Libelle - Libelle brief 36 - Van een vader die een vader wil zijn

Libelle home » Forum

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 20 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 06-10-2010 16:42.

Libelle brief 36 - Van een vader die een vader wil zijn

Tags:: kind libelle moeder relatie vader

Geplaatst op donderdag 02 september 2010 13:33
internetredactie
Dit is een oproep aan alle vrienden, nieuwe schoonouders, nieuwe kennissen en nieuwe leraren in de omgeving van kinderen en moeders uit gebroken relaties. Durf te vragen aan de moeders waarom de kinderen hun vader niet meer zien.

Probeer en durf kritisch te zijn op ontwijkend gedrag als de echte vader ter sprake komt. Durf de moeders te stimuleren na te denken over hun eigen verdriet en verwerking en heb moed om te zeggen dat ze dit niet moeten projecteren op hun kinderen. Laat moeders in de spiegel kijken probeer hun vertrouwen te geven dat een verandering mogelijk is om de veiligheid en het vertrouwen van hun kinderen te verbeteren. Neem geen genoegen met de uitleg dat " hij niet om zijn kinderen geeft." Vraag hoe de vader heet, heeft hij een naam, hij heeft gevoel, hij heeft verdriet en hij wil het ook heel graag anders.

Dit is een oproep om te durven VRAGEN! En als door dit stukje ook maar een kind weer de gelegenheid krijgt om ook een beetje band met zijn vader terug te krijgen, dan is me dat heel veel waar.
Carl Keijzer.
Geplaatst op donderdag 02 september 2010 13:55
fajah
Heel mooi wat je hier doet, Carl. Ben het voor een groot deel met je eens. Alleen vind ik dat als iemand de vader geheim wil houden dit gerespecteerd moet worden, en dit niet met opdringerige vragen toch te weten willen komen. Stel dat de vader een crimineel is, een seriemoordenaar of nog erger een pedofiel.

Groet Fajah
Blijf niet hangen in het verleden, droom niet van de toekomst, maar concentreer je geest op het huidige moment. -BOEDDHA
Geplaatst op donderdag 02 september 2010 14:01
marijke1
Er zullen best criminele vaders zijn, of misschien vaders die ergens aan verslaafd zijn maar het gebeurt helaas maar al te vaak dat oude echtelijke ruzies na een scheiding over de hoofden van de kinderen worden uitgevochten. Zo wordt een kind gedwongen partij te kiezen en dat is voor een kind heel moeilijk, kinderen zijn bijna altijd loyaal aan beide ouders. Ik denk ook dat een heleboel vrouwen er moeite mee hebben als hun ex een nieuwe vriendin heeft, of een vriend. Nog moeilijker wordt het als blijkt dat het klikt tussen de kinderen en die nieuwe partner. In plaats van daar blij om te zijn, het kan ook helemaal fout gaan met die nieuwe partner en de kinderen, houden ze dan de kinderen bij hun vader vandaan. Gelukkig was de ex van mijn man verstandig, dat is de verhoudingen alleen maar ten goede gekomen.
Op het bovenstaande berust copyrightÂ©
Geplaatst op donderdag 02 september 2010 14:20
melisa
Carl, ik weet niet hoe oud je kinderen zijn. Wees er van overtuigd dat als de kinderen ouder worden zij vaak door de verhalen van hun moeder heen gaan kijken. Zij ontdekken dat er niets klopt, krijgen hun eigen mening t.o.v. hun vader en laten zich niet langer meer indoctrineren.
Ik wens je veel sterkte !
Geplaatst op donderdag 02 september 2010 15:31
TrulyMe
Deze vraag aan vrouwen om andere moeders aan de "tand te voelen" is natuurlijk eigenlijk een aanklacht over je eigen situatie, Carl!
Ik denk dat je het daarbij zou moeten laten, je eigen leven scheiden van andere levens. Ga er niet van uit dat het bij alle andere gescheiden gezinnen ook zo gaat en bedenk dat er voor sommige vrouwen ook goeie redenen kunnen zijn waarom de vader niet meer in beeld is.
Ik zal zelf dus nooit een moeder gaan uithoren! Ik heb daar niks mee te maken!
Dat er specialisten zijn die in deze materie een helpende hand bieden is goed natuurlijk, maar verwacht niet dat iedere buitenstaander weet hoe hierin goed te handelen.
Ik wens jou veel sterkte!
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 11:39
kreeftram
Beste Carl, heel goed dat je dit schrijft. Ik erger me al jaren aan zogenaamde "goede" moeders die hun kinderen moedwillig bij hun vader weghouden, hun vader in een kwaad daglicht stellen, alleen maar omdat zij boos zijn op de vader van hun kinderen. Ik vind dit heel slechte moeders, die alleen maar aan zichzelf denken. Zij moeten hun gram halen over de ruggetjes van hun kinderen. In 9 van de 10 gevallen zijn het goede vaders die wanhopige pogigen wagen om een (als dat nog mogelijk is) normale band met zijn kinderen op te bouwen. Moeders die dit moedwillig tegenhouden zouden eigenlijk strafbaar moeten zijn! Zij denken uitsluitend aan zichzelf en doen hun kinderen en de vader groot onrecht aan. Wie denken deze moeders wel wie ze zijn? Zij hebben er tenslotte eens voor gekozen om met deze man kinderen op de wereld te zetten! Denk na zou ik zeggen en laat je eigen belang, wraakgevoelens en dergelijke achterwege!
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 12:52
fajah
Een moeder mag haar kinderen nooit bij hun vader vandaan houden. Nooit! Alleen als blijkt dat de vader absoluut niet geschikt is om zijn kinderen te ontvangen. Daar zou dan goed onderzoek naar gedaan moeten worden. Soms lees je vreselijke verhalen, kinderen zijn een weekend bij de vader, en vader vermoord de kinderen en zichzelf.

