Libelle - Dilemma: gaan of blijven?

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 288 reacties, en bestaat uit 12 pagina's. U bent momenteel op pagina 10 van 12.
De laatste reactie is geplaatst op 23-12-2011 20:34.

Dilemma: gaan of blijven?

Geplaatst op vrijdag 08 juli 2011 16:14
Gizmo
Hoi Vrouw,

Stel dat hij autistisch is, of in ieder geval autistische trekken heeft, wat dan? Strijk je dan met de hand over je hart en wil je het dan toch nog een keer proberen of ben je er echt klaar mee? Het maakt denk ik geen zak uit of hij autistische trekken heeft, duidelijk is dat jullie niet bij elkaar passen. Tuurlijk zal hij dingen niet express hebben gedaan, maar hij heeft ook geen zak gedaan om de situatie te verbeteren door bijvoorbeeld eens een therapie te proberen. Het lag namelijk allemaal aan jou weet je nog? Jij moest veranderen en je aanpassen aan hem....

Even je koppie erbij houden. Denk dat je als je weer opgeknapt ben, beter kan uitp[luizzen waarom je het zover hebt laten komen dan je nu te verdiepen in wat hem mankeert. Hierdoor val je niet nog een keer in dezelfde kuil. Ten eerste heb je wel wat anders aan je hoofd nu, ten tweede is er dan weer wat meer afstand en dan is het altijd makkelijker om dingen op een rijtje te zetten,
Elke dag is een begin voor de rest van mijn leven.
Geplaatst op vrijdag 08 juli 2011 16:53
Vrouw50
[quote]ellon schreef op 08 juli 2011 @ 11:06:
Natuurlijk mag de huisarts daar niets over zeggen. Je had wel kunnen zeggen dat je vermoedt dat hij een vorm van autisme heeft en dat dat jullie relatieproblemen kan hebben veroorzaakt. Dan betrek je het weer op jezelf en kan hij daarop reageren.
Dat heb ik ook al bij hem aangegeven, maar hij geeft geen krimp. Ik weet wel dat hij geen verbroken relatie op zijn geweten wil hebben.
Hij geeft zelf ook toe dat hij niet gelukkig is de laatste maanden en roept herhaaldelijk dat ik maar op moet zouten (en dan zeg ik het nog netjes). Het is tenslotte zijn huis, dus ik moet weg.
Geplaatst op vrijdag 08 juli 2011 17:06
Rellebel
Nou, probleem opgelost
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op vrijdag 08 juli 2011 17:30
Gizmo
Vrouw,

Volgens mij heeft hij een vermoeden dat je weg wil gaan. Om zijn gezicht te redden roept hij nu dat je moet vertrekken, nou ja dan geef je hem toch zijn zin?
Elke dag is een begin voor de rest van mijn leven.
Geplaatst op vrijdag 15 juli 2011 09:10
PapuDribbel
quote:
Vrouw50 schreef op 08 juli 2011 @ 16:53:

Hij geeft zelf ook toe dat hij niet gelukkig is de laatste maanden en roept herhaaldelijk dat ik maar op moet zouten (en dan zeg ik het nog netjes). Het is tenslotte zijn huis, dus ik moet weg.

Als mijn man dit tegen mij zou zeggen, zou ik niet weten hoe snel ik weg moest komen.

Vrouw gaat alle goed?
Geplaatst op vrijdag 15 juli 2011 12:26
squireltje
quote:
PapuDribbel schreef op 15 juli 2011 @ 09:10:
[...]

Als mijn man dit tegen mij zou zeggen, zou ik niet weten hoe snel ik weg moest komen.

