Libelle - Problemen met 20 jarige thuiswonende dochter

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 38 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 2 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 23-12-2010 09:13.

Problemen met 20 jarige thuiswonende dochter

Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 18:02
Lammie77
Ik hoor iemand hier typen: pubergedrag?
Nou ik geloof niet, dat we nog over een puber kunnen spreken, Indien de dochter in kwestie maar liefst 20 jaar is.
Persoonlijk vindt ik, dat dochter in dit geval als jongvolwassenen wel moet weten dat er bepaalde regels zijn, en ze zich hieraan moet vasthouden. Bovendien gezien haar leeftijd en hiermee het gedrag wat u aangeeft, heb ik een beetje het gevoel dat uw dochter over u heen loopt.

Wellicht bent u te zacht? Kijk betalen van studie, lijkt mij dan weer een meest logische stap, maar uit gaan tot hoe laat ze wil? En gebruik van auto? ik zou dat als ouder niet goed vinden.

Leg haar beperkingen op, en ga een rustig gesprek aan leg haar uit dat ze zich als jongvolwassenen moet gedragen en niet als een puber van 13. Verbied haar de auto tussendoor te gebruiken maar op vaste dagen, en zet een nacht klok in, uit? Prima maar we wonen hier met zijn alle, en 3 uur ben je thuis. Mocht dochterlief dan schermen dat ze al wel volwassenen is, heeft u direct een punt en kunt u wel schermen met: Gedraag je er dan ook naar! Uiteindelijk zal zich zelf moeten redden in de maatschappij, en zoals meer aangegeven indien je niet wenst om te gaan met de regels, is op kamers een optie.

Succes!
Those who forget the past, Are condempt to repeat it!
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 19:02
cathy1965
Heel lang trek ik ook de deur van haar kamer gewoon dicht, en al haar spullen die door het huis liggen leg ik gewoon op haar kamer zonder me er iets van aan te trekken, maar dan komt er toch een moment dat ik er niet meer tegen kan... dan zeg ik er iets van (soms rustig, soms kwaad). Ik vind dus, dat ze gewoon uitzichzelf moet weten dat ze haar spullen in orde moet hebben (hoeft niet zo precies als ik dat doe). Uiteraard moet er iets tegenover staan als ze gebruik van de auto maakt, (ze kan ook niet altijd gebruik maken van de auto: doordeweek 's avonds alleen voor het sporten, en één avond in het weekend, daarnaast af en toe tijdens uitzonderingen), uiteraard benzine betalen én haar kamer ordenen, maar zoals ring 1 ook aangeeft: binnen 5 min is haar kamer aan de kant.....
En daarnaast steeds dat commentaar tegen alles en iedereen, ze uit zich tegen ons en (gelukkig) meestal niet tegen degene waar het om gaat. Waarom maakt ze het zichzelf toch zo moeilijk door zo negatief in het leven te staan.
Ik begin zelf ook in te zien dat ze waarschijnlijk op eigen benen moet gaan staan, maar het komt eerder dan gedacht en geeft mij soms het gevoel dat we toch gefaald hebben als ouders, om haar een thuis te geven
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 20:49
Djessy
Cathy jullie hebben echt niet gefaald om je dochter een thuis te geven op een gegeven moment zijn ze er aan toe om op eigen benen te staan.

Onze jongste is 19 en woont ook op zichzelf ze wilde niet mee naar onze nieuwe woonplaats verhuizen en ze heeft het erg naar haar zin.
Morgen komt ze hierheen en blijft een nachtje hier, het is niet zo dat je je kind kwijt raakt. Alleen de een is er eerder aan toe dan de ander.
Jullie hebben geen echte ruzie maar op het moment gaat het niet omdat ze er aantoe is zelfstandig te wonen.

