Libelle - Ik wil dit duffe leven niet meer

Libelle home » Forum

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 16 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 29-09-2010 22:10.

Ik wil dit duffe leven niet meer

Geplaatst op woensdag 01 september 2010 10:55
poan
Ik weet het echt niet meer, ik wil dit duffe leven niet meer

Ik voel me nu meer dan een jaar niet echt gelukkig meer. Ik verveel me overdag, zonder werk en zonder de kinderen thuis. Zit meer achter de pc dan zou moeten. Doe nog amper iets in het huishouden, kan er de zin en puf niet voor vinden. Ik probeer echt wel wat van mijn leven te maken, doe vrijwilligerswerk, free-lance werk (en blijf zoeken naar een vastere baan maar dat is hier amper) probeer af te spreken met vrienden (ze hebben het druk, zij wel..) mijn relatie gaat niet echt lekker, speelt ook al jaren. Ik heb 2 kinderen met ADHD en een hele drukke, eigenwijze, niet luisterende (maar ook toch lieve) kleuter. Ik heb geen echte hobby's, behalve lezen en de pc. Ik ben al een jaar gek op een andere man en die man ook heel erg gek op mij.. maar al maanden minimaal kontakt met hem, wilde eigenlijk helemaal breken met hem, maar het lukt gewoon niet om hem uit mijn hoofd te zetten.
Op vakantie was het nog leuk tussen mijn man en mij maar nu eenmaal weeer in de dagelijkse sleur denk ik weer: ZUCHT!
De relatie is al jaren mwah.. tja..och ja toch wel leuk, oh nee toch niet, mhm hou het nog wel jaren uit, tja de kids.. wil ze geen scheiding aan doen, maar ik dan? ik vecht voor mijn huwelijk, we proberen leuke dingen samen te doen. Ik weet het gewoon echt niet meer. Ik weet alleen dat ik dit niet lang ga volhouden, niet nog een jaar, zoals vorig jaar! Het zal wel aan mij liggen. Ik ben blijkbaar niet snel tevreden of gelukkig. En toch word ik wel blij van zonnetje in mijn gezicht of als ik naar 1 van mijn kinderen kijk. Het is niet zo dat ik depressief ben en niet meer uit mijn bed zou willen stappen 's morgens. Sporten en bewegen, leuke dingen blijven doen, ik doe het allemaal. Wat is er toch mis met mij????
Moderator1 wijzigde dit bericht op 01-09-2010 17:08 met 2%: Oorspronkelijke topictitel toegevoegd
Geplaatst op woensdag 01 september 2010 11:26
marijke1
Midlifecrisis? Bij vrouwen menopauze genoemd.
Je zet het zelf al min of meer op een rijtje. Volgens mij ben je met teveel dingen tegelijk bezig ook al zeg je dat je je verveelt. Ook al doe je niets in je huishouden (een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd dus probeer het eens), in je hoofd is het druk druk druk. Weet je man dat je je huwelijk een sleur vindt? Vindt hij dat ook?
Op het bovenstaande berust copyrightÂ©
Geplaatst op woensdag 01 september 2010 11:39
poan
nee mijn man ziet ons huwelijk niet als sleur. Met hem praten wordt een beetje moeilijk omdat ik dat al zo vaak heb gedaan. HIj wordt een beetje moe van mij als je het mij vraagt. Ik ben 3 jaar terug depressief geweest, ad pillen geslikt en in therapie geweest. Ook toen verliefd geworden op iemand anders. Het zit van MIJN kant niet goed. IK ben niet tevreden. Dat is al jaren zo. Mijn huis is geen rotzooi hoor, ik ruim wel op en maak ook heus wel schoon zo af en toe maar niet zoals het zou moeten. Maar ik heb ook vaak pijn in mijn handen dus echt poetsen gaat ook niet zo goed en kan ik niet lang.
Geplaatst op woensdag 01 september 2010 11:55
dini
Misschien is die depressie toch nog aan het sluimeren. Ik zou als ik jou was toch maar eens aan je huisarts vragen of je niet nog eens met een goede deskundige mag praten. Soms kan dat helpen, heb je een handvat nodig. Ik zou hier niet te lang mee blijven rondtobben Poan, daarvoor is het leven te kort en doe je jezelf, je man en je gezin trouwens ook tekort. Ga ervoor meis, veel sterkte.
dini wijzigde dit bericht op 01-09-2010 13:59 met 0%
Geplaatst op woensdag 01 september 2010 12:18
beschermengel
als jij niet lekker in je vel zit moet je stappen ondernemen. je tobt en piekert en daarom weet je het niet meer.
ik heb het gevoel dat je die andere man idealiseert en je eigen man hierbij in het niet valt.
dat je stiekem droomt van een lang en gelukkig sprookje met die ander.
weet je waarom jouw gevoel zeurt ? omdat het je iets aan wil geven. het zal nooit zwijgen zolang jij er tegenin gaat met je verstand.
als je voelt in jezelf dat dit niet het leven is wat je wilt, moet je stappen ondernemen om van dat rotgevoel af te komen.
heel goed naar je gevoel luisteren dus wat je wel zou willen. succes...
Geplaatst op woensdag 01 september 2010 15:47
fajah
Sommige mensen zijn zo ziek die moeten wel een time-out nemen af en toe. Is dit bij jou misschien ook niet zo, dat je hoofd vol is? Probeer tijd die je hebt niet te vullen met afleiding, pc trekt energie bij je vandaan, vooral als je leeft in fora, je druk maakt over onbelangrijke dingen, onbekende mensen. Probeer gewoon toe te geven aan je lichaam, rust, mediteer, of ga een schilder therapie - je hebt hele goede, antroposofische - volgen, veel met je handen doen, en niet typen want dit doet je handen geen goed.