Trouwens Marijke, een vader die verslaafd was, nadruk op was, maar bijvoorbeeld een jaar of meer niet meer gebruikt, heroïne, cocaïne, alcohol, etc. voorzichtig wel weer met zijn kinderen laten zijn, misschien eerst onder toezicht. Zo kan dit ook natuurlijk bij een vader die crimineel was. Niet bij een pedofiel, vind ik, alhoewel ik weet dat bjz daar anders over denkt....................
fajah wijzigde dit bericht op 03-09-2010 12:53 met 5%
Blijf niet hangen in het verleden, droom niet van de toekomst, maar concentreer je geest op het huidige moment. -BOEDDHA
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 14:17
abramina
geachte carl,
Ik heb je oproep met gemengde gevoelens gelezen.jij buigt je oproep met vragen aan kinderen in de positieve hoek,dat er band kan komen die veel waard is.Maar wat nu als je die vragen stelt en er komen hele slechte ervaringen,hele boze reactie's van kinderen op je vragen .En worden net zoals mijn kinderen herinnerd aan een vader die alleen in naam vader is en voor de rest van zijn leven nog niets voor hun heeft gedaan???????????Dat ze net als hun vriendjes en vriendinnen ook een vader willen die met hun stoeit en speelt.Hun naar school brengt,naar ouderavonden komt,hun helpt met huiswerk,naar de speeltuin gaat of naar de efteling,maar dit nooit ervaren hebben ,OMDAT vader er geen zin in heeft .Vader worden is makkelijker dan vader zijn.Nu ze ouder worden zien ze wat ze gemist hebben en wordt dit niet verbeterd of opgelost door vragen te stellen
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 14:22
marijke1
quote:
fajah schreef op 03 september 2010 @ 12:52:
Een moeder mag haar kinderen nooit bij hun vader vandaan houden. Nooit! Alleen als blijkt dat de vader absoluut niet geschikt is om zijn kinderen te ontvangen. Daar zou dan goed onderzoek naar gedaan moeten worden. Soms lees je vreselijke verhalen, kinderen zijn een weekend bij de vader, en vader vermoord de kinderen en zichzelf.

Trouwens Marijke, een vader die verslaafd was, nadruk op was, maar bijvoorbeeld een jaar of meer niet meer gebruikt, heroïne, cocaïne, alcohol, etc. voorzichtig wel weer met zijn kinderen laten zijn, misschien eerst onder toezicht. Zo kan dit ook natuurlijk bij een vader die crimineel was. Niet bij een pedofiel, vind ik, alhoewel ik weet dat bjz daar anders over denkt....................
Inderdaad Fajah, in dat geval moet het kunnen. Voor hem is het dan ook alleen maar positief als hij zijn kind(eren) weer mag zien, al dan niet onder begeleiding.
Op het bovenstaande berust copyrightÂ©
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 15:07
ChantalMK
Ik was zo'n kind die niet naar de vader toewilde....
Sexueel misbruik , geestelijk misbruik en hij aan de drank...
Van de Kinderbescherming moest ik naar hem toe , want o hij was zo zielig , huilend heeft hij aan ze grvraagd mij te dwingen bij hem te komen....
Ik was pas 9 jaar ud , maar ik hem hem toen al gezegd , dat ik hem NOOIT , maar dan ook NOOIT meer wilde zien..
Nu ruim 27 jaar later heb ik hem ook nooit meer gezien..