Je moet jezelf niks verwijten, want wanneer doe je het goed voor jezelf.
Je zult merken dat het straks rust brengt, en je dochter zich ook anders naar jullie zal gaan gedragen.
Ik heb dat ook gemerkt, als ze dan het weekend ( of om het weekend) thuis komen vinden zij het ook leuk omdat ze zich dan niet zo " gevangen " voelen in de regels van thuis ( hoe terecht deze ook zijn)
En er valt bij jullie ook een hoop frustratie weg, omtrent die dingen die je schreef.

Echt je hebt het niet verkeerd gedaan om dat ze op kamers gaat, maar als ze een kamer gevonden heeft, help met verhuizen en evt schilderen of spulletjes zoeken. Laat haar merken dat je het leuk vind dat ze op eigen benen wil staan. ( Hoe het allemaal verloopt dat zie je dan wel weer)
En ze weet dat ze thuis altijd welkom is, dus de goede basis is er.
Geplaatst op zaterdag 04 september 2010 13:17
Lammie77
Ouders die falen, in mijn ogen zijn juist die ouders, die de kinderen onvoldoende bij brengen, alles maar goed vinden, met andere woorden: Die geen opvoeding bieden, of een veilige thuisbasis.

En geen van het bovenstaande is bij u van toepassing. U heeft zeker niet gefaald! Maar eens moet een kind ook op eigen benen leren staan, dat hoort bij de ontwikkeling. En ze kan natuurlijk best thuis blijven wonen, maar daar zijn nu eenmaal wel bepaalde regels, waaraan ze zich dient te houden. Wil ze dit niet, dan kunt u op een rustige ( niet kwade manier) eens voorstellen, om te zien wat de mogelijkheden zijn, om op zich zelf te gaan.Daar kan ze haar eigen regels hanteren.

Dit is totaal geen schande, of slecht iets. Maar juist een meedenkende ouder, die zo te lezen veel voor haar kinderen over heeft.

Groetjes en liefs.
Those who forget the past, Are condempt to repeat it!
Geplaatst op zaterdag 04 september 2010 17:09
cathy1965
Dank voor jullie steun. Geeft me een goed gevoel!
Geplaatst op zondag 05 september 2010 16:54
ring1
Sterkte Cathy! Ik vind ook niet dat het jouw schuld is. Je bedoelt het allemaal goed.
Hopelijk wordt ze wat rustiger over een tijdje.
Als ze zelf niet goed in hun vel zitten, zijn de ouders vaak de pineut. Daar moet je doorheen en dat is heel vermoeiend.
Ik weet niet wanneer de pubertijd precies ophoudt.
Ik merk dat mijn oudste zoon steeds redelijker wordt, dus we hebben het een beetje achter de rug.
Geplaatst op donderdag 07 oktober 2010 01:40
imrhien2
Hallo Cathy,

