Libelle - Leesclub (11): Kees van Beijnum - Een soort familie

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 47 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 13-12-2010 21:32.

Leesclub (11): Kees van Beijnum - Een soort familie

Geplaatst op zaterdag 16 oktober 2010 15:46
mariaw
Ik had m net op de 15e uit, net op tijd

Teun; ik vind hem vertederend hij roept compassie op in mij.
Als jongetje zo trouw aan zijn ouders en het zo vreselijk goed willen doen. dat zie je bij veel kinderen. Kees omschrijft mooi hoe weinig een ventje van 13 nog maar begrijpt maar wel vanalles ziet voelt en meekrijgt in een gezin.
Hij is op zijn 13e in de war en is dat als eind dertiger nog steeds.
Het jongetje Teun doet zo vreselijk zijn best om erbij te willen horen. Hij zorgt dat hij niet de beste van de klas is, schrijft een opstel voor de beweging, wil graag erkenning en gezien worden.
Als verkoper wordt hij wel suksesvol. Hij heeft een onderscheiding als beste verkoper. Als fraudeur is hij ook goed, hij komt er lang mee weg. Uiteindelijk wordt hij in zijn werk gezien eerst als beste en dan als loser die eruit moet.
In zijn relatie weet hij wel de vriendin van zijn vriend weg te kapen. Hij is daar dus ook succesvol in en wordt gezien. Maar ook daar beklijft het niet. Zij kiest uiteindelijk weer voor de ex-vriend.

Mij valt dus op dat hij zoekt naar erkenning en tegelijk in een stramien zit van niet teveel op willen vallen omdat hij er als jongetje in Wieringen helemaal niet blij van was om zo anders te zijn.
Als die erkenning er is is hij voor Teun in 1 klap waardeloos geworden. dan vecht hij niet meer en vervalt hij in een soort van lethargie.

Binnen dit gezin MOET je in de pas lopen, de moeder bepaalt. Zijn vader verwijt hij dat deze slap is en alleen maar doet wat zijn moeder wil.
Moet je dus braaf zijn om gezien te worden?
Moet je meedoen om gezien te worden?
Moet je de beste zijn om gezien te worden?
Mag je niet anders zijn? ben je dan minder?
Als zijn broer in de contramine gaat breekt de hel los. Is dat t waard? Wat moet teun nu doen? Hij voelt zich al zo in de war en dan juist laat zijn broer hem in de steek.
Zijn broer slaagt erin om zich los te rukken en vervolgens moet hij dat met de dood bekopen.

Onvoorwaardelijke liefde van ouders en kinderen zijn voor mij een rode draad. Maar ook onvoorwaardelijke liefde voor HET ideaal.

Het tijdsbeeld vind ook ik leuk Melle.
Ik weet nog zo goed dat de grens van Hongarije openging.
Ook leuk hoe die tenson jacks omschreven werden etc.
Geplaatst op zondag 17 oktober 2010 15:02
Cateau
Voor mij zit de beklemming van het boek in de gezinssituatie. De loyaliteit van Teun voor zijn moeder, die het goed bedoelt en zeer bewust leeft, en de opstelling van zijn broer die de verhoudingen binnen het gezin op scherp stelt.

Moeder die de o zo gewenste spijkerbroek voor weinig geld op de kop kan tikken en de broer die zich daardoor niet laat vermurwen. De vader die oprecht van zijn zonen houdt maar zich ook niet kan onttrekken aan de invloed van de te bewust levende moeder. De buitenwereld die denkt dat het een Jehova-gezin is vanwege het non-conformeren aan de buitenwereld en hetgeen daar gewoon is.......de kinderen niet naar de jaarlijkse kermis of uitgaan in de plaatselijke dancing (omdat de kinderen daar volgens de ouders niet naar talen, tuurlijk!).

De reparatie van het klemmende slaapkamerraam van de zonen waar de vader vol praatjes aan begint en het er vervolgens door zijn eigen lamlendigheid bij laat zitten. De moeder die het gevoel heeft dat de familie van vader over haar heen walst ( de mening van de zoon dat die mensen tenminste plezier maken, het vinyl dat na de dood van de zoon en de visite van familie van vaderskant compleet verwoest is door de putten van naaldhakken van de zus van vader).

