15:16
Gizmo
Lieve Posi,

Ik denk dat het tijd wordt dat je eerlijk bent naar je ouders toe. Ik lees alleen maar dat je ouders heel veel dingen niet willen, maar die jou ontzettend zullen ontlasten. Bijv dat je met gesprekken van artsen aanwezig wil zijn begrijp ik,ik zou dat in jouw situatie ook doen, maar voor onderzoeken hoef je niet mee. Daar kan je die stichting voor vragen. Vinden jouw ouders dat niet leuk, ja dan is het heel vervelend, maar dan moeten ze daar maar even aan wennen.
Geen alarmknop is onverantwoordelijk, als er echt wat is moet jij 150km rijden en dat is al snel 1,5 uur!!!! Dan kan je al te laat zijn, ze willen niet lastig zijn voor de thuishulp, maar die mensen zijn ervoor. Maar jou die verantwoordelijkheid geven is geen probleem.

Je hoeft het niet verwijtend te brengen, maar je kan wel vertellen dat de hoe graag je het ook anders had gezien je alle zorg niet (meer) op je kan nemen, dat het je teveel wordt. Dat er dingen moeten veranderen zodat jij weer een evenwicht kan vinden in de zorg die je aan kan en wil geven zonder dat je eraan onder doorgaat. Het is niet leuk om dat te doen, maar straks stort je in en dan hebben ze helemaal niets meer. Het is kiezen of delen. Als ze even nadenken dan moeten ze dat kunnen begrijpen.

Er wordt gruwelijk misbruik van je gemaakt (onbewust maar toch) doordat er aanspraak wordt gemaakt op je schuldgevoel. Jij weet met je verstand dat het niet jouw schuld is dat je ouders ziek zijn geworden, maar je gevoel zegt iets anders. Omdat jij verder weg bent gaan wonen zal jij laten zien dat je je ouders niet in de steek laat, maar je pleegt wel roofbouw op jezelf en daarmee op je gezin en op de lange termijn zal je je ouders niet de zorg kunnen geven die je wil geven omdat jij straks gewoon instort.

Heb je echt elke dag contact met ze? Is dat ook echt noodzakelijk? Ik vermoed van niet, dus bel een dagje niet. Tuurlijk kom dan het schuldgevoel knagen, maar ga dan afleiding zoeken en doe wat voor jezelf. De dag daarop bel je weer en de dag daarna niet. Kom je nog aan dingen voor jezelf toe, gewoon van die kleine dingetjes die je ontspannen, een uurtje sporten, wat lezen, lekker in bad? Probeer daar gewoon tijd voor vrij te maken.

Ik begrijp heel goed dat je er voor je ouders wil zijn,maar dit gaat nu te kosten van jezelf. Ook hun huisarts ziet dat in, alleen je ouders denken, ach maar Posi doet het wel dus we hebben geen hulp nodig, maar jij kan het niet meer allemaal alleen. Zorg dat je zelf opschrijft wat voor jou nog wel niet haalbaar is. Financiële zaken kan je ook van afstand doen, uitslagen en gesprekken met artsen blijven doen, maar mee naar elk ziekenhuis bezoek is niet nodig. Leg naast je neer wat de familie hiervan vindt want sorry dat ik het zeg, dat zijn een stel ........ want anders zeg je niet wat zij tegen je gezegd hebben. Ze praten je gewoon een schuldcomplex aan, dat is echt te gek voor woorden.