Ik ben nu zelf net 21 geworden en woon sinds 2 jaar bij mijn vriend. In het verhaal wat jij schrijft, herken ik mezelf terug van de laatste jaren dat ik nog thuis woonde.
Bij mij was de oorzaak voor dit probleem vooral angst en onzekerheid, al liet ik dit nooit merken. Natuurlijk is het makkelijk af te schuiven op 'pubergedrag', maar dit is nogal globaal, aangezien elke puber wel ergens anders mee zit.
Ook al komt jouw dochter over als zelfverzekerd en (waarschijnlijk) hondsbrutaal, ze meent dit absoluut niet. Natuurlijk zal ze razend worden als je er ook maar over begint, en zeg vooral niet dat je haar begrijpt, dat zal ze alleen maar in twijfel trekken.
Dat ze nu 'dreigt'dat ze echt een kamer gaat zoeken om op zichzelf te gaan, geeft aan dat ze dit wel graag wil, maar haar gedrag doet me heel erg denken aan mijn gedrag dat ik had om maar niet toe te geven dat ik bang was om volwassen te worden, net als zij waarschijnlijk.
Ik woon, zoals ik al zei, inmiddels een tijdje op mijzelf, en in het begin ging dat echt nog niet vlekkeloos, zelfs na een half jaar had mijn moeder nog steeds vanalles fout gedaan in mijn ogen. Maar zo ongeveer een jaar geleden ben ik gaan inzien dat ze inderdaad het beste met me voorhad en schaam ik me over hoe ik me af en toe gedragen heb. Maar dit heeft tijd nodig, bij de een langer dan bij de ander, en helaas is er weinig dat je er aan kunt doen, behalve het gewoon voorbij laten gaan.
Ik snap dat je hier helemaal gek van word hoor, als ik terugdenk aan hoe ik was, zou ik dat ook zijn geworden van mezelf. Als je toenadering zoekt dan vlucht ze, maar als je haar negeert is het ook niet goed, komt dit toevallig bekend voor?
Hoe het ook zij, laat haar (gecontroleerd) uitrazen, dat is het beste wat je kunt doen, confrontaties helpen echt niet, die werken alleen maar averechts.
Het enige wat je wel moet doen is loslaten, laat maar gaan en over een tijdje zul je zien dat ze zich vanzelf weer naar jou toekeert, omdat ze hulp nodig heeft, of gewoon even wil kletsen.
Ik hoop in elk geval dat ik je een beetje gerust gesteld heb over het feit dat dit vrij normaal is, tenslotte laat ze geen crimineel gedrag zien, gewoon extreem vervelend en tegendraads. Maar als ze nu nog eens zo'n bui heeft, gewoon lekker laten gaan, ene oor in, ander oor uit, even tot 10 tellen en in je achterhoofd houden dat ze eigenlijk heel onzeker is, maar dit niet durft toe te geven.
Geloof mij maar, zodra jouw dochter op zichzelf woont, zul je al veranderingen gaan zien, eerst kleine, die ze zelf niet opmerkt en waarschijnlijk ook niet zal toegeven, maar na een tijdje kunnen jullie er samen om lachen en weet je zeker dat je het echt zo slecht nog niet hebt gedaan!

Groetjes, Stefanie
~If you can't let go of the belongings you own, those belongings are owning you~
Geplaatst op donderdag 07 oktober 2010 13:15
Boekenwurm
Geplaatst op donderdag 07 oktober 2010 13:32
cathy1965
Hallo Stephanie
Als eerste wil ik tegen je zeggen dat ik het geweldig voor je vind, dat jij je draai in het leven hebt gevonden en dat de relatie met je moeder verbeterd is.
Wat fijn om dit te lezen van een "ervarings-deskundige", en dat je dit met me wilt delen.
Wat je schrijft komt me héél bekend voor: Als je toenadering zoekt dan vlucht ze, maar als je haar negeert is het ook niet goed, komt dit toevallig bekend voor?
Als ze op school of stage heeft gehad en ze komt later thuis, dan belt ze me. Waarschijnlijk is het inderdaad onzekerheid, want als ze bv met vriendinnen is gaan shoppen, dan is ze bij thuiskomst niet helemaal blij met haar aankoop en brengt ze het de dag erna terug. Meestal vraagt ze mij mee als ze voor nieuwe kleren de stad wil ingaan, want ze weet dat ik haar eerlijk advies geef, of ik het nu mooi of niet mooi vind staan. Maar als we samen zijn geweest en we komen weer thuis, dan lijkt het of de knop weer omgaat en ze weer tegendraads moet zijn...
Ik heb nu een poosje de adviezen van hier gevolgd, dus laat haar maar haar gang gaan, en ik moet zeggen dat het wel een beetje beter gaat. Maar ik moet soms wel heel hard mijn best doen, om niet te zeggen wat ik denk.
Stefanie bedankt voor je verhaal, dat geeft me hoop!!!
Geplaatst op zaterdag 09 oktober 2010 14:10
imrhien2
Bij dat ik je kon helpen en dat je er weer wat hoop in ziet!
En als je nog eens iets kwijt wilt oid, je mag me gerust een berichtje sturen, ik reageer altijd terug.