De vader die uit schuldgevoel niet meer naar zijn werk gaat maar aan de dijk over de Waddenzee uitkijkt en dan zijn overgebleven zoon ontmoet die het ook niet meer weet. De zoon die achterblijft in Nederland bij de tante van de naaldhakken als zijn ouders gaan emigreren. De tante die haar neef meteen compleet in nieuwe hippe kleren steekt want van zijn ouwe kloffie deugt in haar ogen niets.

Het werk waar de zoon eerst in uitblinkt en waar hij vervolgens welbewust een puinhoop van maakt. Ik vond het eind van het boek hoopvol. Niets ligt vast, niets is bekend maar de hoofdpersoon heeft het heft in handen. Een gevoel en ervaring waarmee de hoofdpersoon niet is opgegroeid en dat hij nu voor het eerst ervaart.
Cateau wijzigde dit bericht op 17-10-2010 15:13 met 8%
Geplaatst op maandag 18 oktober 2010 22:57
benthe
Zelfs mét tijdtekort lees ik door maar de afgelopen periode toch even niet. Dat overkomt me niet vaak; nu wel. Dit boek heb ik nog niet uit, al vind ik het buitengewoon sterk geschreven.
Ook halverwege wil ik wel iets vertellen. Niet over de inhoud - daarover schreven jullie het nodige - maar over de schrijfstijl:

(blz. 305: )
...Er is daar niets meer te zien dan de door de lage zon gekleurde scheuren in het beton en het grillig mozaïek van de donkere bassaltblokken, er is daar niets anders dan het onvermoeibaar gefluister waarmee de zee het land schuurt...

Zó mooi, da's poëzie. Van Beijnum is een kunstenaar in het beschrijven van sferen, beelden, landschappen en het uitwerken van karakters. Tot dusver ben ik onder de indruk van zijn werk. Nu nog uitlezen en dan meld ik me weer.
Geplaatst op dinsdag 19 oktober 2010 16:46
mariaw
Ja Benthe, zo ervaar ik zijn stijl ook.
Wonderschoon, een genot
Geplaatst op zondag 31 oktober 2010 21:35
Willemijn23
Ik ben even weg geweest, maar heb het boek gelezen én ervan genoten. Morgen kom ik er op terug.
Keer je om naar de zon... en je schaduw verdwijnt.
Geplaatst op maandag 01 november 2010 21:47
Willemijn23
Van Beijnum stelt weer niet teleur. Het landschap, de mentaliteit van de bewoners van Wieringen en het beklemmende milieu van het ouderlijk gezin wordt prachtig beschreven. Je ruikt en voelt het als 't ware. Iets wat ik altijd de kracht van van Beijnum vind. Inderdaad, soms bijna poëzie.
Als thema zie ik het conflictvermijdende gedrag van Teun. Eerst als het kind dat braaf meedoet in de "zendingsdrang" van zijn ouders ( in tegenstelling tot zijn broer), tegen zijn zin maar niet in staat ertegen in verweer te komen. Als volwassene de gelatenheid t.o.v. de ontrouw van zijn vrouw, de scheiding en zijn onbevredigende werk. Hij lijkt hierin op zijn vader, die ook niet tegen zijn vrouw durft in te gaan. V.w.b. zijn werk neemt hij niet zelf het initiatief om te veranderen, maar fraudeert en wacht af tot zijn baas het ontdekt en hem ontslaat. Ook hier laat hij de ander beslissen.
De enige keer dat Teun voor zichzelf kiest is het moment dat hij weigert met zijn ouders mee te emigreren. Wat ik mis is dan hoe het verder ging bij zijn tante, op wier lichtzinnigheid toch werd neergekeken. Kennelijk heeft die periode hem toch niet veranderd.
Het verhaal op zich vind ik eigenlijk nogal dun. Er gebeurt niet veel en het verhaal wordt onnodig lang gerekt. Ik vind het dan ook niet zijn sterkste roman. Maar mooi genoeg om het de moeite waard te vinden. Al is het maar vanwege het schitterende taalgebruik.
Keer je om naar de zon... en je schaduw verdwijnt.
Geplaatst op vrijdag 05 november 2010 14:35
benthe
Pieuww .. eindelijk uit! Haha, ondanks de lange zit vond ik het een mooi boek.
@Willemijn voor een groot deel ben ik het met je eens. Als ik een thema zou moeten noemen (zoeken?), kies ik misschien goed&kwaad. 'k Zal daar nog eens over nadenken verder. Mij viel de pacifistische houding van de ouders op, maar gelijk ook hun oordelende houding naar de wereld, tegenover anders denkenden en het beklemmende, wurgende gezin. En dan dat verplichte tanden-geflos op vrijdagavond. Hoe kom je erop, geweldig!
Ik ervaarde ook veel losse eindjes en zou sommige gebeurtenissen en/of personages graag meer uigeschreven zien. Hoe dan ook, Van Beijnum heeft een prachtige pen.

