Forum reacties

  1. Libelle
  2. Forums
  3. Relatie & Opvoeding
  4. Libelle brief 31- Nooit vastgehouden, maar nooit vergeten

Dit onderwerp heeft 8 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 12-08-2011 17:37.

Libelle brief 31- Nooit vastgehouden, maar nooit vergeten

Ga naar een onderdeel
Tags:
- 31 blad brief libelle
  1. Geplaatst op woensdag 28 juli 2010 09:27
    internetredactie
    Afbeelding van internetredactie
    De volgende brief staat in Libelle 31.

    Nooit vastgehouden, maar nooit vergeten
    Ik zit alleen aan de keukentafel mijn ontbijtje te eten en lees in Libelle 19 de brief ‘24 uur geluk’. Mijn gedachten gaan terug naar 15 april 1980, de geboortedag van onze tweeling Tim en Nick. Ik was 24 jaar. In de vijfde maand bleek dat Nick niet levensvatbaar was omdat hij een ernstige afwijking aan zijn hoofdje had. Hij zou hooguit een paar uur leven. Als de dag van vandaag herinner ik me de gesprekken met de gynaecoloog. Een heel aardige en meelevende man. Tijdens een van deze gesprekken zei hij dat het beter was om Nick maar niet te zien omdat je zoiets nooit meer vergeet. Wij namen dit advies aan. Besloten werd om de kindjes via een keizersnede onder algehele narcose geboren te laten worden. Op het moment dat ik naar de OK gereden werd, realiseerde ik mij dat er niemand zou zijn die Nick even zou vasthouden, hem zou laten voelen dat er ook van hem gehouden werd. Tot op de dag van vandaag vind ik dit nog steeds erg moeilijk. Natuurlijk verwijt ik de ­gynaecoloog niets. Hij handelde in de wijsheid van toen. Gelukkig gaat men tegenwoordig heel anders met soortgelijke situaties om, is er ruimte om ­afscheid te nemen. Maar zoiets vergeet je nooit meer, ook niet als je je kindje niet hebt gezien. Bieneke den Hamer

