Libelle - Libelle brief 30 - Vergeven en vergeten?

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 56 reacties, en bestaat uit 3 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 3.
De laatste reactie is geplaatst op 05-08-2010 09:46.

Libelle brief 30 - Vergeven en vergeten?

Tags:: - 30 brief libelle vergeven

Geplaatst op woensdag 21 juli 2010 11:01
internetredactie
De volgende brief staat in Libelle 30

Vergeven en vergeten?
Als geen ander ben ik iemand die van jongs af aan al begrijpt wat het inhoudt iemand te moeten en kunnen vergeven. Het is er door religie en sociale vorming met de paplepel ingegoten. Door mijn maatschappelijke studie op latere leeftijd ben ik opnieuw praktisch en theoretisch geconfronteerd met het belang van vergeving. Vergeven is heilzaam, we maken tenslotte allemaal fouten en vergeven is volwassen. Toch vraag ik me af: moeten we altijd vergeven? Dat heeft naar mijn idee iets naïefs. Als je altijd alles maar vergeeft dan neemt men je niet zo serieus meer. Vergeven is ook begrip hebben voor de fouten van een ander maar hoe vaak herhalen die fouten zich niet, juist doordat je te veel begrip hebt getoond? Ik ben nu vijftig en durf te beweren dat vergeven alleen werkt als degene die je vergeeft inziet wat je hem of haar vergeeft, berouw toont en verbetering belooft. Anders moet je stoppen met het contact, of dit nu je partner, je familie of een vriend of vriendin is. Inmiddels word ik weleens een harde tante genoemd door sommigen in mijn omgeving, maar dat is alleen door degenen die achteraf mijn vergeving niet waard blijken te zijn.
Seppa Spanjer

U kunt hieronder reageren op deze brief
Geplaatst op woensdag 21 juli 2010 11:24
mariaw
Vergeven heeft maaar 1 doel en dat is dat JIJ zelf het voorval, dat wat JOU is aangedaan naar JOUW beleving, niet meer belangrijk wil laten zijn in je leven.
Dat heeft niet zoveel te maken met bergip hebben voor iemands daden.
Dat is ook niet naief
Het is wel heilzaam voor je gemoedsrust en innerlijke rust en balans.
De ander hoeft m.i. helemaal niet in te zien wat hij fout heeft gedaan.
Dat is een totaal ander onderwerp en heeft echt niets te maken met vergeven maar heeft te maken met rekening willen of kunnen houden met een ander of niet.
Dat jij wil zien dat iemand berouw toont etc zegt alleen maar iets over jou. Dat gaat over je ego. Is allemaal niks mis mee maar het koppelen aan vergeven is een verkapte machtstrijd.
Je lijkt me idd een harde tante als je zo omgaat met vergeven. Ik val je hier niet op aan hoor, het maakt mij niet uit of iemand hard of zacht is. Maar ik kan me goed voorstellen dat wanneer je alles zo af wil dwingen je als hard over zal komen. Je wil gehoord en gezien worden en gebruikt het thema vergeven om dit zo te bereiken.
Geplaatst op woensdag 21 juli 2010 11:25
missmarple
Ik vind dit een prachtige brief. Ook ik zit vaak met die "vraag" aan mezelf..
missmarple wijzigde dit bericht op 21-07-2010 11:37 met 22%
Geplaatst op woensdag 21 juli 2010 13:53
moi61
Mijn schoonfamilie zal ik nooit vergeven en zeker nooit zal ik vergeten wat ze mij en mijn gezin hebben aangedaan.
jaren vernederingen en minachting ,ook naar mijn kinderen.
Ik heb geen zin om t hier weer allemaal uit te doeken te doen,maar ik vind inderdaad dat je niet altijd hoeft te vergeven en vergeten.
En dan is t beter als je totale afstand van neemt,hoe moeilijk dat soms ook nog is.
Geplaatst op woensdag 21 juli 2010 19:59
Maartje 44
[quote]mariaw schreef op 21 juli 2010 @ 11:24:
Vergeven heeft maaar 1 doel en dat is dat JIJ zelf het voorval, dat wat JOU is aangedaan naar JOUW beleving, niet meer belangrijk wil laten zijn in je leven.
Dat heeft niet zoveel te maken met bergip hebben voor iemands daden.