Heeft iedereen inmiddels het boek gelezen?
Geplaatst op dinsdag 16 november 2010 21:31
katriena
Hallo Benthe,

Leg eens uit waarom je Goed en Kwaad"als thema zou kiezen.
Geplaatst op maandag 22 november 2010 11:41
benthe
@Katriena, omdat het zo normatief is en in veel situaties tegenstellingen aangeeft. De vredesactivisten met hun idealen die gelijktijdig zoveel dat buiten hun eigen blikveld ligt, afwijzen. De moord op de broer, veroorzaakt door degene die zo hard voor de familie 'liep'. De ontluikende seksuele gevoelens van de jongens (Teun is gefascineerd door de borsten van Bruuls echtgenoot), de oplichting van Teun, later in zijn werk.
Het verhaal zet (mij) nauwelijks tot nadenken over nieuwe of andere mogelijkheden doordat die goed/kwaad-tegenstelling zo vastligt. Alleen het slot blijft open, in de zin dat Teun in de trein stapt en de keuze voor de toekomst open blijft.
Geplaatst op maandag 22 november 2010 21:34
katriena
@Benthe;
Dit thema is me tijdens het lezen niet zo opgevallen.
Wel de volgende thema's:
de zin van het bestaan
loyaliteit
relatie tussen broers
maatschappijkritiek
kinderleed
familiebetrekkingen
dood
kindertijd
Geplaatst op vrijdag 26 november 2010 15:57
mariaw
Bethe Katriena;
Mij viel vooral de belemmende werking van angst op.
Hoe die maakt dat mensen dwingend worden tov zichzelf maar ook tov hun kinderen. Daar een zekerheid in vinden.
Het maakt dat ze oordelen over anderen uit een innerlijke onzekerheid en angst.
Zoals de vader de moeder alles laat bepalen dat komt mi ook voort uit een soort van angst. Of idd zoals Teun en zijn werkgever. Ik werd er helemaal benauwd van om te lezen hoe hij zich in allerlei bochten wringt om maar niet echt te hoeven werken maar ook om niet betrapt te worden.
Bang om te leven. (ja idd , zin van het bestaan)
De grootste angst van alle ouders, wat je kan overkomen is dat 1 van je kinderen sterft en juist dat overkomt dit echtpaar.
Geplaatst op vrijdag 26 november 2010 23:09
katriena
Maria,
Ik ben het met je eens wat je zegt over angst.
Naar aanleiding hiervan zeg ik "Angst essen Seele auf"
Een schitterende film van Rainer Werner Fassbinder,
Lees maar eens op Google
Geplaatst op vrijdag 26 november 2010 23:46
sueann
Bij de beschrijving leek het boek me al niets, maar nu weet ik zeker dat het een van die benauwende boeken is die je rustig kan overslaan omdat ze verder niet veel toevoegen.
Geplaatst op zaterdag 27 november 2010 00:00
mariaw
Sueann; ja dat kan ik me voorstellen.
Toch vond ik het taalgebruik van Kv B alleen al de moeite waard om het boek te lezen.

Door jouw reactie komt bij mij in ene het beeld op van een contrast wat in dit boek neergezet wordt.
Het benauwende van t gezin waar de jongen in opgroeit, het milieu, in contrast met het hele wijdse van Wieringerwerf qua landschap. Dat landschap word nl ook mooi en helder beschreven. De kalmte en rust die van deze wijdsheid uitgaat
Maar ook de 'echte' Wieringers die binnen hun eigen cultuur heel gesloten en benauwend zijn in contrast met de 'stadse' mensen die op de camping zijn en het er lekker op hun gemak van nemen en echt vrij lijken.

Mij persoonlijk benauwde het niet.
Sommige trekken van de mensen in t boek irriteerde me (dat zegt iets over mij en mijn beleving) en ik vind het heel knap wanneer een schrijver dit gevoel zo bij mij naar boven weet te halen.

