Libelle - Uitgeblust door zorg voor en om mijn ouders

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 52 reacties, en bestaat uit 3 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 3.
De laatste reactie is geplaatst op 23-11-2011 19:51.

Uitgeblust door zorg voor en om mijn ouders

Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 08:51
posi
Ik ben al jaren lang mantelzorger voor mijn beide ouders,wat niet meevalt omdat ze 150 km bij ons vandaan wonen.
Mijn moeder was al een hele tijd ziek maar sinds kort weten we dat ze longkanker heeft en door haar zwakke gezondheid niet meer is te behandelen,ook voor mijn vader word het een last omdat hij een jaar geleden een hersenbloeding heeft gehad en daardoor vooral geestelijk een opdonder heeft gehad.
Ze hebben al een aantal jaar een huishoudelijke hulp die 2x in de week komt maar dat neemt niet weg dat er voor mij nog heel wat over blijft en dan vooral op gebied van dingen regelen en iedere keer mee naar het ziekenhuis voor onderzoeken,iets waarvoor hier thuis veel moet worden geregeld omdat de afstand gewoon erg groot is.

Ik begin te merken dat het voor mij lichamelijk maar ook vooral geestelijk te zwaar aan het worden is,ik krijg het soms gewoon niet meer voor elkaar om er te zijn voor mijn zieke ouders,kinderen en voorla niet te vergeten meneer Posi...
Daarbij werk ik 5 dagen in de week en heb totaal geen vrije tijd meer over voor mezelf want ieder weekend ben ik nodig bij mijn ouders,s'avonds zit ik voortaan uitgeblust en als een dweil op de bank waardoor meneer Posi ook op sexgebied nogal wat te kort komt iets wat bij ons juist altijd zo geweldig goed was.

Ik voel me ontzettend schuldig tegenover manlief en mijn kinderen maar de situatie is nu eenmaal zo dat ik mezelf niet meer in stukjes kan delen en ieder de aandacht kan geven die ze nodig hebben,mezelf totaal wegcijferend en er eigenlijk even helemaal doorheen zit..
Aanvaard wat je niet veranderen kan. Maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 10:52
lana
Ach Posi, het zit je niet mee. Ik kan me voorstellen dat je op je tandvlees loopt. Dit is echt teveel.
Waarom ga je niet praten met de huisarts van je ouders. Leg uit hoe zwaar het je valt en vraag om hulp. Misschien komen ze in aanmerking om ( eventueel voorlopig) in een verzorgingstehuis te worden opgenomen, zodat jij even kunt bijkomen.
Of zijn er andere mogelijheden om je te verlichten.