    U kunt hieronder reageren op deze brief
  2. Geplaatst op woensdag 28 juli 2010 12:18
    gwynette
    Afbeelding van gwynette
    Och wat een triest verhaal maar inderdaad, zo was het in die tijd. Mijn tante heeft in diezelfde periode een voldragen kindje verloren en ook dat heeft ze nooit mogen zien, vasthouden. In die tijd dachten de artsen je daar een dienst mee te bewijzen maar oh wat een slechte dienst....
    Mijn grote zus heeft in 2002 een tweeling verloren in de 20e week van de zwangerschap, ze is ingeleid in het ziekenhuis om te bevallen, ze heeft de jongetjes gezien, er zijn foto's gemaakt, ze heeft ze even mogen aaien en de kleintjes zijn in een mandje met een dekentje gelegd. Mijn zus zegt dat ze nog steeds vaak aan de kleintjes denkt maar het verdriet is wel weg, vooral omdat ze echt afscheid hebben kunnen nemen.
  3. Geplaatst op vrijdag 30 juli 2010 18:57
    attila
    Afbeelding van attila
    10mei was het 36jaar geleden dat ik mijn dochter verloor na een voldragen zwangerschap,de schuld leg ik bij de dienstdoende gynaecoloog die mij liet liggen daar ik geen ontsluiting kreeg waardoor mijn baarmoeder is geknapt en verdere zwangerschappen niet meer mogelijk waren,,,toen mijn eigen gynaecoloog er was en alles achter de rug was,,rade ook hij mij aan om niet naar mijn dochter te kijken,,,gelukkig heb ik dat WEL gedaan en heb ik ook een foto van haar,en heb ik haar een tijdje bij me gehad in bed,,helaas lag ze wel in haar kistje,ook kan ik nog naar haar grafje..maar het verdriet en gemis,zal nooit overgaan.
  4. Geplaatst op vrijdag 30 juli 2010 19:08
    anoniem1
    Afbeelding van anoniem1
    Vreselijk, wat wreed is het leven toch. Bieneke, wat jammer voor je dat het toen zo gegaan is. is er wel een plekje, waar hij ligt, waar je naartoe kunt gaan? Misschien is het gek dat ik dit zeg: maar ik sprak onlangs een vriendinnetje: die hoorde via via, dat haar grote liefde al een maand geleden was overleden. Ze had hem ook zo graag nog willen zien.
    Samen hebben we afgesproken, dat zij op haar woonboot een mandje maakt, met mooie kaarsen. Daarin ook wat kleine bloemmetjes. Omdat het bij haar om een volwassene gaat, steekt ze de kaarsjes aan, neemt een glaasje van de wijn die ze samen altijd dronken en laat ze het mandje in het water zakken, de rivier op, terwijl ze op hem proost.en hun geliefde muziek op zet!
    Misschien zou jij ook een symbolisch afscheid van Nick kunnen organiseren, samen met je geliefden. Om af te sluiten?
    Ik wens je alle kracht.
    anoniem1 wijzigde dit bericht op 30-07-2010 19:08 met 1%
    Never a dull moment in my life...
  5. Geplaatst op maandag 13 september 2010 14:14
    AEJ
    Afbeelding van AEJ
    Ik heb met tranen in mijn ogen dit verhaal gelezen en mijn pasgeboren zoon nog eens extra geknuffeld. Wat vreselijk dat dit zo ging in die tijd en dat er geen mogelijkheid meer is om er iets aan te veranderen! Ik hoop dat Bieneke het een plekje heeft kunnen geven. Er is destijds vast wel een lieve verpleegkundige geweest die Nick verzorgd heeft na de keizersnede en hem even heeft vastgehouden. Ik hoop het echt!
    AEJ wijzigde dit bericht op 13-09-2010 14:14 met 0%
  6. Geplaatst op maandag 13 september 2010 15:53
    hokura
    Afbeelding van hokura
    Bieneke, weet dat er iemand zal zijn geweest die je kindje met heel veel zorg en tederheid heeft afgelegd, dat wordt echt met ontzettend veel liefde gedaan hoor.
    Ik neem aan dat je andere zoontje gezond is gebleven, nu dus een volwassen man al.
    Het is niet te laat om een boom te plaatsen voor je overleden kindje, een plekje waar je terecht kan als je het je allemaal teveel wordt.
    En misschien een klein altaar waar je een kaarsje op kan steken op de geboorte dag van de tweeling.
    Een Frans vriendinnetje van mij heeft zo'n tien jaar geleden ook haar voldragen baby verloren door de fout van de vroedvrouw. Tot de dag van vandaag voelt ze zich schuldig dat ze haar baby niet in Frankrijk geboren had laten worden. Zij woond daar nu weer maar gaat een keer per jaar naar Driehuis om het graf van haar kindje te bezoeken.
    Ik wens een ieder die dit heeft meegemaakt heel veel liefde en sterkte toe.
    Dit is het moment waarin je herinneringen maakt. Het verleden is gebeurd en de toekomst moet nog komen.
  7. Geplaatst op maandag 13 september 2010 17:54
    Rellebel
    Afbeelding van Rellebel
    Mijn zusje is er een van een tweeling, maar haar broertje werd doodgeboren.
    Mijn moeder wist niet eens dat ze een tweeling droeg, dus men was heel verrast dat er nog wat kwam.
    Hij heeft een mooi kindergrafje gekregen en volgens mij hebben onze ouders er niet veel last van gehad.
    Ze waren blij met hun gezonde dochter.
    De een zijn dood is een ander zijn brood.
  8. Geplaatst op maandag 13 september 2010 18:19
    yoyo
    Afbeelding van yoyo
    Bieneke, heb je het ooit gevraagd aan iemand die bij de geboorte is geweest, of iemand je zoontje heeft vast gehad? Ook toen werd daar wel goed mee omgegaan in 1980.
    Moedig en mooi om deze brief te schrijven, heb hem met tranen in de ogen gelezen...
    Veel sterkte!
  9. Geplaatst op vrijdag 12 augustus 2011 17:37
    starrynight1
    Afbeelding van starrynight1
    Ik kan me ook niet herinneren dat er niet goed mee omgegaan werd in die tijd. In 1980 was men zich juist volop bewust van verlies en hoe er mee om te gaan. Misschien dat er nog een enkeling rondliep die niet met de tijd meegegaan was??