Ik weet Posi, het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Er spelen zoveel gevoelens mee en je zou zo graag willen dat je alles voor ze kon doen, maar een feit is dat het niet kan. Niemand kan dat, dus voel je daar niet schuldig over. Je staat er ook alleen voor en dat is gewoon heel erg zwaar, daarbij komt ook nog een groot schuldgevoel en verantwoordelijkheidsgevoel bij om de hoek kijken en je eigen karakter. Het is erg moeilijk om een deel van de zorg over te dragen, zeker als je ouders daarbij ook nog niet meewerken, maar soms kan het helaas niet anders. Het is niet egoïstisch (ook al voelt het wel zo) het is verstandig zodat je als je echt nodig bent je ook echt jezelf kan geven.
Gizmo wijzigde dit bericht op 02-09-2011 16:38 met 10%
Elke dag is een begin voor de rest van mijn leven.
Geplaatst op zaterdag 03 september 2011 19:11
lakota
Mooi gezegd Gizmo.Gevoel en verstand liggen vaak ver uit elkaar.Maar soms moet je je verstand gewoon even laten gelden.
Als je ouder wordt MET gebreken, verlies je sommige keuzes,zo gaat dat.Juist ouder worden en niet veel meer kunnen is het ergste,maar ook dan moeten we leren aan te passen aan onze omstandigheden.Worden er dan dingen konstant uit handen genomen, en HOEFt dat niet, dan leun je daar heel makkelijk tegenaan.
Gaan dingen echt niet, dan is er buiten af hulp.Ook al vind je het niet zo leuk als je eigen kinderen,soms moet dat gewoon.
Ik kan me geen beter land indenken dan Nederland om ziek te worden.
De sociale voorzieningen zijn top.Ja, je moet er even achteraan en uitzoeken,maar het is er.
Ouders helpen hun kinderen,dat is gewoon zo.
Voel je daar niet konstant schuldig over en denk dat het nu terug betaal tijd is.
Zo denken ouders niet.Als je ouders zouden WETEN hoeveel energie jou dit kost Posi, zouden ze snel iets anders verzinnen!
Ik geloof zeker niet , dat ze jou tot LAST zouden willen zijn. Als een soort terug betaling,omdat ze er voor jou waren jaren geleden.Zo denken de meeste ouders niet.
Ga dus eerlijk praten.Vanuit JOU hart en gevoel en situatie.
Geplaatst op zaterdag 03 september 2011 20:50
starrynight1
Ouders hebben er zelf voor gekozen om kinderen te hebben en ze groot te brengen, dat grootbrengen zijn ze verplicht anders zijn ze het ouderschap niet waard. Ze hebben zoveel voor mij gedaan is dus niet aan de orde. Misschien hebben ze wel verzuimd je ook zelfstandig en onafhankelijk te maken. Dan kun je het z.g. schuldbesef van jou dus naar hen terugspelen. Waar ben je nu eigenlijk bang voor. Zelf ben ik ook al ouder en heb wel het een en ander door moeten maken en ook dingen waarvoor ik makkelijk mijn kinderen te hulp had kunnen roepen. Maar dat doe ik niet, zij hebben hun gezin en hun werk. De overheid wil mensen tot 67 laten werken, dus ze zijn dan ook verplicht om zorgverlening door mensen die daar voor geschikt worden gemaakt, te laten doen. Oppas dus, vergelijkbaar als voor de crèche-kinderen. Ik denk inderdaad dat jouw 'schuldgevoelens' vertaald kunnen worden in 'angstgevoelens'. De wat-als situatie.
Als je in het buitenland zou zitten, zou je toch ook daar blijven, honderden kinderen zitten in weet ik wat voor land en komen echt niet terug voor wissewasjes van hun ouders. Ook mensen zonder kinderen redden zich. Zo kan ik wel doorgaan, zorg ervoor dat je gaat relativeren en leef je eigen leven en een afgepast!!! deel(tje) zorg voor je ouders.
Even terzijde: Ik ben praktisch de hele zomer naar ziekenhuizen moeten gaan en ik zag allerlei oudere en gebrekkige mensen met vervoer komen dat juist voor die mensen geschikt gemaakt was. Ze waren dan zelfstandig onderweg maar wel met begeleiding van chauffeurs die ze dan parkeerden in de hal en weer ophaalden als ze klaar waren al dan niet gebeld door baliemedewerkers..
starrynight1 wijzigde dit bericht op 03-09-2011 21:00 met 12%
Geplaatst op woensdag 07 september 2011 22:53
lakota
Gaat het nog een beetje Posi?
Geplaatst op donderdag 08 september 2011 07:16
posi
Goedemorgen Lakota,

Ja het gaat wel hoor,ben erg druk en heel weinig tijd voor de pc.

Gisteren mijn ouders zelf een afspraak laten maken voor een longfoto voor mijn moeder,ze moesten in sept bellen voor een afspraak in oktober.
Gisterenavond mijn ouders gebeld om te vragen of het was gelukt,ja hoor zei mijn vader we moeten 21 sept voor die foto....tja ik heb er maar niets van gezegd maar het is een maand te vroeg en waarschijnlijk kunnen ze dan nog geen verandering zien ivm de longkanker maar hij heeft zelf gebeld en dat is al heel wat,als ik hem nu ga corrigeren over de maand dan raakt hij in de war dus ik laat ze maar gewoon in sept gaan.
Aanvaard wat je niet veranderen kan. Maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.
Geplaatst op donderdag 08 september 2011 13:39
moortje2
starrynight..
moet wel zeggen zoals jij dingen omschrijft is ook wel waar..
mijn broer in het buitenland verteld mij, let maar even op... makkelijk zeggen vanuit ver weggiestan
maar moet wel zeggen dat alles niet zo makkelijk altijd is. zakelijk gezien is het waar wat je schrijft. maar een mens heeft ook gevoel in zijn lijf...