Thuis moeten ze maar even een stapje terug doen en hun eigen zaakjes regelen.
Je gaat me toch niet wijsmaken, dat je je zorgen maakt over de leverings van voldoende sex aan je partner..........Hij is een volwassen man, en zit er met zijn neus bovenop dat jij je helemaal uit de naad werkt. Maak ook thuis niet iedereen afhankelijk van je, hoe goed je het ook bedoelt. Zo ga je ten onder aan het zorgen voor anderen.
En wie zorgt er voor jou?
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 12:43
jasmijn37
hallo Posi,
ik herken het 1 en ander in jouw verhaal. ik ben (ook) overspannen geraakt door het altijd maar zorgen voor anderen, en mezelf totaal weg te cijferen in het hele verhaal. mijn vader is ook ernstig ziek, heeft nu ook helaas weer 4 tumoren op zijn long, na al 6x geopereerd te zijn i.v.m. het verwijderen van tumoren overal. het is een gebed zonder end. daarnaast heb ik ook op het persoonlijke vlak/ met mijn gezondheid etc. etc. veel meegemaakt in de afgelopen jaren. en dan ineens is het kaarsje op........ ik heb dit voor de zomervakantie gehad. totaal uitgeblust. ik werd kattig voor mijn gezin, terwijl ik normaal gesproken zo helemaal niet ben. ik was moe, tobberig en piekerig. ik vond dat het zo niet meer kon, ik sliep ook zeer matig, en ben naar de huisarts gegaan. daar heb ik mijn verhaal gedaan. ik kreeg slaappillen en een verwijzing voor een "therapeute"( geen psycholoog).daar kan ik mjn verhaal kwijt en krijg ik ontspanninsoefeningen. ik heb vooral moeite met het loslaten en het stellen van grenzen voor mezelf. daar werk ik nu aan.op een gegeven moment heb je het idee dat "iedereen"op je hangt, en dat het allemaal te zwaar wordt.
ik moest een leuke dingen lijstje maken. daar moet ik elke dag/week wat van doen.
misschien dat het hou ook helpt?
sterkte. ik snap jou.
groetjes jasmijn
jasmijn37 wijzigde dit bericht op 27-08-2011 12:44 met 0%
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 13:29
lizan
Posi, er zijn tegenwoordig steeds meer organisaties die (overbelaste) mantelzorgers kunnen ondersteunen. Kijk eens op internet. Een voorbeeld is mezzo.nl.
Ik reageer hier maar even mee, voor mij is het al weer een paar jaar geleden dat ik een zelfde situatie zat en ik hoop dat je tijdig een stapje terug kunt doen. Voor jezelf, je gezin en uiteindelijk ook voor je ouders! Sterkte!
Het beste dat je aan je kinderen kunt geven, is het geschenk van je tijd
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 14:01
1945
Posi,hoe krijg je het voor elkaar,het is nogal geen afstand die je moet rijden om bij je ouders te komen.
Ik dacht al dat ik veel voor mijn moeder moet doen,maar dat is dan alleen maar wassen en strijken,boodschappen en ook alles regelen.
Maar ik woon maar 7 km. bij haar vandaan,
Is er bij je ouders in de buurt,geen (graag gedaan),die gaan dan ook mee naar het ziekenhuis en zo.
Dit hou je nartuurlijk niet lang meer vol.,en wie doet dan alles??
Heb je geen broers of zussen?,die wat van je over nemen?
Het is wel triest wat ze allemaal mankeren,maar dit gaat toch zo niet langer,!!

Ik wens je heel veel sterkte.
en ja ook ik zou proberen hun in een verzorgingshuis te krijgen
veel liefs
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 14:03
jop envelop
heb je verder geen familie? broers /zussen.anders zou ik zeggen,het zijn ook hun ouders.als je enig kind bent houd het natuurlijk op.en buren liefde bestaat ook niet meer net als vroeger.het is voortaan ieder voor zich. god voor ons allen.sterkte ermee
tja wat zal ik ervan zeggen?
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 14:04
Manji 48
Hallo Posi.

In mijn omgeving hebben al veel mensen hulp gekregen van MEE.
Ik weet niet of jij daarvoor in aanmerking komt,maar je zou ze eens kunnen bellen.
Ik zal hier de site plakken,dan kun je daar eens kijken of het iets voor jou is.

Sterkte meid!

http://www.mee.nl/
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 14:29
posi
Dank voor jullie super lieve reactie's,knap er gelijk van op .

Even wat antwoorden op jullie vragen,Manji ik heb vorig jaar ook contact opgenomen met MEE,een geweldige instelling waar ik veel hulp van heb maar er zijn bepaalde dingen die mijn ouders alleen met mij willen doen en bespreken,en vooral dat bespreken is vermoeiend(hoe raar het ook klinkt)omdat je over bepaalde dingen maar blijft door piekeren.

Ik ben helaas enig kind en alles komt ook echt op mij neer,van onze familie moet je het niet hebben want dat zijn een soort van ramptoeristen,die komen alleen als ze in het ziekenhuis liggen en zeker weten dat er geen hulp aan ze word gevraagt,triest maar het is echt zo.

Toen ik vanochtend van mijn werk kwam ben ik gelijk naar de rode pilaren gereden en wat oppeppers gehaald,ik heb rhodiola en magnesium mee gekregen,hoop dat het werkt..
Ben laatst ook naar de huisarts geweest omdat ikzelf lichamelijke klachten kreeg,hij wilde slaaptabletten en een antidepressiva voor schrijven maar dat heb ik beide afgewezen,ik ben niet depressief maar gewoon heel erg moe,en slaaptabletten kan ik niet slikken omdat ik s'nachts indien nodig naar mijn ouders moet kunnen.

Het schrijven hierover op Libelle lucht al op en dat is ook fijn.