Papu,waarom wachten op deze woorden van je man????
Je kan ook zo opstappen met je koffertje.
Ik ben ik en niemand anders
Geplaatst op vrijdag 15 juli 2011 13:01
ellon
Onbegrijpelijk, Papu. Heb je dan helemaal geen eigen initiatief? Wegwezen kan nu toch ook?
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op maandag 18 juli 2011 01:12
PapuDribbel
Ik vind het ook onbegrijpelijk Ellon van mezelf. hoop dat er een dag komt, dat ik die initiatief zal hebben.
PapuDribbel wijzigde dit bericht op 18-07-2011 08:54 met 89%
Geplaatst op maandag 18 juli 2011 17:58
ellon
Papu, weet je hoeveel energie het kost om altijd op eieren te lopen? Weet je dat dat veel moeilijker is dan de stap te nemen om weg te gaan? Ik denk dat het in je hoofd allemaal veel groter is dan de in de werkelijkheid, waardoor je blijft zitten waar je zit. Het is uiteraard geen fijne periode en uitermate stressvol, maar je weet wel dat er een eind aan komt en dat aan het einde van de tunnel rust gloort. Je kan weer jezelf zijn, je eigen leven gaan leiden en tot rust komen. Zal niet iedereen in je omgeving het begrijpen en blij voor je zijn? Meestal hoor je pas achteraf dat ze niet begrijpen dat je nog zo lang bent gebleven.
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op maandag 18 juli 2011 19:10
Gizmo
Ellon
Elke dag is een begin voor de rest van mijn leven.
Geplaatst op maandag 18 juli 2011 22:04
Rellebel
Punt is, dat Papu's man deze woorden niet tegen haar zegt.
Naar mijn idee houdt hij heel veel van haar, zij het dan op zijn manier, en doet dat al zo'n 30 jaar, heb ik dat goed, Papu?
Je kunt dan wel dromen over een man, waar je verrukt naast wakker wordt, maar probeer er maar eens eentje te vinden, waarbij dat 30 jaar elke ochtend geschiedt.
En onderhand moet je toch wel aardig hebben leren lopen op eieren, Papu, oefening baart kunst
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 00:44
Aarg
Jemig Rellebel, wat een vreemde reactie. Ga lekker zelf 30 jaar op eieren lopen en dan nog zeggen dat dat normaal is en niemand het helemaal prima heeft. Er zijn echt gradaties hoor! En misschien noemt die man het "houden van", maar dat is een woord wat je op 1000 verschillende manieren in kan vullen, maar waar niemand gelukkig van wordt in dit geval. Of je moet het heel prettig vinden om afgezeken, genegeerd, gekleineerd etc te worden... Maar misschien zit jijzelf wel in zo'n situatie en heb je je daarbij neergelegd omdat jij niet kan geloven dat je beter verdient.

Gelukkig weet ik uit ervaring, na ook eerdere hele nare ervaringen met een man die ook "heel veel van me hield", dat het ook anders kan. Ik heb nu een man die heel veel van me houdt en dat toont door middel van respect, warmte, begrip, betrokkenheid etc.. En dat is wat ik papu gun, die liefde.
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 01:09
PapuDribbel
Ellon ik weet heel goed hoeveel energie het kost, ik heb vaak met m'n kinderen er over. En het is ook vermoeiend. Ik ben niet voor niets altijd moe en chagrijnig. Kan nergens van genieten. Zoals vandaag weer een huildag gehad, veel verdriet, veel gepieker, daar ben ik zo goed in geworden. Gisternacht geen oog dicht gedaan.
Ik wil weer mezelf zijn, een eigen leven leiden en tot rust komen.
Ik hoop alleen, dat m'n kinderen achter me zullen staan en me nergens van zullen beschuldigen.

Rellebel, eerst wilde ik niet op jou bericht reageren, maar doe het toch.( jou postings kan ik nooit begrijpen, weet niet of je dingen sarcastisch bedoel of gewoon meent)
Ik weet niet of jij wel weet wat liefde inhoud.
Ik weet het we en heb het al die jaren gemist.
Als dat de manier is van een man om liefde te geven, dan hoeft dat niet meer van mij.
Ik wil dat niet meer.
Op zijn manier, doet hij alles voor me, om me nu zoet te houden. Vroeger deed hij dat voor de sex.
Nu weet hij, dat ik ergens mee bezig ben, hij weet dat ik hem wil verlaten, want dat heb ik diverse malen tegen hem gezegd, maar we hebben niet echt erover gesproken.
Ik hoef niet te dromen over een man (al zou ik dat willen) waar ik verrukt naast wakker word, maar het is ook geen pretje om elke avond naast een man te liggen, door wie je niet meer wil worden aangeraakt.
Hij mag me niet meer aanraken. Dan is het toch te zot voor woorden, dat we nog bij elkaar zijn.
Ik loop m'n hele leven op eieren en geloof me, dat went niet.
p.s. en als je van iemand houd, dwing je die persoon niet om dingen te doen, die ze niet wil doen.