Plan je dag, en vink af wat je gedaan hebt die dag. En als het niet gedaan is waarom niet, zo krijg je een helder beeld, denk ik. Als de depressie komt door een onbalans van een bepaalde stof in de hersenen dan moet je overwegen om altijd ad te gebruiken. Nu zit je door gedachte misschien in een wereld die er in werkelijkheid niet is, begrijp je dit? Sterkte, en succes!
Blijf niet hangen in het verleden, droom niet van de toekomst, maar concentreer je geest op het huidige moment. -BOEDDHA
Geplaatst op donderdag 02 september 2010 10:33
AlexandratR
Je vertoont toch nog wel symptomen van een depressie hoor. Lijkt me geen gek idee om nog eens naar de huisarts te gaan en dit te bespreken. Kun je misschien meteen een keer je schildklier laten bekijken (die wil ook nog weleens ten grondslag liggen aan vermoeidheid en lamlendigheid).
Verder denk ik dat het slim is om jezelf per dag een PC-maximum te stellen en daarvoor in de plaats andere dingen te doen. Dat je steeds minder doet naarmate je meer tijd hebt is een bekend fenomeen, er is immers geen druk achter en je wordt niet ontslagen als er 's-avonds niet gestofzuigd is. Alle motivatie uit een huishouden moeten halen valt ook niet mee. Ik heb zelf ook in die situatie gezeten en ik werd op een gegeven moment ook doodziek van mezelf. Je bent teveel alleen, teveel tijd om te piekeren en navel te staren, te weinig om je hersenen echt mee bezig te houden, te veel vrije tijd om er nog echt van te genieten, en ook nooit echt het gevoel dat je vrij hebt, want er ligt altijd nog wel iets dat je eigenlijk zou moeten doen.
Voor mij was de oplossing weer gaan werken, ik ben sinds vorig jaar voor 80% aan de slag en ik vind het heerlijk. Ik denk dat ik daar het hardst aan zou gaan werken als ik jou was: een nieuwe baan vinden, desnoods omscholen. Natuurlijk ken ik je situatie niet en weet ik niet of het mogelijk is, maar het lost vaak wel veel op.
Heel veel sterkte! Het is best moeilijk, op het eerste gezicht (en objectief gesproken) is alles in orde in je leven en als je dan toch niet gelukkig bent, dan is daar ook weinig begrip voor.
Everything will be alright in the end And if it's not alright, it's not the end
Geplaatst op donderdag 02 september 2010 10:48
sailrace
Hoi Poan
ik herken dat gevoel wel hoor, ik heb er ook eens zo voor gestaan. Gelukkig met een begrijpende partner. Toen hij in die situatie zat, kon ik hem weer opvangen. Zo gaat het soms. Je mist een "extraatje" in je leven. Iets helemaal voor jezelf, wat je uit de sleur haalt!