Lieve groet van Posi.
Aanvaard wat je niet veranderen kan. Maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 14:36
jsteen1
Posi heel veel sterkte met alles, ik heb mijn ouders tot de dood allebij verzord ik weet waar jij het over heb hoor zorg goed voor je zelf
anders red je het niet ik heb het ook erg moeilijk gehad en zwaar
het is bijna 5jaar geleden van mijn vader en ik heb het met liefde gedaan voor hem .mijn moeder is iets langer 31jaar geleden ik had toen een kind van 14 maanden dus was heel erg zwaar ook met liefde gedaan .maar je raakt wel op zelf denk er aan .
ik wensje heel veel sterkte met alles .
liefs johanna.
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 15:08
marya
Jeetje Posi, dit is zwaar, maar je maakt het je nóg zwaarder door jezelf schuldig te voelen naar je kinderen en je man.

Ik begrijp best, dat je ouders de dingen met jóu willen bespreken, maar dat dat tegelijkertijd voor jou een belasting wordt, omdat je maar blijft denken/malen. Kun je de hulp van de huisarts van je ouders inroepen, zodat daar óók e.e.a. mee besproken kan worden ? Dan voel je je gesteund, en dat is heel belangrijk.
Als ik jou was, zou ik op een of andere manier proberen hulp te krijgen, om jezelf te ontlasten, zodat je af en toe bij kunt tanken.
Stop met het je schuldig voelen ! Kom op he !
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 15:08
lizan
Posi, even een reactie op de ondersteuning door Mee of welke organisatie dan ook. Als je voor een aantal zaken ondersteuning krijgt en daardoor minder vaak op en neer hoeft, heb je misschien wel wat meer energie over voor die moeilijke zaken die je ouders liever echt met jou bespreken.
Ik herken dat heel goed, dat sommige dingen zo bij je blijven al is het gesprek al lang voorbij, het gaat vaak toch om zulke levensbepalende en ingrijpende beslissingen en zo.
maar zoals je al zegt, het schrijven en delen hier lucht al op, misschien dat wat professionele ondersteuning, misschien alleen maar om gewoon eens je verhaal kwijt te kunnen, ook al helpt.
Het beste dat je aan je kinderen kunt geven, is het geschenk van je tijd
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 16:15
marya
Ik weet uiteraard niet waar je woont, maar geef een paar links.

http://www.zwolle.nl/loke ... ng-voor-mantelzorgers.htm
http://www.zwolle.nl/artikel/algemene-hulpdienst.htm

http://www.spijkenisse.nl ... ng-voor-mantelzorgers.htm even scrollen

http://www.centrummantelzorg.nl/ik-ben-mantelzorger/
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 16:55
Manji 48
Posi,dat jouw ouders alleen met jou dingen willen bespreken snap ik wel,maar jij bent er ook nog hé.
Zij hebben er niks aan als jij hieraan onderdoor gaat door jouw vermoeidheid,dan moeten ze wel hulp van buitenaf aanvaarden.

Maar is het misschien mogelijk dat een of andere instantie (weet zo snel niet effe wie of wat) dingen van jou over gaan nemen en dat jij er dan alleen nog voor de gesprekken bent?
Ik gooi zomaar een balletje op,want weet niet of dit mogelijk is,maar ik probeer met je mee te denken.

Maar meis,voel je niet schuldig tegenover je gezin. Laat ze anders van jou wat taken over nemen,zodat jij wat tijd voor jezelf hebt.