Aarg ik ben blij te lezen, dat ik niet de enige ben met een nare huwelijk, met veel """"liefde""""" alleen omdat het in z'n straatje past.
Uit eigen belang dus.
Zulke liefde noem ik geen liefde, maar misbruik maken van iemand die niet mondig genoeg is en die niet van zich kan af bijne en niet voor zichzelf kan opkomen.

Ik klap gewoon dicht, als mijn man iets tegen me zegt.

Nogsteeds belt hij me op van z'n werk, om te zeggen, dat ik dit moet doen en dat moet doen in het huis, of ik dat ergens naar toe moet gaan.
Hij is iemand die houd van commanderen, al 30 jaar lang heb ik het gedaan en nu protesteer ik zonder, dat ik het wil. En toch probeer ik het te doen.
PapuDribbel wijzigde dit bericht op 19-07-2011 08:31 met 2%
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 08:44
Vrouw50
[quote]PapuDribbel schreef op 19 juli 2011 @ 01:09:
Ellon ik weet heel goed hoeveel energie het kost, ik heb vaak met m'n kinderen er over. En het is ook vermoeiend. Ik ben niet voor niets altijd moe en chagrijnig. Kan nergens van genieten. Klopt, van negatieve emoties wordt je doodmoe. Dus dat is niet zo vreemd. Maar het kan niet blijven duren!Zoals vandaag weer een huildag gehad, veel verdriet, veel gepieker, daar ben ik zo goed in geworden. Gisternacht geen oog dicht gedaan.[b]Ik wil weer mezelf zijn, een eigen leven leiden en tot rust komen. Lieve Papu, dat kan toch echt pas als je op jezelf zou gaan wonen.
Ik weet dat ik makkelijk praten heb, maar niet heus.

Hier is het weer rustig. We hebben een week of 2 geleden een diepgaand gesprek gehad waarin ik heb aangegeven dat ik niet weet of ik nog wel oud met hem wil worden en er over denk om weg te gaan. Dat heeft toch het een en ander in gang gezet. Hij is er toch hevig van geschrokken en is langzaam zijn houding aan het veranderen. Ik verwacht ook niet dat hij in 1 dag verandert, maar het moet wel merkbaar zijn. Ik eis van hem dat hij voortaan meehelpt met koken en dat hij voortaan zijn eigen boterhammen smeert om mee te nemen. Hij probeert nog wel eens door te vragen of ik ze niet wil smeren omdat hij te moe is. Maar ik weiger en geef als antwoord dat hij in al die jaren dat we samenwonen nog nooit iets voor mij heeft klaargelegd of gesmeerd om mee te nemen naar mijn werk. Ik houd mijn poot nu stijf.
Het is maar een klein dingetje maar zo moet het toch groeien.

Ik heb mezelf een termijn gesteld waarin hij merkbaar veranderd moet zijn. Alleen ik weet die termijn. Hij weet nergens van. Is die termijn voorbij en is er niets veranderd behalve brood smeren en koken dan is het einde oefening.

[b]Nu weet hij, dat ik ergens mee bezig ben, hij weet dat ik hem wil verlaten, want dat heb ik diverse malen tegen hem gezegd, maar we hebben niet echt erover gesproken.[/b
Hij denkt waarschijnlijk dat je het toch niet doet omdat je het diverse malen tegen hem hebt gezegd maar nog steeds bij hem bent.

]Ik hoef niet te dromen over een man (al zou ik dat willen) waar ik verrukt naast wakker word, maar het is ook geen pretje om elke avond naast een man te liggen, door wie je niet meer wil worden aangeraakt.
Hij mag me niet meer aanraken. Dan is het toch te zot voor woorden, dat we nog bij elkaar zijn.
Als er ook geen intimiteit is dan leef je in feite als broer en zus naast elkaar en wat heeft het dan voor zin. Het is niet zo dat het alleen daar om draait, maar dat kan wel het gevoel van verbondenheid met elkaar vergroten.

Ik klap gewoon dicht, als mijn man iets tegen me zegt.En probeert hij je dan niet aan het praten te krijgen? Of zwijgt hij ook?