Waarom laten we de kinderen niet gewoon zelf kiezen ...
Als een kind echt niet naar de vader wil , zal het ook wel (een beetje) aan de vader liggen ( lees OOK.... )

Veel vaders doen zielig , maar op mij komt het over van..... mijn vrouw is bij mij weggegaan ( welke reden dan ook ) , ik ben nu zielig en wil alle aandacht , dus ook die van het kind...

Laat het kind met rust , als het er aan toe is , komt het zelf wel

En ja , ik weet ook wel , dat er kinderen zijn die tegengehouden worden door de moeder , maar wil je het geluk van je kind in de weg staan , door de constante druk , die op het kind wordt uitge-oefend , door een vader die kost wat het kost zijn kind wil zien .. ?

Sorry , dit is een totaal andere reactie geworden , maar schrijf het uit mij oogpunt !

.
Geplaatst op zondag 05 september 2010 00:15
Tinkabonka
Beste Carl,
Jouw verhaal doet me denken aan mijn vader die heel veel verdriet heeft gehad omdat ons gezin uit elkaar viel. Moeder had een nieuwe liefde gevonden. Mijn vader is weggegaan. Mijn moeder en stiefvader verzonnen allerlei zaken om mijn zus en mij te overtuigen dat onze vader niet goed voor ons zorgde. Later besefte ik dat ze dat deden omdat ze zich schuldig voelden omdat ik zo diep ongelukkig was door de scheiding. Ik hield zielsveel van zowel mijn moeder als mijn vader. Heb altijd contact met hem gehouden en weet daarom dat hij een geweldig lieve vader was. Het werd mij niet verboden, maar ik voelde het als kind toch als een soort verraad tegenover mijn moeder. Thuis moest ik m'n stiefvader papa noemen. (Het is zo gek voor andere mensen als je mama en "ome Jan" zegt).
Mijn vader was woedend (IK ben je papa!) Dus moest ik als kind goed op m'n woorden letten, de papa thuis was bij de èchte papa "ome Jan". Als kind wilde ik iedereen te vriend houden en dat viel niet mee, versprak me nog weleens en zag dan de boze blikken. De nieuwe vrouw van mijn vader stelde mij later aan de buren voor als "een nichtje van mijn man", ook dat kwam hard aan.
Mijn zus had geen band met onze vader, zij was net na de scheiding geboren en noemde hem "biologische vader", wat hij vreselijk vond en ik ook. Ze wilde hem ook niet leren kennen toen ze volwassen werd, terwijl hij altijd naar haar en de kleinkinderen informeerde, kaarten stuurde met verjaardagen, maar zich niet wilde opdringen. Toen ik haar naar de reden vroeg, vertelde ze dat moeder haar niet meer wilde zien als ze contact zou zoeken en dat kon zij niet aan. Toen mijn vader overleed kreeg ik een sleutelhanger die hij altijd bij zich had gedragen met daarin twee foto's. Die van mij en m'n zus.
Ik heb het verdriet van onze vader meegemaakt en daaronder geleden, omdat het volgens mij niet nodig was geweest.
Ik neem het mijn zus kwalijk dat zij niet de moeite heeft genomen om haar vader de kans te gunnen haar en haar gezin te leren kennen, terwijl ik er ook wel begrip voor heb.
Ik denk niet dat het helpt als derden vragen stellen aan gescheiden moeders (en vaders). Ouders moeten zelf beseffen dat ieder kind recht heeft op goed contact met allebei en zich verplicht voelen er voor te zorgen dat het mogelijk is. (met uitzondering van ouders die kinderen misbruiken of mishandelen). Een kind begrijpt meer dan volwassenen denken. Als ze oud genoeg zijn, kunnen ze zelf wel beoordelen hoe ze hun vader en moeder hebben ervaren.