Groetjes, Stefanie
~If you can't let go of the belongings you own, those belongings are owning you~
Geplaatst op dinsdag 16 november 2010 16:06
cathy1965
Ik wil even laten weten dat we vooruit gaan. Inderdaad "we". Ik probeer te aanvaarden dat ze oud genoeg is om beslissingen te nemen en onze dochter probeert meer rekening te houden dat ze zich toch aan de huisregels moet houden. Ik heb besloten om haar kamerdeur niet te openen om bv toch nog even haar "vieze" kleren bij elkaar te zoeken om in de was te gooien. Liggen ze er niet in.... pech voor haar! Nu zorgt ze er zelf voor dat alles in de wasmand ligt. Ze heeft een druk leventje met school, stage, werk en vrienden. Dus zien we elkaar niet uren achter elkaar.
Voorheen wilde ik die schaarse momenten dat we elkaar zagen benutten om haar erop te wijzen, dat ze haar kamer moest opruimen, de was in de wasmand moest gooien, vriendelijk moest zijn tegen ons, enz enz.
Maar nu ik dit achterwege laat (want ik wil niet meer weten wat ervoor een rotzooi op haar kamer ligt!) gaat het iets beter, ze "ruimt" haar kamer op, was in de wasmand en haar humeur is een stuk opgeruimder.
Natuurlijk kan het nog weleens flink botsen.
En..... ze heeft uit zichzelf gevraagd of we een dagje samen gaan winkelen.
Geplaatst op woensdag 17 november 2010 10:04
Rellebel
Wat een leuk bericht, Cathy
De een zijn dood is een ander zijn brood.
Geplaatst op donderdag 23 december 2010 00:12
xoxox
heey heey

misschien raar om advies van mij te krijgen (ben zelf 21)
maar ik herken het wel ik had het ook alleen was ik wat jonger toen ik zo dwars was.

en mijn ervaring is dat ik gewoon met problemen zit dus mis zit ze ergens mee waar ze niet over kan praten ook al weet ze dat ze met jullie overal over kan praten maar soms is dat moeilijk hoe klein het voor jullie ook lijkt het probleempje hoe groot het voor haar kan zijn.

en ze is oud genoeg nu op kamers te gaan kan ze doen wat ze zelf wilt en word ze zelfstandig van

ik woon nu al zo 4 jaar samen denk ik en ben er alleen maar volwassener van geworden.

dan merk je wel hoe hard je je ouders nodig kan hebben en ik kijk soms terug nu en denk ik hmm had ik niet mogen doen....

en je stelt geen onredelijke eissen het is jullie huis en onder jullie dak geleden jullie regels en wie daar onder woont heeft daar maar mee te leven jullie wonen samen met zijn allen dus moet je rekening houden met elkaar
als ze alleen woont kan ze doen wat ze wilt
Geplaatst op donderdag 23 december 2010 09:13
cathy1965
hoi xoxox
Dank je wel voor je berichtje, doet me goed om te horen dat ik (en mijn dochter) niet de enige ben. Maar gelukkig kan ik melden dat het (net als in mijn laatste bericht) het steeds beter gaat. Omdat ik het toch hier in "de groep" gegooid heb, merkte ik dat ik er zelf bewuster over moest gaan nadenken en dat ik moet toegeven dat ik zelf ook een moeilijke puber geweest ben. Ik gebruik de momenten dat ze thuis is niet meer om haar te corrigeren of op te voeden. Wel vind ik (en mijn man ook) dat ze zich aan bepaalde huisregels moet houden. Dat lukt nu aardig. Ik kan begrijpen dat ze sommige (kleine) dingen niet wil vertellen, ze weet dat ze met problemen altijd bij ons terecht kan.
Hopelijk heb jij ook je rust kunnen vinden, want vanaf je 17e zelfstandig wonen lijkt me ook best moeilijk. Ik wens je hele fijne feestdagen toe!

Dit onderwerp heeft 38 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 2 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 23-12-2010 09:13.

Forum reacties

Problemen met 20 jarige thuiswonende dochter

Problemen met 20 jarige thuiswonende dochter

PIJLERLIJST

DISCUSSIES