Nogsteeds belt hij me op van z'n werk, om te zeggen, dat ik dit moet doen en dat moet doen in het huis, of ik dat ergens naar toe moet gaan.
Hij is iemand die houd van commanderen, al 30 jaar lang heb ik het gedaan en nu protesteer ik zonder, dat ik het wil. En toch probeer ik het te doen.[/quote] En als je nu eens de kont tegen de krib gooit en het niet meer doet. Wat zou zijn reactie zijn? Wat kan er in het ergste geval gebeuren als je iets niet in huis hebt gedaan of ergens niet naar toe bent gegaan waarvan hij wel wilde dat je er heen ging?
Het is misschien wel provoceren maar wat hij doet is hersenspoelen en iemand indoctrineren. Of durf je het niet uit te proberen?
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 09:22
Rellebel
Goedzo, Vrouw50, poot stijf houden
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 09:24
Gizmo
Hoi Vrouw,

Fijn om weer wat van je te horen. Je bent dus van tactiek veranderd, prima, want het is jouw leven, jouw relatie en je moet het op jouw manier doen. Poot stijf houden en laten zien dat je echt klaar bent met zijn dienstmeisje spelen. Ik hoop van harte dat hij echt gaat veranderen, nu gaat inzien dat hij jou niet zo kan en mag behandelen en dat het niet iets tijdelijks is. Je hebt in ieder geval een sterk punt gemaakt en hij neemt je serieus

Wat mij ook opviel, maar ik heb het even heb gelaten voor wat het was, is dat er continu wordt gesproken van ZIJN huis. Maar jij leeft daar ook en het zou ook jouw THUIS moeten zijn, of in ieder geval moeten worden. Ik weet niet of hij moeilijk doet als je wat van je eigen spullen daar neerzet of dingetjes neerzet die jij leuk vindt zodat het ook meer als jouw THUIS gaat voelen, want anders ben en blijf je je een vreemde in dat huis voelen. Ook het feit dat dat zijn tafel is en zijn stoel en bv jouw kast. Dat is een teken dat jullie niet een stel zijn die in een thuis wonen, maar dat bij bij hem aan het logeren bent. Maar dat is meer iets voor deel 3 van de verandering . Niet alles tegelijk.

Heel veel sterkte en ik hoop oprecht voor je dat hij wakker is geschud en ook wakker blijft. Je zal hem nog een paar keer wakker moeten houden, maar je bent slim en sterk genoeg om dat te kunnen doen.
Gizmo wijzigde dit bericht op 19-07-2011 10:00 met 0%
Elke dag is een begin voor de rest van mijn leven.
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 09:59
Gizmo
Hoi Papu Dribbel,

Ook ik heb in zo'n situatie gezeten en mijnm ex vernederde mij omdat hij van me hield (zijn woorden). Hij hielp me namelijk of vertelde de waarheid. En ja ik weet dat hij op zijn manier van me hield. Hij was zorgzaam, deed net zoveel in het huishouden als ik, kon met romantische kadootjes komen, bloemen, onverwacht dineetje enz. Ik kreeg van zijn collega's een keer te horen (terwijl ik een keer diep in een hol was weggedoken omdat ik de kwetsingen bijna niet meer aankon) dat hij zo trots op me was en zoveel van me hield en dat ik echt met hem bofte. Maar zij zagen niet de andere kant die hij wel aan mij liet zien en hij vergoelijkte die uitbarstingen, vernederingen en kwetsende dingen want hij zei de waarheid. En op den duur is er zelfs een periode geweest dat ik ook die waarheid geloofde. Niet lang want ik werd gelukkig wakker geschud door anderen, maar een half jaar zeker.
En zo zit je gevangen. Ik gelukkig maar een paar jaar en jij al 30 jaar.

Het is ontzettend moeilijk om na zoveel tijd weg te gaan. Daar is heel veel moed en kracht voor nodig, terwijl jij bezig bent om elke dag te overleven. Je bent opgelucht als hij ligt te slapen of lekker opgerot is naar zijn werk. Als ik het goed lees ben je helemaal kapot. De energie is compleet weg, je levenslust is gebroken en van je afgenomen, kracht heb je niet meer. Diep van binnen en nu misschien ook van buiten omdat we het hier op het forum over hebben en bespreken weet je dat jouw huwelijk geen normaal huwelijk is. Het hoeft niet altijd rozengeur en manenschijn te zijn, er zijn tijden of momenten dat het onweert of grauw is, maar bij jou zijn alle dagen al jaren grauw. Als een keer de zon schijnt, bereid je je al voor op de volgende storm.