MARIAW..deze stelling is niet terecht.Vergeven doe je als je ook bij jezelf gaat kijken waar/waarom het fout ging.Kun je dat eerlijk en oprecht,dan zie je vaak dat jezelf ook een aandeel had in het gebeurde.Hou je van de persoon,is het je veel waard om het contact weer goed telaten zijn,dan is er ruimte voor vergeving.Dat gaat niet zomaar,gesprekken moeten er zijn,maar het praten is een keer gezegt.Dan is het van twee kanten werken aan de relatie die onder druk staat/stond.De bladzijde omslaan wil niet zeggen dat het ook vergeten moet worden in de toekomst.Soms is het een leerschool waar beide partijen sterker van worden.Vergeten kan niet,maar dat eist ook niemand.Levenslessen waar je de vruchten van kan plukken.
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 03:21
TrulyMe
Ik ben het toch helemaal met Mariaw eens!
Vergeven doe je voor je zelf.
Je kunt absoluut geen invloed uitoefenen op het gedrag van anderen en als je zegt dat je een ander pas kunt vergeven als diegene spijt betoont...dan maak je je zelf dus afhankelijk van een ander's gedrag!
Haat en nijd en niet willen vergeven is als 'zelf vergif innemen en verwachten dat een ander er last van heeft!'
Je verziekt je eigen leven met niet willen vergeven!
Die ander weet misschien niet eens dat jij met die boze gevoelens naar hem/haar rond loopt!
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 08:15
Maartje 44
[quote]TrulyMe schreef op 22 juli 2010 @ 03:21:
.Je kunt absoluut geen invloed uitoefenen op het gedrag van anderen en als je zegt dat je een ander pas kunt vergeven als diegene spijt betoont...dan maak je je zelf dus afhankelijk van een ander's gedrag!

Wat een afstandelijke redenering,afhankelijk zijn en verdriet hebben om wat gebeurd is,is heel menselijk lijkt mij!!?

Haat en nijd en niet willen vergeven is als 'zelf vergif innemen!? (en verwachten dat een ander er last van heeft!')
Je verziekt je eigen leven met niet willen vergeven!(AFstand nemen,kan ook).
Die ander weet misschien niet eens dat jij met die boze gevoelens naar hem/haar rond loopt!(als het je wat waard is praat je samen,met tranen komt de boodschap echt wel over.Dat heeft niks met afhankelijk zijn temaken,een menselijke emotie mag er zijn!
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 10:33
Aarg
Ik denk dat anderen nooit kunnen oordelen over jouw specifieke situatie waarin je iemand wel of niet kan of wilt vergeven.

Als iemand oprecht (!) spijt betuigt van hetgeen hij gedaan heeft, dan ben je eerder geneigd te vergeven denk ik. Maar er zullen situaties zijn waarin je dat ook niet doet of kan.

Als iemand niet naar zijn aandeel kan kijken en alleen van zich aftrapt dan is het veel lastiger. Dan wordt vergeven inderdaad eerder een situatie van rust creeren voor jezelf. Men noemt het vergeven maar ik denk dat het eerder loslaten is, niet meer je energie verspillen aan een frustrerende persoon of situatie die niet verandert en die je opslokt.

Vroeger riep ik ook van alles en kon ik me niet voorstellen dat je iemand niet zou vergeven. Jammer genoeg heb ik ook genoeg dingen meegemaakt waarvan ik nu ook zeg, ik kan niet vergeven. Ik heb vergeving ook niet nodig voor mijn zielerust. Maar het kost me wel veel moeite om het los te laten. Het is te makkelijk om daar als buitenstaander over te oordelen. Je hebt pas recht van spreken als je het zelf meemaakt, en dan nog gaat ieder er anders mee om. De ene manier is niet beter dan de ander. Het enige wat belangrijk is, is dat je je niet vastbijt in wrok, omdat dat je eigen leven vergalt.
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 12:56
Maartje 44
[quote]Aarg schreef op 22 juli 2010 @ 10:33:
Ik denk dat anderen nooit kunnen oordelen over jouw specifieke situatie waarin je iemand wel of niet kan of wilt vergeven.