Geef de kinderen die kans. Een scheiding is vaak een emotioneel en pijnlijk gebeuren. Je wilt het achter je laten. Als er kinderen zijn kan dat niet en mag dat niet. Ik ben inmiddels grootmoeder. Mijn moeder, vader en stiefvader zijn er niet meer. Ik heb van alle drie gehouden. Omdat ik ze goed mocht leren kennen weet ik nu dat mijn vader en moeder allebei geweldige mensen waren, maar niet echt bij elkaar pasten. Had mijn moeder mij dat maar gewoon verteld toen ik kind was.
Geplaatst op zondag 05 september 2010 10:09
Rellebel
Vind ik ook, Tinkabonka.
Goed stukje van je.
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op zondag 05 september 2010 11:32
LENIES
Ik kan mij heel goed de reactie van Carl begrijpen.Het kind word uit liefde geboren als het goed is.Waar heeft de moeder het recht toe om de kinderen alleen maar verkeerde dingen over de vader te vertellen?.De Jeugdzorg is het altijd met de moeder eens,en de vader word niet geteld.Maar de vader mag wel veel alimentatie betalen,ook voor de moeder.Hoe hij zelf rond komt dat doet er niet toe. Ik heb alls voor mijn kinderen gedaan.Maar als dank mag ik ze niet meer zien.
Heel veel sterkte Carl.
Anoniem
Geplaatst op zondag 05 september 2010 13:28
magnolia
Carl, dank je wel dat je deze oproep hebt geplaatst. Wat jij als vader aangeeft, overkomt ook moeders. Na 10 jaar, waarin de kinderen bij mij woonden en ik hun vader zo veel mogelijk bij alles probeerde te betrekken, de kinderen ook hield aan de omgangsregeling met hun vader, zijn zij in september 2001 na een bezoek weekend aan hun vader hun spullen komen halen. Daarna heb ik mijn middelste zoon (nu 24) en mijn jongste dochter (nu 20) nooit meer gezien. Met mijn oudste zoon heb ik sporadisch contact.
Net als jij zou ik ook de vrienden, schoonouders, kennissen en leraren willen vragen: geef de moeder een naam, geef aan dat zij het waarschijnlijk ook graag anders wil. Desnoods: zoek haar op en stel haar de vragen die je bezig houden, probeer je te verdiepen in het loyaaliteitsconflict dat er speelt.Ik zou dit niet ervaren als "uithoren", maar als een gelegenheid om ook mijn kant van het verhaal te vertellen. Ik ben er van overtuigd dat geen enkele vader en geen enkele moeder, dus geen enkele ouder van een kind, wil dat het contact verbroken wordt. Inmiddels heb ik weer een redelijk stabiel leven opgebouwd, maar het gemis van contact met mijn kinderen blijft als ondertoon aanwezig. Ik wens alle kinderen en alle ouders in een dergelijke situatie veel moed en wijsheid.
Geplaatst op dinsdag 07 september 2010 16:13
semper
Hallo Carl,
Met pijn in mn hart heb ik je brief gelezen....
Mijn nieuwe partner ziet sinds April dit jaar zijn kinderen niet meer en de reden die zijn ex geeft is dat hij niets om hen zou geven.
Dit doet pijn en brengt veel schade toe aan de kinderen.
De kinderen van mijn partner staan onder toezicht van de Raad van de Kinderbescherming en in overleg met de gezinsvoogd is ervoor gekozen om de omgangsregeling tijdelijk stop te zetten.
Dit om de kinderen rust te bieden want zij kregen namelijk allerlei opdrachten mee als zij bij ons kwamen....
Ook verteld de ex van mijn partner dat zij mij nog een keer wat aan zal doen (vermoorden wel te verstaan).
Ik ben er inmiddels wel achter dat we in een ontzettend burocratisch land wonen en dat moeders alle touwtjes in handen hebben, ongeacht ofdat nu schadelijk is voor kinderen of niet......
Ik wens je alle geluk en hoop dat je je kinderen snel weer zult zien.