Nogmaals veel sterkte en kracht.
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 17:03
lakota
Leer grenzen te stellen.Hoe moeilijk dat ook lijkt ,vooral als je een dik schuldgevoel hebt.Maar,jou gezin kan mee helpen.Vraag gewoon om meer hulp.je man, die is een volwassen kerel.Die zal op een laag pitje komen te staan.Maar vergeet niet als JIJ eraan onderdoor gaat niemand meer iets heeft en jij het allerminste.
LEER, NEE te zeggen.je HOEFT daar geen schuld gevoel over te hebben.Iedereen heeft taken en plichten,je ouders net zo goed.Als jou moeder longkanker heeft , dan zal ze veel meer hulp moeten gaan krijgen en JIJ kan dat niet in je eentje gaan doen.
Mantelzorger is zo'n gemakkelijk woord...Luisteren kun je gewoon,maar 150 km op en neer...dat is onredelijk.
Sta voor je eigen behoeften op, voor je niet meer op KUNT staan...
Geplaatst op zaterdag 27 augustus 2011 22:31
starrynight1
Misschien is het handig om via skype met je ouders te praten, dan kun je dat thuis doen en het geeft toch een vorm van nabijheid. Ik snap trouwens niet dat je man af en toe niet naar je ouders gaat in plaats van jij. De fysieke dingen kan hij toch ook uitvoeren? Dan kun jij je met je gezin bezighouden. Die hebben ook begeleiding nodig.
Ik denk dat je moeder en vader wel opgenomen zouden kunnen worden in een verpleeghuis, daar komen ze wel voor in aanmerking en dat zullen ze nu ze in deze situatie zitten ook wel de noodzaak van inzien. Kunnen ze niet bij jouw in de buurt in zo'n tehuis terecht? Ik denk eigenlijk dat het "schuldgevoel" van jou ook een soort egoïsme is omdat je denkt dat jij de enige bent die voor dit soort dingen zou moeten zorgen. Het klinkt hard misschien, maar ouders hebben zelf ook verantwoording om in te zien dat ze niet altijd hun kinderen kunnen lastigvallen met hun ziektes en problemen. Ik heb een vriendin die ook zo deed, totdat ze zelf te gronde ging. Haar moeder vertikte het om door een andere instantie geholpen te worden. Op een dag ging ze gewoon niet meer naar haar verstokte moeder; ze kon niet meer, kreeg het aan haar hart. En ja hoor, moeder zat zo in het verpleeghuis. Toen wilde ze wel en het 'gesticht' (want zo noemde ze het) nam haar op.
Geplaatst op zondag 28 augustus 2011 01:12
lakota
Trouwens , hoe oud zijn je kinderen? Hoe oud zijn je ouders? Misschien een eerste vereiste dat je met hun huisarts gaat praten.
Er zijn altijd mogelijkheden als je ze wilt zien.
Je werkt 5 dagen per week,je hebt een gezin.Je hebt een man die even niet zonder kan,en JIJ voelt je schuldig???
Geplaatst op zondag 28 augustus 2011 09:53
posi
Goedemorgen,

Ik heb inmiddels al vele malen met hun huisarts gepraat,ze is erg behulpzaam en helpt me waar nodig,we hebben een hele tijd terug al afgesproken dat ze 1x in de week bij mijn ouders langs gaat en kijkt hoe het met hun gaat en die belofte is ze tot nu toe iedere week nagekomen,we hebben het met haar echt heel erg getroffen.

Ook heeft zij een aanleunwoning ter sprake gebracht maar daar willen ze niets van weten,voor een verzorghuis zijn ze in hun provincie te jong omdat ze beide pas 70 zijn en mijn vader lichamelijk nog redelijk is maar die heeft geestelijk door zijn hersenbloeding nogal een klap gehad.

Mijn a.s man is een lieve schat maar gaat echt niet alleen naar mijn ouders toe,wel wil hij met mij samen maar daar heb ik dan geen voordeel van.

Ik weet dat ik wat uit handen moet geven maar als mijn ouders niets willen dan valt het niet mee om ze te dwingen,het is voorral het geestelijke stuk waar ik zo moe door word en dat werkt natuurlijk lichamelijk weer door..

Volgend weekend hebben we een nachtje weg geboekt voor ons tweetjes,is gewoon even nodig en hoop dat het ook door kan gaan.
Aanvaard wat je niet veranderen kan. Maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.
Geplaatst op zondag 28 augustus 2011 11:54
gwynette
Lieve Posi er zit niks anders op: jij zult ZELF minder moeten gaan doen. Jouw ouders hebben er nu geen belang bij om naar een aanleunwoning of andere voorziening met zorg te gaan omdat ze jou hebben - en dus gaat alles wat hen betreft prima. Dat jij er zelf aan onderdoor gaat, laat je ze waarschijnlijk niet eens merken. Als jij, hoe moeilijk het ook is, paal en perk gaat stellen aan je beschikbaarheid komt er voor je ouders WEL een reden om extra zorg in te schakelen. Natuurlijk is het hard, maar jij houdt dit niet lang meer vol. Bewaak je eigen grenzen, anders kun je straks helemaal niks meer voor ze doen....
Geplaatst op zondag 28 augustus 2011 12:35
eebaracs
Lieve Posi, je zult hoe dan ook duidelijk je grenzen moeten aangeven. Als jouw ouders niets willen betekent dat dat zij totaal geen rekening houden met jou en je gezin. En wat als jij er onder door gaat?