Als iemand oprecht (!) spijt betuigt van hetgeen hij gedaan heeft, dan ben je eerder geneigd te vergeven denk ik. Maar er zullen situaties zijn waarin je dat ook niet doet of kan.

Als iemand niet naar zijn aandeel kan kijken en alleen van zich aftrapt dan is het veel lastiger.

AARG ik ben het met je eens.
De persoon met wie je on-enigheid hebt,speelt wel een crusiale rol.
Is hij/zij je dierbaar zal je eerder geneigt zijn tot vergeven.
De band verbreken met kind/zus/broer,is voor je-zelf veel verdrietiger dab breken met buurvrouw/vriendin.Ook al zal dat ook best een heftige terleurstelling zijn.
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 14:57
Desiree72
Het ligt er maar net aan welke betekenis jij aan 'vergeven' geeft.
Als je een ander vergeeft omdat deze spijt heeft betuigt etc. etc. Is je vergeving idd afhankelijk van het gedrag van de ander. Als de ander niet tot bezinning komt blijf jij met de wrok zitten.

Als je vergeeft omdat je het voor jezelf doet, heb je de ander daar in het geheel niet bij nodig. Dan laat je de gebeurtenis waarom het gaat in zijn geheel los. Je hebt dan geaccepteerd dat de gebeurtenis nu eenmaal gebeurd is. Ook al keur je het niet goed. Je bent er dan helemaal klaar mee. Wat een opluchting!

Dat laatste is waar het m.i bij vergeven om gaat; loslaten.
If you don't know where to go...........Follow your nose and go where the smell isn't too bad.
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 15:54
TrulyMe
Inderdaad Desiree!
Maar dat is een concept dat maar moeilijk wordt begrepen door de meeste mensen.
Je ziet het hier steeds weer terug; "Dat vergeef ik haar nooit!" zegt iemand met een hoofd vol nijd en haat, denkende dat ze daar die persoon mee 'straffen'! Terwijl de haatgevoelens en het ongenoegen vreet aan hun eigen binnenste! Die ander, als zij (of hij) geen spijt heeft of niet bewust is van het onrecht dat zij hebben aangedaan leeft vrolijk en prettig verder!

Afstandelijk bekeken? Inderdaad! Maar afstand kan vaak een hoop duidelijkheid scheppen!
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 16:14
Aarg
Dat schreef ik ook al: dat het eigenlijk gaat om loslaten maar dat men het dan vergeven noemt. En dan kan je in de knel komen, gevoelsmatig.

Ik ben niet religieus maar heb me er ook ooit in verdiept toen ik ermee worstelde, en vond toen een heel goed "christelijk" stuk. Daarin werd beschreven in welk dilemma je kan komen als je denkt dat je "vergeven moet". Daarin stond dat dat niet hoeft, en dat de ander ooit wel ergens verantwoording af zal moeten leggen. Is het niet nu hier, danwel elders. Ik geloof niet perse (maar ook niet perse niet) in een boete doening of iets dergelijks, maar het gaf me wel rust. Ik hoef me daar niet mee bezig te houden. Ik moet voor mijzelf zorgen, dat ik het goed heb. Ik hoef niemand te vergeven voor mijn rust, want als het niet "echt" voelt, dan heb je er ook niets aan. Knappe mensen die de ander bij wijze van spreken kunnen "zegenen", vergeven en daar ook rust bij hebben. Maar ik heb het niet nodig. Ik vind dat als een ander iets dermate ergs heeft gedaan en daar zelf geen verantwoording voor neemt, dat ik die persoon niets hoef te vergeven. Ik mag het daar niet mee eens zijn en mijn eigen conclusies trekken. Voor mijn rust, is het mijn ding om het te leren accepteren en ondanks alles door te gaan ipv ermee bezig te blijven.