Bedenk eens wat je leuk zou vinden om te doen en laat eens wat "sleurdingen" vallen, ik bedoel: je hóeft niet elke dag je huis te poetsen! Doe iedere morgen wat en doe dat zo, dat je huis op het eind van de week een beurt heeft gehad, maar besteed er per dag niet meer dan een uur of 2 aan. Ga meer leuke dingen zoeken voor jezelf; maar je moet er wél aan willen beginnen! Dagelijks een flinke wandeling maakt je hoofd soms ook lekker leeg. heb je een hond? Ga dan met de hond ff een flinke wandeling maken. Heb je er geen? Doe dan net of je er een hebt en bedenk waar hij/zij het leuk zou vinden om met je te wandelen.
Poan: het leven is mooi, echt waar, de natuur is fantástisch, maar sta er wel voor open. Gun je zelf dat, jij verdiend het net als elk ander mens! Je bent waardevol in dit leven! Sterkte.
sailrace wijzigde dit bericht op 02-09-2010 10:49 met 0%
Geplaatst op donderdag 02 september 2010 22:30
sylvia47
Tjonge lijkt wel of ik het heb geschreven Ben verleden jaar 50 geworden heb 30jaar huwlijk,twee volwassen kids 24 en 30 alle twee goede banen en relaties heb hondje,parkiet,vissen ,leuk werk ben juf op school met koken ,computeren enz geen schuld kan doen wat ik wil maar was niet gelukkig voor me gevoel terwijl ik niks te klagen had toen na veel klagen bij huisarts die me nooit zag want had nooit wat bloed heb laten prikken en wat bleek ik maaktte gaan hormonen meer aan terwijl ik gewoon de pil heb en geregeld ongestelt wordt geen opvliegers heb prima slaap alles altijd aankan en nu ineens pats boem overspannen ,straatvrees,niet eten ,niet drinken ,wilden niks meer maand lang iedereen keek gek op wat jij Syl hoe kan dat nou maar ik hielt me altijd groot kon alles aan toen nam me lijf heft in handen en zetten me hooft op tilt overgang noemen ze het je kan het al vanaf je 30 krijgen als je pech heb maar heb nu pillen en die helpen me weer op het pad terug te komen dus ga naar je dokter blijf aangeven wt je heb schaam je niet omdat je denk dat je zeurt blijf voor jezelf opkomen laat iedereen maar kletsen je kent jezelf het best veel sterktte xxx
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 11:52
poan
Beschermengel: ik heb nagedacht over jouw reaktie over die andere man. En ik denk ook dat ik hem idealiseer.. Wie zegt dat ik na zo veel jaar nog gelukkig met hem ben? (al hebben we wel veel overeenkomsten, houden van veel dezelfde dingen enzo, wat ik met mijn man nauwelijk heb) Toch denk ik te vaak aan en ander leven: maar pff weer alleenstaande moeder worden? en dit keer met 3 kids..
Dat is niet niets. Kids weer een ander huis, ander leven, misschien andere school etc. dat wil ik ze niet aan doen. Dus ik rommel maar door want uiteindelijk heb ik het niet slecht, eigenlijk gewoon goed.
T zal de sleur wel zijn, ontevredenheid, maar verliefdheid of nieuwe relatie lost dat niet op natuurlijk.