Dat hij je niet meer mag aanraken is voor mij een duidelijk teken dat het echt over is. Je kan je niet meer openstellen, want hij heeft je al die tijd zo ontzettend veel pijn gedaan, dat is met geen pen te beschrijven. Jezelf openstellen voor hem betekent voor jou gevaar!! Letterlijk gevaar, want kwetsbaarheid daar wordt zeker gebruik van gemaakt, misschien niet gelijk, maar later krijg je het terug. En dat van de man die van je houdt. De persoon waarbij je je kwetsbaar moet kunnen zijn zonder dat jij gevaar voelt.

Je kinderen zullen achter je staan, want ze weten hoe hun vader is. Wat je vertelt dat hij je belt vanaf zijn werk om je te vertellen wat je moet doen in huis is omdat hij je wil controleren, geen liefde maar gewoon de touwtjes in handen wil houden en dit zal pas een voorbeeldje zijn van vele dingen die hij doet om je onder controle te houden.

Rellebel, dit is het enige wat ik rechtstreeks tegen je w=kwijt wil, want anders krijgen we weer zo'n discussie en daar heb ik weinig trek in. Wat Papudribbel beschijft dat is geen man die ECHT van je houdt. Ik weet niet waardoor jij dat vreemde beeld hebt, maar dit niet zoals het hoeft te zijn. Misschien dat jij het gewoon vind om elke dag in angst te leven, want ik krijg het idee dat Papu dat doet, maar goed en gezond is dit niet. Dit is geen gezonde waardevolle relatie waar beide partners in evenwicht zijn, dit is een ongezonde relatie waarbij alle verhoudingen verstoord zijn . De woorden ik hou toch van je zijn heel makkelijk gezegd en het kan makkelijk zijn dat hij op zijn manier echt van haar houdt, maar liefde kan en mag gewoon niet zolang zoveel pijn doen. Dat is geen liefde, dat is vernietiging.
Elke dag is een begin voor de rest van mijn leven.
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 10:12
Vrouw50
[quote]Gizmo schreef op 19 juli 2011 @ 09:24:
Hoi Vrouw,

Fijn om weer wat van je te horen. Je bent dus van tactiek veranderd, prima, want het is jouw leven, jouw relatie en je moet het op jouw manier doen. Poot stijf houden en laten zien dat je echt klaar bent met zijn dienstmeisje spelen. Ik hoop van harte dat hij echt gaat veranderen, nu gaat inzien dat hij jou niet zo kan en mag behandelen en dat het niet iets tijdelijks is. Je hebt in ieder geval een sterk punt gemaakt en hij neemt je serieusDankjewel Gizmo, dat doet me goed.
Ik laat nu meer mijn tanden zien zullen we maar zeggen . Eerst had ik zoiets van ik zeg niets zoek het maar uit. Maar nu gooi ik het inderdaad over een andere boeg.
Ik heb alleen één probleem erbij. Mijn dochter wil hem niet meer zien, dus zit ik er weer als 'the piggy in the middle' tussenin. Dat zal betekenen dat ik voorlopig alleen naar haar toe zal gaan. En ik ben iemand die altijd vooruitkijkt, dus straks feestdagen/ verjaardag (ik ben in jan. jarig) kunnen we niet gezamenlijk vieren. En wat nog veel belangrijker is, mij dochter is zwanger, dus zal ik ook een alleenstaande oma worden omdat ze mijn vriend dus niet meer wil zien. Dat betekent dus altijd naar haar toe als ik haar en mijn (toekomstig)kleinkind wil zien.