Groet, Ellen.
Geplaatst op woensdag 08 september 2010 14:55
Nat
Beste Carl,
Ik ben het helemaal met je eens. Zelf ben ik getrouwd met een man die al 5 jaar geen contact met zijn 2 dochters heeft, volledig door toedoen van zijn ex-vrouw! Deze ex-vrouw - die notabene zelf wilde scheiden om met een andere man verder te gaan - heeft in het verleden zelfs leugens verzonnen over sexueel misbruik om zodoende omgang van de kinderen met hun vader te dwarsbomen. Ik vraag me echt af wat voor 'n moeder je bent als je dit je kinderen aandoet (zelf hebben wij ook een kind, maar dit zou ik mijn kind NOOIT aandoen). Dit noem ik pas misbruik, en wel geestelijk misbruik. Gelukkig voor mijn man kon zijn ex dit verhaal niet hardmaken, maar het gevolg is dus wel dat hij nog steeds geen omgang met zijn kinderen heeft. Dit komt mede doordat de kinderen door het "misbruikverhaal" in de bureaucratische molen van de Raad van de Kinderbescherming terecht zijn gekomen en nu zelfs onder toezicht van Jeugdzorg staan. Beide organisaties zijn zeer log, waardoor processen erg lang duren. Daarnaast zien zij blijkbaar ook niet in dat juist de invloed van moeder heel schadelijk voor de kinderen is. Deze organisaties werken zogenaamd in het belang van het kind, maar zien niet in dat het het probleem (in dit geval de moeder) aangepakt moet worden, juist in het belang van het kind.
Wel houdt de moeder - ondanks dat ze zelf nog wel steeds in haar verzonnen verhaal van sexueel misbruik gelooft - maandelijks wel haar hand op. We weten heus wel dat alimentatie geen kijkgeld is, maar door het willens en weten dwarsbomen van de omgang door deze moeder zou ik ook een oproep aan de politiek willen doen: in het geval dat de vader er alles aan doet om omgang met zijn kinderen te hebben en de moeder blijft tegenwerken, stel ik voor dat deze vaders zich niet aan de alimentatieplicht hoeven te houden.
Ik hoop echt - vooral door de brief van Carl - dat mensen inderdaad eens anders tegen vaders aan gaan kijken die geen omgang met hun kinderen hebben! Dit zijn toch vaak mannen die hier zelf niets aan kunnen doen en die alles eraan doen (vaak tevergeefs) om hier toch verandering in te brengen.
Geplaatst op donderdag 09 september 2010 00:39
lady2006
Carl
Helemaal mee eens, een kind heeft recht op liefde en aandacht van een vader en moeder, ook na een scheiding.
Ik vraag me ook vaak af waarom moeders hun kinderen vaak bij de vader weghouden, na een scheiding?
Is dit de reden ?
1 Moeder is boos, omdat vader een nieuwe vriendin heeft ?
2 Jaloers ?
3 Een kind mag nooit de dupe worden van deze situatie.
4 Kinderen worden vaak opgestookt tegen hun eigen vader.

Carl ik wens je alle goeds toe met je kinderen, en dat je ook deel uit mag maken van hun toekomst.
Geplaatst op donderdag 09 september 2010 20:36
truusje33
Dit is een oproep aan alle vrienden, nieuwe schoonouders, nieuwe kennissen en nieuwe leraren in de omgeving van vaders uit gebroken relaties. Durf te vragen aan de vaders waarom de kinderen hun vader niet meer zien.

Probeer en durf kritisch te zijn op ontwijkend gedrag als de moeder ter sprake komt. Durf de vaders te stimuleren na te denken over hun eigen verdriet en verwerking en heb moed om te zeggen dat ze dit niet moeten projecteren op hun kinderen. Laat vaders in de spiegel kijken probeer hun vertrouwen te geven dat een verandering mogelijk is om de veiligheid en het vertrouwen van hun kinderen te verbeteren. Neem geen genoegen met de uitleg dat " zij niet om haar kinderen geeft." Vraag hoe de moeder heet, heeft zij een naam, zij heeft gevoel, zij heeft verdriet en zij wil het ook heel graag anders.
------------------------------------------------------------------------------------------
Carl, ik heb jouw tekst even geleend en aangepast. Ik ben op mijn derde verlaten door mijn vader.(en mijn moeder/broers/zussen dus ook) Helaas ben ik, heel psychologisch verantwoord, getrouwd met een man die op mijn vader lijkt. Toen ons zoontje amper 2 was is meneer vertrokken. Hij kon het allemaal niet meer aan, moest aan zichzelf werken. (wat blijkbaar inhoud: z.s.m. een nieuwe vrouw zoeken)

Er bleken een hoop lijken uit de kast te komen. Ik heb hem 15 jaar gesteund, gemotiveerd en alle ruimte geboden om met mij of professionele hulp te praten en het verleden te verwerken. Maar nee, dat was niet nodig. Na de geboorte van ons zoontje werd het allemaal te confronterend en kreeg meneer niet meer genoeg aandacht van mij. Hij is toch het middelpunt waar de rest van de wereld omheen draait?