De opgelegde "vergeving" kan volgens mij soms meer kwaad dan goed aanrichten. Omdat mensen zich schuldig gaan voelen als ze het niet kunnen, en anderen vinden dat ze het moeten doen. Als iemand het wel kan, prima, fijn voor je. Maar een ander is niet minder omdat hij het niet kan of wil.
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 16:46
TrulyMe
Ik begrijp heel goed wat je zegt, Aarg! Jij hebt ook gelijk.
Ik denk dat het belangrijk is dat ieder in z'n eigen hart kijkt en doet waar hij aan toe is!
Ik zal echt niet zeggen dat ik mijzelf helemaal onder controle heb in de zin van wel of niet vergeven en hoe ik omga iha met anderen die mij "kwaad" doen.
Toch vond ik het een eye-opener toen ik dit voor het eerst hoorde zeggen (wat ik eerder schreef) , en het heeft mij geholpen dingen op een rijtje te zetten.
Je hoeft een ander er niet op aan te kijken als ie niet kan vergeven, maar net zo belangrijk vind ik is dat je zelf 'kunt vergeven zonder schuldgevoel.'
Iemand wel vergeven wordt ook nog wel eens niet begrepen door buitenstaanders en veroordeeld! "Hoe kun je...nadat dat jou is aangedaan?"
Ieder moet het doen zoals het voor haarzelf het beste is!
Ik ben altijd erg van het analiseren. Waarom voel ik mij zo? Wat gaat er in me om? Wat gaat er in een ander om?
En het weten dat mijn vergeving een ander niet vrijstelt van z'n eigen 'dag des oordeels' hoe dat dan ook ooit gebeurt is ook een troost.
Ik kan iemand vergeven om zelf los te komen van het 'kwaad' maar die ander zal wel degelijk moeten dealen met z'n eigen schuldgevoelens en geweten!
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 16:50
moi61
Het vergeven voorjezelf kan soms ook niet, mijn man en ik kunnen zijn familie ook niet vergeven voor onzelf,en dat zit ons inderdaad soms in de weg.
Maar als de wrok zo diep ziet dat vergiffenis niet meer mogelijk is,dan kan ook jezelf vergeven niet meer helpen,daarbij hebben wij onzelf niks te vergeven,het is ook het hoe en wat,als je bv jaren je wil hebt willen tonen en steeds weer de hoop had van t komt wel goed,en alles pikt en slikt dan komt toch t punt dat je weet nu is t genoeg.
Maar dan is er vaak al zo een wond geslagen dat vergeten en vergeven niet meer mogelijk is.
Geplaatst op donderdag 22 juli 2010 16:57
missmarple
Moi61, ik vind dat je dit goed verwoord.
Geplaatst op vrijdag 23 juli 2010 09:24
Maartje 44
quote:
moi61 schreef op 22 juli 2010 @ 16:50:
Het vergeven voorjezelf kan soms ook niet, mijn man en ik kunnen zijn familie ook niet vergeven voor onzelf,en dat zit ons inderdaad soms in de weg.
Maar als de wrok zo diep ziet dat vergiffenis niet meer mogelijk is,dan kan ook jezelf vergeven niet meer helpen,daarbij hebben wij onzelf niks te vergeven,het is ook het hoe en wat,als je bv jaren je wil hebt willen tonen en steeds weer de hoop had van t komt wel goed,en alles pikt en slikt dan komt toch t punt dat je weet nu is t genoeg.
Maar dan is er vaak al zo een wond geslagen dat vergeten en vergeven niet meer mogelijk is.

MOI ik begrijp je wel.Zelf heb ik ook al jaren geen contact meer met naaste personen.Dat is een keus geweest om niet kapot tegaan in telkens weer terleurstelling verwerken.Samen staan wij achter deze keuze,maar wrok-woede zit er bij ons niet.Eerder zie ik ze als stumpers om jezelf zoveel afstand toe-te-eigenen.Denk zelf dat het wel een oorzaak heeft,in eigen jeugd.Wortels die scheef gegroeid zijn,als een boom van dorre bladeren.Je word gevormd door wat je dichtbij in jonge leeftijd meemaakt.Dan kunnen littekens achter blijven.Normaal contact is dan niet mogelijk.Zo zie ik die personen.
Wellicht helpt het jouw om los-telaten van wat zo veel verdriet gaf.
Dan krijg je ruimte in je hoofd en lijf.
Liefs Maartje
Geplaatst op vrijdag 23 juli 2010 09:45
anoniem1
quote:
internetredactie schreef op 21 juli 2010 @ 11:01:
De volgende brief staat in Libelle 30