Ja en of een boek echt iets moet toevoegen Sueann, dat is toch eigenlijk een vraag op zich. Maar wel een leuke vraag overigens.
Voor mij persoonlijk hoeft een boek niet altijd echt iets toe te voegen. Ik wil erin kunnen duiken en de wereld om me heen even vergeten

Katriena ik ga googelen !
Geplaatst op zaterdag 27 november 2010 00:20
sueann
Als ik een boek uit heb en wegleg/terug breng en niks, dan was het dus tijdverdrijf. Daar ga ik die somberende verhalen niet voor zitten lezen, jij wel?

Maar ik ben dus opgegroeid in die jaren '50 en wil het alleen lezen als het iets toevoegt, iets verklaart/verdiept/oproept. Ik voel er niets voor om zonder tegenprestatie weer die lange nachtmerrie in te stappen.
Geplaatst op zaterdag 27 november 2010 12:22
melle
quote:
sueann schreef op 26 november 2010 @ 23:46:
Bij de beschrijving leek het boek me al niets, maar nu weet ik zeker dat het een van die benauwende boeken is die je rustig kan overslaan omdat ze verder niet veel toevoegen.
Dat is niet terecht.
Van Beijnum schrijft mooi.
Het thema van het boek is actueel.
Een dergelijke oogkleppenmentaliteit vind je ook nu, is het niet op politiek, dan op levensbeschouwelijk of spiritueel vlak.
Benauwend? Ik vind van niet. Het besef dat een diepe overtuiging van 'het bij het juiste eind hebben' geen garantie is voor een gelukkig leven is op een originele manier ingevuld.
Daarnaast vind ik dat je niet het recht hebt een boek of schrijver te veroordelen als je niet minstens de moeite hebt genomen (een deel van) het boek te lezen.

In deze context kan ik jullie ook het boek van Franca Treur aanraden: Dorsvloer vol confetti.
Zo'n zelfde sfeer, ander tijsbeeld, geen dramatisch einde, minder mooi geschreven (sorry Franca) en vanuit een andere invalshoek, maar er zijn interessante overeenkomsten.

melle wijzigde dit bericht op 27-11-2010 12:26 met 1%: boektitel gecorrigeerd
Geplaatst op zaterdag 27 november 2010 22:50
mariaw
Sueann; ja ik ervaar alle boeken wel als tijdverdrijf.
Ook als ik er iets van opsteek.

Melle; als je meer wil verdiepen in de oogkleppenmentaliteit kan ik je Rob Riemen aanbevelen.
Heeft recentelijk 2 boeken geschreven. Adel van de geest heb ik net uit zijn laatste moet ik nog lezen.
http://www.robriemen.nl/

Sorry allemaal, even een uitstapje tussendoor.
Geplaatst op zondag 28 november 2010 02:12
sueann
Nee Maria, niet sorry zeggen. Het is juist een verrijking, een verdieping in de boekbespreking om vergelijken met andere romans of auteurs te trekken.

Melle, iemand die door de tijd heen veel gelezen heeft, mag rustig oordelen over schrijvers/boeken en zijn eigen relatie daarmee. Alleen iemand die bijna niets leest, of slechts een beperkt scala, heeft weinig recht van spreken.
Geplaatst op zondag 28 november 2010 15:50
AstonA
Het thema van het boek is actueel.
Een dergelijke oogkleppenmentaliteit vind je ook nu, is het niet op politiek, dan op levensbeschouwelijk of spiritueel vlak.
Benauwend? Ik vind van niet. Het besef dat een diepe overtuiging van 'het bij het juiste eind hebben' geen garantie is voor een gelukkig leven is op een originele manier ingevuld.

Ik heb het boek nog niet helemaal uit, maar ben het met Melle eens.
Het kan op elk gebied voorkomen.

Tegenwoordig hoor je niet veel meer van de Vredesbeweging enz. maar in de jaren voor 1989 was de beweging geregeld in het nieuws. Speelde de beweging een rol van betekenis in het leven van heel wat mensen.

Mient Jan Faber was een van de leiders van het IKV.
Na de val van de Berlijnse Muur in 1989 is er veel veranderd.

We kunnen ons die tijd al bijna niet meer voorstellen.