Ze zijn allebei ernstig ziek, dat is afschuwelijk, dat maakt ze heel erg afhankelijk en het kost de meeste mensen heel veel moeite om zich in zo'n situatie te schikken want we willen allemaal graag autonoom blijven. Maar uiteindelijk zullen ze zich toch echt moeten schikken in de mogelijkheden die er zijn.
Kunnen ze geen PGB krijgen voor extra hulp/thuiszorg? Taxivergoeding voor bezoeken aan het ziekenhuis? Bezoekjes van vrijwilligers, vrijwilligers die met ze meegaan met ziekenhuisbezoek? Het zijn zo maar wat ideeën die door mijn hoofd gaan.

Geef ze heel duidelijk aan dat je zo niet verder kunt, en dat de keuze voor hen buigen ('vreemde' hulp accepteren) of barsten (Posi overspannen thuis) is.

Heel veel sterkte toegewenst!
Geplaatst op zondag 28 augustus 2011 22:14
sueann
Zo te zien, is die aanleunwoning een lot uit de loterij. Direct aannemen. Voor je ouders is er de keuze dat je ze helpt als zij meewerken aan een uitvoerbare situatie (dus die aanleunwoning) of jij gaat er aan onderdoor en kan helemaal niet meer helpen.

Bovendien: als ze nu verhuizen, krijgen ze een betere woning dan als je vader straks in zijn eentje verhuizen moet. Voor hem is het ook gunstiger om nu te verhuizen vanwege het gezamenlijke draai zien te vinden en er al wonen voordat het echt dringend nodig is voor hem.

Moet die woning nog gezocht worden, denk dan aan de goede bereikbaarheid per auto én per OV.
Geplaatst op maandag 29 augustus 2011 07:10
posi
Sueann,

De woning moet nog gezocht worden maar als ze die willen zal dat geen enkel probleem zijn omdat ze al heel lang staan ingeschreven,het probleem ligt bij mijn ouders zelf omdat ze niets willen accepteren en die strijd ben ik beu.
Auto rijden mag en kan mijn vader niet meer sinds zijn hersenbloeding daarom zijn ze totaal afhankelijk van anderen,ze gaan als ik niet mee kan vaak met Driven,dat is een vrijwilligersorganisatie die met hun naar het ziekenhuis rijd en indien nodig ook met hun mee naar binnen gaat maar het is eigenlijk van groot belang dat ik dat zelf doe omdat ik anders niet de goede informatie van de artsen krijg.