Wat mij ook opviel, maar ik heb het even heb gelaten voor wat het was, is dat er continu wordt gesproken van ZIJN huis. Het is ook zijn huis en ik woon bij hem in. Maar jij leeft daar ook en het zou ook jouw THUIS moeten zijn, of in ieder geval moeten worden. Ik weet niet of hij moeilijk doet als je wat van je eigen spullen daar neerzet of dingetjes neerzet die jij leuk vindt zodat het ook meer als jouw THUIS gaat voelen, want anders ben en blijf je je een vreemde in dat huis voelen. Ook het feit dat dat zijn tafel is en zijn stoel en bv jouw kast. Dat is een teken dat jullie niet een stel zijn die in een thuis wonen, maar dat bij bij hem aan het logeren bent. Maar dat is meer iets voor deel 3 van de verandering . Niet alles tegelijk. Jij snapt het hihihi.
De meeste meubels in huis zijn inderdaad wel van mij op de eethoek en een dressoir na. Die vindt ik echt spuuglelijk, maar misschien komt daar nog wel eens ooit iets anders voor in de plaats he :-)

Heel veel sterkte en ik hoop oprecht voor je dat hij wakker is geschud en ook wakker blijft. Je zal hem nog een paar keer wakker moeten houden, maar je bent slim en sterk genoeg om dat te kunnen doen.[/quote] Reken maar dat ik de vinger aan de pols houd!
Ik moet wel zeggen dat hij sinds hij weer aan het werk is (nu sinds vorige week maandag) hij wel wat opgewekter is.
Maar het is duidelijk een man aan wie je je grenzen heel duidelijk moet aangeven.
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 13:42
ellon
Vrouw50, ik hoop oprecht voor je dat hij door jouw houding zal veranderen en dat hij het niet maar even volhoudt om vervolgens weer in zijn oude gedrag te vervallen.

Je dochter is er duidelijk klaar mee. Die is gewoon woest dat haar moeder zo slecht behandeld is en sluit zich daarom voor hem af. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Ik denk dat ze de hoop had dat je voor jezelf zou kiezen en zag daarin maar één weg, namelijk hem verlaten. Misschien verandert hij daadwerkelijk en kan je dochter daardoor ooit weer door één deur met hem.
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 13:44
lana
quote:
Vrouw50 schreef op 19 juli 2011 @ 10:12:
[quote][b][message=2394752,noli
Maar het is duidelijk een man aan wie je je grenzen heel duidelijk moet aangeven.

En wiens ware aard, iedere keer weer de overhand zal krijgen. Hoe je het ook probeert "in de hand te houden", je zult nooit kunnen ontspannen en klaar zijn. Je blijft sturen, grenzen stellen, van je af bijten. whatever.
Je dochter ziet schijnbaar iets gebeuren mbt haar moeder wat haar zorgen baart. Het enige gebaar wat zij kan maken, in haar afkeer van de man, is hem niet meer willen zien.
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 13:52
ellon
En dan ook nog even aan Rellebel:

Het is dat ik in mijn stoel zat, anders was ik steil achterover gevallen bij het lezen van jouw reactie. Ik vraag me af wat er in je bovenkamer omgaat als je iets dergelijks neerpent. Je begrijp toch zelf ook wel dat Papu geen dromen heeft over een ideale man naast haar, maar gevangen zit in een zeer ongelijke relatie, waarbij ze constant het onderspit delft, naar zijn pijpen danst en zich vernedert voelt. Hoeveel stellen de woorden 'houden van' voor in deze situatie?

Er is wel een 'houden van', namelijk houden van de macht die hij heeft. Waarschijnlijk is dat de enige plek waar hij zijn macht kan uitoefenen, want zoiets doe je normaal gesproken niet met je partner.

Ik heb 20 jaar een machtsstrijd moeten voeren. Het sluipt erin voor je er erg in hebt. Had ik die strijd opgegeven, dan zat ik net zo in de puree als Papu, maar ik bleef me verzetten tegen zijn dominantie. Ik heb alles geprobeerd en wilde ook relatietherapie, maar dat was niet nodig volgens hem, want het lag allemaal aan mij. Toen ik dan eindelijk naar een advocaat stapte, wilde hij ineens die therapie. Ik heb er nog in toegestemd, maar het was te laat. Ik kon net als Papu zijn aanrakingen niet meer verdragen, was blij als hij niet thuis was en de stemming drukte onmiddellijk als hij de deur binnenstapte. En ik droomde NIET van een ideale man naast mij in bed. Nee, de nare realiteit is dat ik helemaal geen relatie meer aan kan.
ellon wijzigde dit bericht op 19-07-2011 13:53 met 0%
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 20:09
Rellebel
Voor de goede orde, ik heb een keertje van Papu gelezen dat zij wel eens mijmerde (of what so ever) over het wakker worden naast een man, waar zij helemaal dol op was.