Fajah: bedankt voor je tips. Nee idd te lang achter de pc doet mij ook niet goed. Gisteren dan ook niet zo lang achter gezeten en halve ochtend gesport! Mediteren doe ik af en toe.. zou ik ook eigenlijk meer moeten doen. Ga het proberen! AD zie ik niet meer zitten, ik krijg er eetbuien door en kom er van aan, probeer juist 3 kilo kwijt te raken. Ik baal nu al van het te veel vet rondom mijn heupen en buik. Schijnt dat je dan veel cortisol aan maakt. Toch proberen minder te piekeren dan.

AlexandratR: ik moet inderdaad niet te vaak achter de pc en niet te lang. Ik zit er nu pas 5 min achter en doe hem over een half uur weer uit. Vanmiddag is mijn jongste vrij en gaan we naar de speelgoedzaak iets uitzoeken voor hem. Mijn schildklier is al meerdere malen onderzocht, maar komt nooit iets uit. het ligt aan mijn karakter denk ik, snel ontevreden zijn, veel afleiding nodig hebben en niet tegen dagelijkse routine kunnen, ik haat sleur, wil zoveel mogelijk steeds nieuwe dingen meemaken, heb gewoon veel prikkels nodig.
Heb van alles geprobeerd: sporten, therapie, studeren, weer werken (maar baan beviel niet) het helpt allemaal voor dat moment, maar studie af, baan kwijt, val ik weer in dat gat. Moet me weer er aan toe zetten weer een baan te zoeken en echt weer aan de slag te gaan want ik wen er ook aan elke dag thuis zitten.

Sailrace: ja klopt ik mis een extraatje voor mezelf. Ik heb wel vrijwilligerswerk en free-lance baantjes maar omdat het niet constant is zit ik gewoon te veel thuis en wat Alexandra al schreeft: ik heb nu te veel tijd om na te denken en te gaan piekeren. Dat is gewoon voor geen mens goed denk ik. Er is dus nog werk aan de winkel: iets zoeken wat echt leuk is en voldoening geeft. Sporten wil ik nu ook weer vaker gaan doen, ga er ook op de fiets naar toe. En omdat we in een dorp wonen moet ik ook alles op de fiets doen dus beweging heb ik wel. maar ja dan nog, eenmaal weer thuis komen de muren weer op me af!

Sylvia: ik denk niet dat ik al in de overgang zit, ik ben nog regelmatig ongesteld, is nog niet veel veranderd en heb nergens lichamelijk last van, ik slaap ook prima. Bedankt voor het meedenken en je reaktie! Gaat het nu wel weer goed allemaal met je?

Bedankt voor de reakties tot nu toe. Fijn dat begrip en dat er meegedacht wordt! :-)
Geplaatst op zaterdag 04 september 2010 17:21
rianne55
Hallo poan,
Vroeger heb ik ook een moeilijke tijd gehad,maar daar ben ik nu over heen. Ik denk dat iedereen wel eens heeft van :IS DIT HET NOU.
Ik heb het wel eens aan mijn collega's gevraagd en die reageerden van,daar praat je nooit over .Maar iedereen heeft wel een periode ,dat zij het even niet ziet zitten. Ik kan een heleboel dingen niet,maar daar door zoek ik dingen wat ik leuk vind. Ik doe yoga en dan kom ik tot rust.
Aquajoggen daar heb ik vriendinnen door gekregen. Kijk op internet wat je leuk vind,dan kijk je ergens naar uit. Wat ik ook altijd doe.Eens per jaar zonder kinderen een weekend samen met mijn man weg. Rond onze trouwdag doen we dat. Al 30 jaar.
Geplaatst op zaterdag 04 september 2010 17:58
vlindertje 41
Lieve POAN , er is niets mis met jouw ,zoek een goede psycholoog via je huisarts en laat je weer een beetje op weg helpen ........je zult zien hoe het helpt om je hart te luchten en feedback te krijgen .