Het boek gaat over een familie met een overtuiging en een stukje geschiedenis.

http://www.ikvpaxchristi. ... isti_geschiedenis_ikv.htm

Het IKV ontstaat in 1966 op initiatief van de toenmalige Nederlands Hervormde Kerk en Pax Christi.
Tien jaar later staat het IKV aan het roer van het Komité Kruisraketten Nee
Deze megacoalitie van vredesorganisaties (inclusief Pax Christi), politieke partijen en de vakcentrale FNV weet in de tachtiger jaren grote delen van de samenleving te mobiliseren tegen nucleaire bewapening.
Geplaatst op donderdag 02 december 2010 15:26
benthe
quote:
sueann schreef op 28 november 2010 @ 02:12:
[...] Melle, iemand die door de tijd heen veel gelezen heeft, mag rustig oordelen over schrijvers/boeken en zijn eigen relatie daarmee. Alleen iemand die bijna niets leest, of slechts een beperkt scala, heeft weinig recht van spreken.
Vind je dat een belezen vrouw of man mag oordelen over nieuw dat zij/hij niet kent? Daar denk ik anders over. Mogelijk heeft zij/hij wat meer inzicht en kennis over een aantal zaken, maar op voorhand een niet gelezen boek afwijzen vind ik gemakkelijk.
Geplaatst op donderdag 02 december 2010 16:04
dini
Hallo, ik kom even buurten want toevallig zag ik bij "discussies"het onderwerp van dit topic. Ik ben nu zelf bezig met een ander boek van Kees van Beijnum, "De oesters van Nam Kee". Hij is een geweldig schrijver. Ik zal proberen jullie topic af en toe te lezen, ik ben zeer benieuwd naar dít boek van deze auteur.
Geplaatst op donderdag 02 december 2010 18:27
sueann
Ja Benthe, ik vind dat ik mag oordelen over mijn eigen leeservaringen. Het is uitsluitend aan mij om te oordelen of ik wel of niet boek over deprimerende zaken/tijden zal gaan lezen of niet.
Geplaatst op donderdag 02 december 2010 21:50
benthe
@Sueann, natuurlijk mag jij oordelen over jouw persoonlijke leeservaring, maar wanneer ik jouw onderstaande tekst lees mis ik toch iets.
quote:
sueann schreef op 26 november 2010 @ 23:46:
Bij de beschrijving leek het boek me al niets, maar nu weet ik zeker dat het een van die benauwende boeken is die je rustig kan overslaan omdat ze verder niet veel toevoegen.
Het onderwerp spreekt kennelijk niet aan en op basis daarvan selecteer je. Prima, al vertelt dit niets over de meerwaarde van een boek, voor anderen of in het algemeen.
quote:
...maar nu weet ik zeker dat het een van die benauwende boeken is die je rustig kan overslaan omdat ze voor mij verder niet veel toevoegen.
Geplaatst op donderdag 09 december 2010 15:00
kriezel
Ik had mijn reactie op het topic "Nieuw boek afspreken" neergezet, Melle verzocht mij het hier ook te doen, omdat velen van jullie hier het boek gelezen hebben. Daar gaat'ie dan:

Ik heb "Een soort familie" net gelezen, keek hier toevallig en dacht dus, ik zal even reageren. Het is goed geschreven en boeide mij vooral door de beschrijving van het landschap, met dijken, wind en zee. Maar daarbij speelt uiteraard een rol dat ik het hier in Beieren al tientallen jaren zonder die elementen moet doen en ze soms erg mis. Het verhaal zelf stemt je vrijwel van meet af aan treurig, hoewel je blijft hopen dat het nog enigszins goed zal komen allemaal.
Het herinnerde mij aan "Knielen op een bed violen", een m.i. uitgesproken verdrietig boek. Ik ben het volgende boek van Jan Siebelink - "Anna" heet het, geloof ik - dan ook niet gaan lezen.
Met de boeken van Thomas Rosenboom ben ik om dezelfde reden opgehouden; op de eerste bladzijde voelde je al, dit gaat niet goed - en prompt ging het dan ook helemaal mis. Na zijn derde boek had ik er genoeg van. Een beetje somberheid en treurnis is niet erg, maar het kan te veel worden. :-)
Geplaatst op maandag 13 december 2010 21:32
ienepien
Ik heb het boek net uitgelezen. Mooi verhaal, maar wat heeft Kees veel woorden nodig! Wat mij betreft had het boek veel meer zeggingskracht gehad als het beknopter was geschreven. Al die gezochte uitweidingen en herhalingen, ik houd er niet van. Geef mij Bernlef maar; veel zeggen met zo min mogelijk woorden.
Als ongeluk in een klein hoekje zit, zit geluk dan in de rest?

Dit onderwerp heeft 47 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 13-12-2010 21:32.

Forum reacties

Leesclub (11): Kees van Beijnum - Een soort familie

Leesclub (11): Kees van Beijnum - Een soort familie

PIJLERLIJST

DISCUSSIES