Vergeven en vergeten?
Als geen ander ben ik iemand die van jongs af aan al begrijpt wat het inhoudt iemand te moeten en kunnen vergeven. Het is er door religie en sociale vorming met de paplepel ingegoten. Door mijn maatschappelijke studie op latere leeftijd ben ik opnieuw praktisch en theoretisch geconfronteerd met het belang van vergeving. Vergeven is heilzaam, we maken tenslotte allemaal fouten en vergeven is volwassen. Toch vraag ik me af: moeten we altijd vergeven? Dat heeft naar mijn idee iets naïefs. Als je altijd alles maar vergeeft dan neemt men je niet zo serieus meer. Vergeven is ook begrip hebben voor de fouten van een ander maar hoe vaak herhalen die fouten zich niet, juist doordat je te veel begrip hebt getoond? Ik ben nu vijftig en durf te beweren dat vergeven alleen werkt als degene die je vergeeft inziet wat je hem of haar vergeeft, berouw toont en verbetering belooft. Anders moet je stoppen met het contact, of dit nu je partner, je familie of een vriend of vriendin is. Inmiddels word ik weleens een harde tante genoemd door sommigen in mijn omgeving, maar dat is alleen door degenen die achteraf mijn vergeving niet waard blijken te zijn.
Seppa Spanjer

U kunt hieronder reageren op deze brief

Vergeven hoeft niet persé te betekenen, dat je die persoon dan weer intensief moet gaan zien! Vergeven doe je vaak ook voor je eigen gemoedsrust: als je iemand zijn/haar fouten kunt vergeven en voor jezelf besluit, dat je de wraak of andere negatieve gevoelens ten opzichte van de ander niet meer mee laat spelen in je gevoel, kun je zelf rustiger worden. Waarom zou je je leven lang woedend op iemand blijven? Of al die negativiteit laten meespelen in je leven? Het vergald je geluk, staat zo vaak in de weg van andere gevoelens en beïnvloed je leven op een vervelende manier.
Iedereen heeft in zijn leven wel personen, die verkeerde signalen doorzend, of waar je de nekharen van overeind gaan staan. Laat rusten. je kunt wel zeggen: als je almaar vergeeft: dat hoeft niet almaar? Dat hoef je niet toe te laten iedere keer weer! Na 1 keer moet het genoeg zijn! Zo niet: jammer voor die persoon.
Neem de mens zoals de mens is, met al zijn goede en slechte kanten en begrijp, dat je zelf ook zo bekeken wordt. Dat is gewoon een nuchter feit. Je kunt een ander niet naar je hand zetten. Ieder mens is uniek en ieder mens heeft unieke kanten. Koester de liefdevolle en mijdt de kwaadaardigen, zou ik zo zeggen. Doe het zonder je geloofsgevoel maar gewoon, vanuit je innerlijk. Je hoeft niet gestuurd te worden door je geloof; je mag ook reageren vanuit je eigen inzichten...
Never a dull moment in my life...
Geplaatst op vrijdag 23 juli 2010 09:53
anoniem1
quote:
moi61 schreef op 22 juli 2010 @ 16:50:
Het vergeven voorjezelf kan soms ook niet, mijn man en ik kunnen zijn familie ook niet vergeven voor onzelf,en dat zit ons inderdaad soms in de weg.
Maar als de wrok zo diep ziet dat vergiffenis niet meer mogelijk is,dan kan ook jezelf vergeven niet meer helpen,daarbij hebben wij onzelf niks te vergeven,het is ook het hoe en wat,als je bv jaren je wil hebt willen tonen en steeds weer de hoop had van t komt wel goed,en alles pikt en slikt dan komt toch t punt dat je weet nu is t genoeg.
Maar dan is er vaak al zo een wond geslagen dat vergeten en vergeven niet meer mogelijk is.