En laat ik nu maar niet vertellen wat er in mijn bovenkamer omgaat, Ellon, want als jij van een dergelijk bericht van mij al steil achterover valt.......dan komen er geheid grotere ongelukken
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op dinsdag 19 juli 2011 22:10
Gizmo
Vrouw,

Dat je dochter je vriend niet wil zien is haar goed recht. Had ik het nu goed dat ze zo wie zo al problemen met hem had? Je was er klaar voor om bij haar te komen wonen en nu je duidelijk gekozen hebt om hem nog een kans te geven, heeft zij haar keuze gemaakt. Ze kan het waarschijnlijk niet meer aanzien hoe jij bent veranderd, ze heeft je verhalen aangehoord, haar huis opengesteld en nu blijf je toch. Nu ze zwanger is kan ze extra spanning niet gebruiken. Dus de keuze was voor haar makkelijk. Ik denk ook dat als het weer fout dreigt te gaan je op moet passen wat je aan haar vertelt. Ze zal zich moeten focussen op haar zwangerschap en daar van genieten. Spanningen en zorgen is dan wel het laatste waar ze op zit te wachten. Het is voor jou niet leuk maar ze beschermd zichzelf en stelt een duidelijke grens. Daar kan je ook trots op zijn, want dat is ene teken dat het een sterke volwassen vrouw is die niet bang is om daden te stellen. Ze zal daarom denk ik veel moeite hebben met de keuze die jij hebt gemaakt en dit is haar manier om zichzelf te beschermen. Als ik jou was zou ik niet zover vooruit kijken, want wie weet is je vriend weer in zijn oude patroon gevallen ben je al weg. Hij zal niet de eerste en laatste zijn die erg zijn best doet om te veranderen, maar uiteindelijk komt de aard van het beestje weer boven op het moment dat jij even verzwakt.

Dat hij nu werk heeft is wel een pluspunt, maar hij is nu al te moe om zijn eigen boterhammen te smeren en probeert je weer zover te krijgen dat je dat voor hem doet. Dus ik ben heel erg benieuwd. Ik hoop dat ik het bij het verkeerde eind heb.
Elke dag is een begin voor de rest van mijn leven.
Geplaatst op woensdag 20 juli 2011 08:37
Vrouw50
[quote]Gizmo schreef op 19 juli 2011 @ 22:10:
Vrouw,