posi een dikke knuffel krijg je van mij.
moortje2 wijzigde dit bericht op 08-09-2011 14:40 met 108%
Geplaatst op donderdag 08 september 2011 17:16
lakota
Mooi Posi, dat is een eerste kleine overwinning voor jou.
telkens een beetje meer laten gaan. Als het echt nodig is , dan weet je dat de zorg er is.Het betekent zeker niet , dat jij minder van hen zou houden.Het betekent ook niet dat je voor eeuwig in het krijt moet staan,omdat ze jou geholpen hebben.
Ouders helpen hun kroost ,ook al is dat kroost soms al groot gegroeid!
Ik zelf woonde heel ver weg van mijn ouders,dus ik weet hoe het voelt.En dan is een ander de pineut , maar soms gaat dat gewoon zo.En geloof me , hoe meer jij tegen je aan laat leunen des te meer ze het ook zullen doen.vergeet niet , dat ze al een heel leven hebben gehad, ook jaren zonder jou.
Bel hen en laat hen gewoon even aanmodderen. Maar wie weet , hoeveel ze nog echt zelfstandig kunnen doen.Vele ouderen vechten tegen aanleun woningen en bejaardentehuizen,maar als ze er eenmaal zijn valt het allemaal reuze mee.Ook onze ouders blijven hun lessen leren tot aan hun dood toe.
Het is fijn als jij kan bijspringen als het broodnodig is,maar voor nu,probeer je bezoeken te temperen.En bezoek , voor je plezier, niet omdat je van alles wilt doen.
Ik wens je veel sterkte....
Geplaatst op zaterdag 10 september 2011 15:31
starrynight1
quote:
moortje2 schreef op 08 september 2011 @ 13:39:
starrynight..
moet wel zeggen zoals jij dingen omschrijft is ook wel waar..
mijn broer in het buitenland verteld mij, let maar even op... makkelijk zeggen vanuit ver weggiestan
maar moet wel zeggen dat alles niet zo makkelijk altijd is. zakelijk gezien is het waar wat je schrijft. maar een mens heeft ook gevoel in zijn lijf...

posi een dikke knuffel krijg je van mij.
Ja Moor, maar als Posi zometeen overspannen is dan heb je ook weinig aan dat gevoel; daar kun je dan niet verder op varen. Waar het om gaat is dingen correct te regelen, zodat je gevoel en verstand in evenwicht komen.
Geplaatst op dinsdag 13 september 2011 13:19
moortje2
quote:
starrynight1 schreef op 10 september 2011 @ 15:31:
[...]

Ja Moor, maar als Posi zometeen overspannen is dan heb je ook weinig aan dat gevoel; daar kun je dan niet verder op varen. Waar het om gaat is dingen correct te regelen, zodat je gevoel en verstand in evenwicht komen.

klopt. maar dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan. er ontstaat ook een soort van schuldgevoel. als alles "zomaar "wordt overgescheept naar andere mensen.
En sommige oudere mensen laten niet maar zo andere mensen toe. maar wel hun kinderen. gewoon omdat die oudere mensen vroeger geleerd hebben, zich zelf te redden. kennelijk zien ze dat als een soort van lastig vallen, van de maatschappij.

jongere generatie is vaak veel mondiger bij dokters bijvoorbeeld als de oudere generatie. Vaak heeft de oudere generatie geleerd, dat de dokter gelijk heeft. En dan is het natuurlijk ook nog een verschil, of iemand in een stad woont of een dorp. Ik denk dat mensen in een stad vaak al veel mondiger zijn als mensen in een dorp. maar goed dat kan natuurlijk ook wel een voor-oordeel zijn. mijn excuus als dat zo is.
Geplaatst op dinsdag 13 september 2011 22:49
starrynight1
Ik weet niet of dat met stad of dorp te maken heeft. Het verschil is tegenwoordig niet zo groot meer. Het zal ook wel per individu gaan. Leeftijd heeft er wel mee te maken als mensen mondiger zijn, dat denk ik inderdaad ook wel. Maar mensen, ook oudere, krijgen nu zoveel informatie door allerlei media dat hun gedrag ook wel verandert.Hulp moet er altijd wel zijn. Maar je kunt niet alles op je kinderen schuiven, dat is niet eerlijk. Kinderen zijn niet van jou(.Kahlil Gibran)
http://www.weefster.nl/inspiratie/kgibran.html
Kun je wat met dit gedicht?? Het is zo oerbekend.
Geplaatst op donderdag 15 september 2011 16:51
moortje2
ken het niet. zelfs nooit iets van gehoord. maar mooi is het wel.

toch werkt het niet altijd zo makkelijk starrynight.
en soms willen ouders het niet op hun kinderen schuiven, maar zijn ze gewoon erg bang om andere tot last te zijn. waardoor zoiets automatisch gebeurt. Want uit eindelijk heb je dan toch een gevoel van: "het zijn wel mijn ouders!"
en ja, dan kun je wel hulp regelen via een thuis-zorg of zo.. maar het moet dan ook maar even geaccepteerd worden, door degene die de zorg nodig heeft. Als die dat niet accepteerd. word het wel moeilijk om dan iemand maar aan de "lot" over te laten.
tuurlijk zou je in theorie zeggen, :"heb hulp voor je geregeld, dus zoek het nu maar uit.. " maar praktijk is wel heel anders!