Je kunt je misschien voorstellen dat mijn maag zich omdraaide toen ik vanmiddag in de trein de Libelle opensloeg en jouw brief las. Daarmee wil ik geen afbreuk doen aan het verdriet dat jij met je meedraagt. Geloof me, ik weet hoe een scheiding is. En het verdriet in de ogen van je kind(eren) om het gemis van die andere ouder. Maar jij schetst het verhaal van de gescheiden moeder met kind(eren) wel erg éénzijdig. Niet alle moeders houden hun ex weg bij hun kind(eren). Maar hoe ver kun je menselijkerwijs gaan, hoe ver moet je gaan???

Mijn liefde voor mijn zoon geeft mij de kracht om al een jaar mijn ex onder ogen te komen. Elke week opnieuw moet ik 'hem' zien. In eerste instantie heb ik hem zelfs nog binnen gelaten, maar die tijd is voorbij. Ik ben in het afgelopen jaar (en in 15 jaar relatie) te veel voorgelogen en gekwetst. De druppel was dat ik van mijn (3jarige) zoon moest horen dat papa een nieuwe vriendin heeft!!! En een maand of wat later kon hij in het hele weekend geen moment vrijmaken, want hij had een feestje van de zus van zijn nieuwe geliefde. Sorry, maar daar zakt mijn broek van af!

Om een lang verhaal nog langer te maken:

Niet alle vaders zijn rotzakken en niet alle moeders zijn bitches.

In het belang van mijn zoon ziet hij zijn vader nog steeds, omdat hij van hem houdt en dat mag ook!

Ik wens je sterkte met dit grote verdriet en hoop dat jij je kind(eren) weer zult zien.
Geplaatst op maandag 13 september 2010 22:23
tieneke6
ik ben in de steek gelaten mijn ex hield er verschillende vriendinnen op na. na dat ie is weggegaan zonder uitleg aan de kinderen waren toen 12 en 17 ben ik altijd blijven zeggen jullie hadden een goede vader.
er wordt mij nu door de kinderen verweten dat ik dat ben blijven zeggen. we wonen in dezelfde woonplaats maar de vader praat niet tegen de kinderen.
ben 3 keer bij maatschappelijk werk geweest om hem te betrekken bij de kinderen .
we zijn inmiddels 8 jaar verder de kinderen hebben het er nog steeds moeilijk mee dat hun vader zo doet. heb nu weer hulp gezocht.
Wil mijn verhaal wel eens vertellen. Mijn kinderen zijn echt niet welkom bij hun vader. ze zijn er niet een weekend of vakentie geweest. Hij had en heeft geen tijd en geen plek voor hun.
De noodkreet die jij schrijft is niet voor iedereen van toepassing.
Ik heb al gezegd zet mijn ex een maand samen met de kinderen.
Kan ie er over nadenken wat ie hun aandoet door ieder contact te weigeren. Ik ben die moeder die graag wil dat de kinderen een goed contact met hun vader hebben.
Want ik kan wel moeder zijn maar geen vader .
maar loop overal tegen een muur. want wettelijk kunnen ze hem niet dwingen om vader te zijn.
Geplaatst op donderdag 16 september 2010 13:59
Niva
*respect* voor deze mooie brief. Inderdaad, omgekeerd gaat dit ook op..sterker nog, je oproep kan veel korter en duidelijker..
"Mensen, durf te vragen en te luisteren"

Niet alleen naar gescheiden moeders of vaders, maar gewoon naar elkaar. Ieder heeft zijn eigen verhaal en volgens mij wil iedereen gehoord worden ..Dus wat zou het fijn zijn als we gewoon oprecht naar elkaar konden luisteren en durfden vragen..
over vroeger..
over je werk..
over wat je bezighoudt
over je kinderen
over je verdriet, je pijn of je wensen..
Over je angsten en over je smaak
Over je nieuwe auto,
je nieuwe buren of je nieuwe leven
Over je ex,
je leraar of je ouders
Vraag en luister.
Geplaatst op woensdag 06 oktober 2010 16:42
pasja21
Hallo,
ik ben een moeder met 2 kinderen van 4 en 9 jaar.
Mijn ex en ik zijn nu 3 maanden uit elkaar,wij zijn allemaal geestelijk en lichamelijk mishandeld door hem.
Mijn oudste zoon wil niet meer naar zijn vader toe,niet raar naar wat er allemaal gebeurd is.....
Nou moed ik hem van alle instanties dwingen om er heen te laten gaan,dat kan toch niet naar wat er allemaal gebeurd is is dit nu nederland........
We zijn door hem het huis uit gevlucht,we zijn op......
Maar krijgen we ooit rust......