Dat je dochter je vriend niet wil zien is haar goed recht. Had ik het nu goed dat ze zo wie zo al problemen met hem had? Ja dat klopt. Ze gimngen normaal om met elkaar, niets meer en niets minder. Maar tijdens een weekend weg met elkaar ben ik op een bepaald moment ontploft en is er bij haar iets geknapt waardoor ze hem niet meer wil zien. Hij was op dat moment ookde aanleiding van mijn ontploffing. Je was er klaar voor om bij haar te komen wonen dat klopt. en nu je duidelijk gekozen hebt om hem nog een kans te geven, heeft zij haar keuze gemaakt. Ook dat klopt, en ik ben ontroerd dat ze mij zo duidelijk woonruimte aanbied bij haar, maar ik vind dat ze niet met een moeder in huis opgescheept moet zitten. Ze heeft haar eigen leven en straks een kindje.. Als het echt niet anders zou kunnen prima, maar voor de rest zoek ik gewoon verrder want ik ben nog steeds op mijn hoede. Ik hoop dat het tussen mijn vriend en mij goed blift gaan, maar ik blijf sceptisch, en zoals ik al eerder vertelde ik heb voor mezelf een termijn gesteld.Ze kan het waarschijnlijk niet meer aanzien hoe jij bent veranderd, ze heeft je verhalen aangehoord, haar huis opengesteld en nu blijf je toch. Dat weet ze nog niet eens, want ik heb haar inmiddels al weer een paar weken niet gezien. Wel telefonisch gesproken. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ze na mijn scheiding bij mij is komen wonen en geen contact meer met haar vader heeft willen hebben, en nog steeds niet. Waarom weet ik niet. Je gaat de gekste dingen denken (incest bv). maar dat is het niet. Mijn ex weet ook dat het niet mijn schuld is dat ze hem niet meer wil zien. Ik heb diverse keren tegen haar gezegd dat ze weer gewoon tegen haar vader moet doen en naar hem toe moet gaan. Ze weigert. Ze is hem wel inmiddels 2x tegengekomen op een verjaardag bij mijn zoon. Maar ze blijft halsstarrig volhouden. Zelfs haar vriend krijgt het niet voor elkaar. Mijn vriend heeft als mening dat ze breekt met mensen die haar tegenspreken en vindt haar nogal dominant. Ik trek natuurlijk partij voor mijn dochter. Nu ze zwanger is kan ze extra spanning niet gebruiken. Dat speelt ook mee bij mij. Ik vind het alleen jammer dat ik haar zwangerschap nu niet van dichtbij mee kan maken. Ze heeft schoonouders die haar 'pamperen'en dat laat ze zich waarschijnlijk heerlijk welgevallen. Ik wordt zodoende op een zijspoor gezet. Ik kan toch gewoon alleen bij haar langskomen? Als ik haar opbel en vraag wanneer ik langs kan komen heeft ze het altijd druk, geen tijd en hoor ik het nog wel. Vervolgens hoor ik niets van haar. Het is voor jou niet leuk maar ze beschermd zichzelf en stelt een duidelijke grens. Daar kan je ook trots op zijn, want dat is ene teken dat het een sterke volwassen vrouw is die niet bang is om daden te stellen. Dat klopt helemaal en ik ben ook trots op haar. Ze is iemand die ergens voor staat en zich niet laat ondersneeuwen.

Hij zal niet de eerste en laatste zijn die erg zijn best doet om te veranderen, maar uiteindelijk komt de aard van het beestje weer boven op het moment dat jij even verzwakt. De tijd zal het leren, en nogmaals ik heb een termijn ingesteld zonder dat hij het weet.

Dat hij nu werk heeft is wel een pluspunt, maar hij is nu al te moe om zijn eigen boterhammen te smeren en probeert je weer zover te krijgen dat je dat voor hem doet. Dus ik ben heel erg benieuwd. Ik hoop dat ik het bij het verkeerde eind heb.[/quote]
Hij blijft het inderdaad proberen. Ik heb hem aan het meehelpen met koken gezet en dat doet hij braaf. Gisteren heeft hij braaf pannekoeken gebakken (alleen hihihihi) en vroeg toen wederom of ik zijn brood wilde smeren. Ik heb ze voor hem uit de vriezer gehaald maar verder niets gedaan. Werd me niet in dank afgenomen. Maar ik houd voet bij stuk.
Koken is niet het enige wat ik van hem wil. Ook in huis zal hij wat moeten doen (samen met mij, lijkt me logisch). Ook heeft hij beloofd een tuinhuisje wat al sinds januari buiten ligt en nog in elkaar gezet moet worden binnenkort in elkaar te zetten zodat er weer spullen van zolder daar naar toe kunnen. Dus we zijn er nog niet. Nog genoeg op mijn afstreeplijstje
Geplaatst op woensdag 20 juli 2011 09:11
AstonA
Een vorm van ASS (een autisme spectrum stoornis) kan de oorzaak van relatieproblemen zijn.
In de hulpverlening wordt het nog steeds niet of amper herkend.

Ik breng het nog maar eens onder de aandacht.

http://www.autisme.nl/pub/lr%20engagement3%2034-35.pdf

http://www.autisme.nl/pub/labyrint%20lopen%20onderzoek.pdf

Onderzoek naar lotgenotencontact en de zoektocht van Partners-van naar hulp.

Margot Enthoven MSC

Dit onderwerp heeft 288 reacties, en bestaat uit 12 pagina's. U bent momenteel op pagina 10 van 12.
De laatste reactie is geplaatst op 23-12-2011 20:34.

Forum reacties

Dilemma: gaan of blijven?

Dilemma: gaan of blijven?

PIJLERLIJST

DISCUSSIES