Ook wat het liefdes leven betreft.. tuurlijk is man lief volwassen. maar iemand woont niet voor niets zomaar samen.. en net zoals je met je kinderen huiswerk maakt of een spelletje speelt en je ouders aandacht geeft op de manier die "hun" nodig hebben is er ook nog een man die ook aandacht nodig heeft.

Nee posi, moet niet overspannen raken. helemaal waar. maar ik denk ook dat ze gewoon in een moeilijke situatie zit. En ja, aanzich zelf denken moet ze ook.. maar zoals al eerder gezegd. theorie en praktijk is niet altijd het zelfde. en gevoel en verstand lopen ook niet altijd gelijk op.
Posi een dikke knuffel. kan me zo voorstellen dat je die soms wel eens kunt gebruiken
moortje2 wijzigde dit bericht op 15-09-2011 17:00 met 91%
Geplaatst op donderdag 15 september 2011 18:41
starrynight1
Nou Moor, ik zie wel, jij komt er ook niet uit.
Nuttige wenken heeft Posi nu genoeg gehad en kan er mee doen wat haar goeddunkt.
Ja, het gedicht is mooi en ook waar.
Geplaatst op donderdag 15 september 2011 20:09
rema
Wat een prachtig gedicht, mijn moeder is vorige week totaal onverwacht overleden, dit gedicht zegt precies wat ik voel, maar dan veel beter dan ik het ooit zou kunnen doen....
Geplaatst op donderdag 15 september 2011 21:54
lana
Rema, gecondoleerd met het verlies van je moeder.
Je moeder verliezen is al heel verdrietig, maar ook nog helemaal onverwacht......... Veel sterkte.
lana wijzigde dit bericht op 15-09-2011 21:55 met 6%
Geplaatst op donderdag 15 september 2011 23:37
rema
Dank je wel Lana.
Geplaatst op vrijdag 16 september 2011 07:03
posi
Rema,gecondoleerd met het verlies van je moeder..

Starrynight wat een mooi gedicht.

Iedereen bedankt voor jullie super lieve adviezen,ik kan hier zeker wat mee en er zitten er tussen die ik zeker ga gebruiken of in ieder geval ga proberen om te gebruiken.
Ik ben niet zo veel op het forum omdat ik erg veel moet werken maar zodra ik even tijd heb lees ik al jullie reactie's.

Lieve groet van Posie
Aanvaard wat je niet veranderen kan. Maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.
Geplaatst op vrijdag 16 september 2011 10:53
kadootje38
Lieve Posi

Ik ben zo druk met mijn eigen problemen dat ik helemaal niet meer aan de jouwe heb gedacht, sorry daarvoor.
Ik heb even vluchtig doorgelezen wat hier allemaal gepost is en ook jij krijgt het weer stevig voor de kiezen meisje. Ik heb enorme bewondering voor het feit wat jij allemaal voor je ouders doet. Je bent een dijk van een dochter en een keilieve vriendin.
ik hoop echt dat we elkaar binnenkort weer zien, ik zal als ik morgen mijn rooster heb eens kijken wat ik kan.
We kunnen allebei wel een dagje afleiding gebruiken denk ik zo.
Dikke kus van Kadootje
Het is niet eenvoudig om het geluk in jezelf te vinden, en het is onmogelijk om het ergens anders te vinden.
Geplaatst op zaterdag 17 september 2011 18:31
lakota
Goed idee kado en posi!!!!!
Geplaatst op zaterdag 17 september 2011 20:39
posi
Gaat helemaal goed komen Lakota..
Aanvaard wat je niet veranderen kan. Maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.
Geplaatst op woensdag 23 november 2011 19:51
anitadj
Zou dat een oplossing zijn Posi? Als je ouders dan toch moeten verhuizen, dan maar bij jou in de buurt?

Dit onderwerp heeft 52 reacties, en bestaat uit 3 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 3.
De laatste reactie is geplaatst op 23-11-2011 19:51.

Forum reacties

Uitgeblust door zorg voor en om mijn ouders

Uitgeblust door zorg voor en om mijn ouders

PIJLERLIJST

DISCUSSIES