Sterkte VLINDERTJE (en je mag natuurlijk bij mij langsfladderen )
vlindertje 41 wijzigde dit bericht op 04-09-2010 17:59 met 0%
Geplaatst op maandag 06 september 2010 12:55
poan
quote:
rianne55 schreef op 04 september 2010 @ 17:21:
Hallo poan,
Vroeger heb ik ook een moeilijke tijd gehad,maar daar ben ik nu over heen. Ik denk dat iedereen wel eens heeft van :IS DIT HET NOU.
Ik heb het wel eens aan mijn collega's gevraagd en die reageerden van,daar praat je nooit over .Maar iedereen heeft wel een periode ,dat zij het even niet ziet zitten. Ik kan een heleboel dingen niet,maar daar door zoek ik dingen wat ik leuk vind. Ik doe yoga en dan kom ik tot rust.
Aquajoggen daar heb ik vriendinnen door gekregen. Kijk op internet wat je leuk vind,dan kijk je ergens naar uit. Wat ik ook altijd doe.Eens per jaar zonder kinderen een weekend samen met mijn man weg. Rond onze trouwdag doen we dat. Al 30 jaar.

Bedankt voor je reaktie!! :-)
helaas werkt dat bij mij niet zo een weekendje weg.. het is echt de dagelijkse gang van zaken. Kijk ik heb vriendinnen, vanmorgen was er nog 1 op visite, een andere zegt met mij mee te gaan met sporten en gaan we binnenkort een dagje mee weg. Weer een andere vriendin zie ik vrijdag weer na haar maanden niet gezien te hebben (wel mee gebeld en gemaild) deze zaterdag gaan mijn man en ik een avondje weg, 2 weken later weer, in november gaan we een lang weekend weg, in januari waarschijnlijk weer met familie, ongeveer 4 keer per jaar ga ik naar de sauna met een vriendin of met mijn man, ik ga 2 a 3 keer per jaar met een vriend uit, ik heb heus genoeg dingen die leuk zijn en waar ik naar uit kan kijken. Maar het gaat erom dat ik doorde weeks gewoon te veel thuis zit en alle tijd heb om na te denken.

Vlindertje: ook bedankt voor je reaktie. Misschien moet ik inderdaad maar eens naar een psycoloog. Dat denk ik al langer en toch is de stap groot, ook omdat eerder therapieen maar tijdelijk hielpen. later na de therapie val ik toch weer in dit "gat". Het is een steeds terugkerend iets. Daarom vraag ik mij dus ook af , dan ligt het toch aan mij?
Geplaatst op maandag 06 september 2010 20:07
vlindertje 41
Om niet in het beruchte "gat" te vallen ,doe ik een uurtje vrijwilligers werk
("nodig" zijn ,en dat er op je gerekend word doet heel veel voor je gevoel van eigenwaarde !!!) en ik heb 1 ochtend een hobby gezocht in een buurthuis(goed voor de aanspraak) ,en ik wandel met mijn honden . Vooral als de donkere dagen er weer aankomen "moet" je zorgen dat je leuke dingen om handen hebt , en praten helpt echt !!( Ik heb net een stukje aan daydie geschreven op mijn topic -jonge moeder met reuma- over hoe ik 5 jr geleden op mijn snuit ben gegaan ,en met hulp erweer boven op gekomen ben!!).
Ook jij bent waardevol genoeg om een leuk leven te hebben meid ,zet em op!!!!!