Er zijn enkele artsen die mee werken en waar ik telefonisch nog infomatie van door krijg maar helaas zijn er ook een aantal die daar niet aan willen mee werken.
Aanvaard wat je niet veranderen kan. Maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.
Geplaatst op maandag 29 augustus 2011 09:07
gwynette
Posi, zijn je ouders echt zo slecht dat ze zelf niet meer in staat zijn om met de artsen te communiceren en de juiste beslissingen te nemen? Want op zich is er met twee volwassen mensen die allebei nog goed bij zijn geen enkele reden waarom jij als dochter alles zou moeten weten en overal bij betrokken zou moeten zijn. Het lijkt er toch op alsof jij je ouders zo hebt verwend met zorg en hulp dat ze daar nu van afhankelijk te lijken zijn - maar JIJ hoeft dit niet te doen. Mensen zullen doorgaans de ruimte nemen die jij ze geeft, en het is dus aan jou om die ruimte te beperken. Op het moment dat jij NIET meer elk weekend komt, dag en nacht voor ze klaar staat en alles uit handen neemt voelen zij pas de noodzaak van die aanleunwoning en andere vormen van hulp. Ze willen niks - ja, heel spijtig maar op een gegeven moment HEB je gewoon niks meer te willen en zul je moeten accepteren dat je je dochter niet overal alleen voor op kunt laten draaien. En natuurlijk weet ik dat het allemaal makkelijk kletsen is voor mij, het zijn mijn ouders niet en ik ben nog niet in die positie, maar je moet echt aan jezelf denken. En dat je man dan even minder sex krijgt lijkt me het minste van je zorgen, wel dat JIJ niet krijgt waar je behoefte aan hebt, namelijk rust en een beetje ruimte. Dat moet je echt aanpakken want je ouders kunnen zo misschien nog wel jaren mee, dat ga je toch niet volhouden?
Geplaatst op maandag 29 augustus 2011 09:55
starrynight1
Uitslagen van specialisten komen bovendien bij de huisarts terecht en die komt iedere week op bezoek, zodoende kan zij ook uitslagen vertellen aan je ouders. Ik vind het ook terecht dat artsen niet alles vertellen aan je, want ze hebben medische geheimhouding beloofd en als je ouders niet vermeld hebben dat jij alles mag weten doen ze dat ook. Waar maak je je nou eigenlijk echt druk om? Er wordt volgens jou zeggen al van alles geregeld, met vervoer, met hulp, met woonvoorziening. Dan is dat toch geregeld. Het enige waar je nog mee moet helpen is met verhuizen en zeg dat duidelijk en stel je er voor beschikbaar. Wat Sueann zegt is waar, voor twee wordt over het algemeen een grotere woning beschikbaar gesteld dan voor één. Ze hebben er alleen maar voordeel bij als ze nu verhuizen. Wat ik verder van dit alles kan zeggen is dat ze je claimen en dat is niet terecht. Je gaat toch niet een eind rijden om een gesprek te voeren terwijl dat ook met skype kan?
starrynight1 wijzigde dit bericht op 29-08-2011 09:57 met 4%
Geplaatst op maandag 29 augustus 2011 12:10
marya
Posi,
Ik ben het met gwynette eens, dat mensen de ruimte innemen, die ze kúnnen innemen. Dat geldt voor je ouders, nu. Hiermee wil ik niets ten nadele van je ouders zeggen, maar zo wérkt dat nu eenmaal.
Hoe zit het met jóuw ruimte ? Jij hebt óók ruimte nodig voor jezelf, en daaruit volgend ook voor je gezin.
Je voelt je superverantwoordelijk, en trekt die verantwoording door je zorgend gedrag nog eens extra naar je toe. Ook artsen/verzorging/instanties zién dat, en hoe meer jij geeft, hoe meer ze van je zullen vragen, als jij géén grenzen stelt.
Jij hóeft niet alle verantwoordelijkheid voor je ouders, en voor hun situatie, op je te nemen.
Maar, ik begrijp je, ik herken de situatie, en heb "nee" leren zeggen.
Geplaatst op maandag 29 augustus 2011 21:14
slootje
Hallo Posi, ik herken je probleem omdat wij in een vergelijkbare situatie hebben gezeten.

Het komt erop neer dat mijn schoonvader (toen 87) tot het laatste toe bang was om ijn zelfstandigheid kwijt te raken en daarom nergens aan wilde meewerken tot ca 6 weken voor zijn overlijden.Toen hij in het ziekenhuis te horen kreeg dat er geen bypasses zouden komen, net voor Kerst 2005, wilde hij wel naar een verzorgingshuis, jammer genoeg zat daar een wachtlijst op van jaren. Na zijn overlijden begin februari bleef mijn schoonmoeder alleen achter in Amsterdam, wij hebben toen als kinderen de zorg op ons genomen, mijn man en ik om de 2 weken in het weekeinde, een schoonzus met man de andere weekeinden en een ongetrouwde schoonzus door de week. Maar dat gaf toch irritaties, afgezien van de reistijden vergelijkbaar met die van jou. Oh ja, er was een gesprek met iemand van de CIZ en die kwam zo ongeveer binnen met de vraag: wie van de kinderen voor (schoon)moeder kon zorgen? Wie, die 2 die uit het oosten van het land, die uit het noorden of die uit het buitenland? Geloof me, de indicatie was er zo.
Uiteindelijk heeft mijn schoonmoeder besloten dat ze bij ons in het buurt wilde wonen en dat kon gelukkig want hier waren geen wachtlijsten, er waren zelfs kamers vrij in het verzorgingshuis terwijl ze in Amsterdam nog minstens 3 jaar had moeten wachten op een plekje.

Ga weer praten met hun huisarts, kan die je ouders niet duidelijk maken dat je dat niet vol kunt houden? Zij hebben er ook niets aan als jij overspannen wordt. Jij hebt veel moeite gedaan om hun te helpen en nu heb jij een grens bereikt waarop jij niet meer kunt. En kunnen ze misschien nog kiezen tussen een aanleunwoning in hun woonplaats of in jouw woonplaats als jij dat wilt. Denk er goed over na en ga desnoods een weekeinde niet naar je ouders.
Sterkte.