VLINDERTJE
vlindertje 41 wijzigde dit bericht op 06-09-2010 20:08 met 0%
Geplaatst op vrijdag 10 september 2010 10:32
poan
Vlindertje: gelukkig dat jij er weer bovenop bent gekomen!
En ik kom er ook wel weer een keer, het is ook up and down bij mij. En helaas zit ik nu weer in een neerwaarste spiraal. Ik doe ook vrijwilligerswerk. Ik heb zelfs 4 dingen en ben van drie dingen ook coordinator. Het heeft niet zo heel veel om handen hoor. Maar ik doe iets en help waar ik kan. Verder sport ik dus en spreek met vrienden af en doe af en toe iets met mijn man.
Ik denk dat het bij mij ook is dat ik de opvoeding van 2 pubers en nog een kind best zwaar vind, er gebeurd hier altijd wel iets. En ik word zo moe van al dat waarschuwen, streng zijn, boos worden.
Ons huis is nooit lang schoon. Ze maken troep, ruimen het niet op ook al heb ik het al tig keer gezegt!
En dan die andere man in mijn hoofd.. wat ik ook probeer kan hem gewoon niet uit mijn hoofd zetten. Maar ik zie geen oplossing, weggaan vind ik zo gemeen naar mijn gezin toe! ik voel me verantwoordelijk voor hun geluk en moet daarom gewoon maar doorzetten en hopen dat het over een paar jaar makkelijker gaat, al moet de jongste ook nog gaan puberen, zucht!
maar ja ik moet niet zeuren, wilde zelf graag kinderen en ik moet er het beste van zien te maken!
Geplaatst op dinsdag 21 september 2010 19:28
AnotherLouise
Toen ik de topictitel zag, dacht ik dat je geen activiteiten had overdag, maar je hebt toch een vol leven met activiteiten. Je schrijft over die andere man, de sleur met je man, het drukke leven met je kinderen en het omgaan met weerstand met hen. Je lijkt uitgeput en ik vraag me af of je verliefdheid op die man een oorzaak is, of een gevolg. Wat is de oorzaak van je depressie? Vaak kun je dat niet overzien als je er midden in zit en heb je hulp nodig om dit uit te zoeken.

Ik krijg veel rust van af en toe een dag of een paar dagen weggaan in mijn eentje. Stadswandelingen maken en ik mijn hoofd bedenken hoe en wat. Als moeder moet iedereen wat van je, maar wat zeggen ze in het vliegtuig? Eerst zelf je zuurstofmasker omdoen en dan pas van de kinderen... Dat is niet egoistisch, maar je moet zo sterk zijn om klaar te staan voor alles, dat je soms even alleen aan je zelf moet kunnen denken om eruit te komen zodat je er weer volop voor ze kunt zijn.
Geplaatst op woensdag 29 september 2010 22:10
ineke25
Beste Poan,

Eigenlijk zeg je; ik heb het allemaal (een gevuld leven met diverse activiteiten, gezin enz), maar ik ben er niet gelukkig mee. Je twijfelt aan veel zaken.
Kun je zelf (nog of weer) contact maken met wat JIJ écht wil? wat jouw passie en verlangens in dit leven zijn? Vaak komen mensen er tussen hun 40ste en 50ste levensjaar achter dat hun leven er niet zo uitziet zoals zij werkelijk zouden willen; maar is hun leven ontstaan door de omgeving, verwachtingen van anderen, drukte met de kinderen enz enz.
Werkelijk geluk en voldoening ontstaat als je je leven (zowel privé als professioneel) dusdanig inricht dat het voldoet aan jouw persoonlijke verlangens. Om in contact te komen met wat jou werkelijk drijft, dien je tijd door te brengen met jezelf, in stilte, in de natuur bijv. of door meditatie.
Op die momenten 'ontstijg' je je ego/ratio, zodat vanuit een diepere laag (gevoel/ziel) de antwoorden komen.
Wanneer je in staat bent hiermee in contact te komen en je kunt dit 'concreet' maken in je leven, zul je merken dat het vuur weer gaat branden en de energie weer gaat stromen.

Ik wens je heel veel succes en sterkte toe in dit proces!