wrok? Wraakgevoelens kunnen je leven aardig verpesten. Geloof me. We hebben in ons leven al meer dan genoeg van dat soort gevoelens gekent, maar in staat zijn een ander, die jouw kwaad heeft berokkend te vergeven,is groots. Mijn man heeft een verschrikkelijke jeugd gehad en ondanks dát was hij in staat en later hebben we samen, diezelfde ouders nog te begeleiden in hun laatste levensjaren. En geloof me; hij heeft in een hel geleefd. Hij kon op het laatst zijn ouders vergeven en dat vond ik zó knap! Ik betwijfel of ik in zijn geval die grootheid had gehad. Dat moet je wel kunnen! Maar jaren van intensieve gesprekken en therapiën na jarenlange slapeloze nachten en de meest verschrikkelijke nachtmerries hebben van hem toch ondanks al die ellende een sterk mens gemaakt, die in staat bleek zijn vijanden in deze te vergeven. Zo zag hij ze, als vijanden. Er was niks moederlijks of vaderachtigs aan die gevoelens. Op zijn laatst voelde hij, dat als hij hen vergaf, er rust in zin hart zou komen, al kwam de echte innerlijke rust pas echt, toen ze er niet meer waren.
Het heeft hem gemaakt tot wat hij is; een beminnelijke sociaal voelende man, die veel liefde geeft en veel houd van mij en van onze zoon en zijn gezin.
Never a dull moment in my life...
Geplaatst op vrijdag 23 juli 2010 10:29
moi61
tootsie wat knap van je man dat hij dat kon,mijn man zegt nu juist steeds dat als hij bericht zou krijgen dat zijn moeder ziek zou zijn en hem nog zou willen zien ,,hij absoluut niet heen zou gaan.Maar ik zet daar een kanttekening bij want zoiets kan je pas echt zeggen als t op je pad komt.
Van mijn kant en van mijn dochterskant hoeven ze echt niks meer te verwachten,,ik kan echt niet vergeven en vergeten.
Mijn man denkt ook dat hij dat niet kan,maar ik ben de koude kant zijn familie dus voor mij ligt t makkelijker dan voor hem.daarbij heeft hij nog een broer en zijn gezin die in hetzelfde schuitje zitten,die willen ook nooit meer contact met hun moeder en andere broer en zussen.
Er zijn 5 kinderen in dat gezin waaronder mijn man en zijn broer,die dus nooit echt meegeteld hebben(te lang verhaal).
Mijn dochter is ook nooit geacepteerd daar vanwege haar getinte huidskleur,,ik had haar al toen ik mijn man leerde kennen..
Achter onze rug was t vaak door die familie oh daar komt ze weer met dat zwartje.
IK wist dat helaas pas veel later.
Dat mijn man net zoals jou man zo warm,gevoelig en menselijk is opgegroeid mag hier ook een wonder heten,gelukkig heeft hij niks van zijn moeder(zijn vader is al een paar jaar overleden),En ook met die andere broer en zijn 2 zussen is er geen contact,die 3 en hun moeder vormden jarenlang 1 front tegen mijn man en zijn oudste broer.
Vergeven en vergeten,nee dat kunnen wij niet,,en ja t doet soms pijn,maar beter af en toe deze pijn dan weer toe te moeten geven aan weer opnieuw vernederingen en minachting ook naar onze kinderen toe.
Het is ook niet iets van even,maar iets wat zeker 10 jaar aan de orde is geweest,soms kan je tot op het bot geraakt worden terwijl je dat niet verdiend.
Wij vragen ons nog steeds af wat we die mensen ook aangedaan hebben,we kunnen echt niks verzinnen,alleen dat we niet geaccepteerd worden en altijd voor dom en stom versleten werden en worden.
Datzelfde geld dus ook voor de andere broer die alle contacten hebben afgesloten met de familie,bij hun zit de pijn nog veel dieper want die broer wil zelfs geen contact meer met mijn man omdat ie echt niks meer met de hele familie te makenwil hebben,terwijl hij weet dat mijn man ook gebroken heeft.
Soms heeft mijn man t er heel moeilijk mee,zoals een paar weken geleden,toen hij op een verjaardag zat bij een tante van hem,hij kwam extra vroeg omdat hij zijn moeder juist wou ontlopen,tot zijn spijt kwam ze ook 10 minuten na hem aan daar,onze zoontje schrok ze eigen rot,toen ie ineens op ze schouder werd getikt door haar,er zit 4 jaar afstand tussen,ze tikte hem aan en liep toen gewoon van hem weg,ze gaf daarna mijn man een hand feliciteerde hem met zijn tante,en zei tegen hem,,zo zit jij tegenwoordig hier?en ze liep meteen weer van hem weg.Zijn tante zag dat hij op wou staan om naar huis te gaan,maar ze zei en jij blijft zitten!Je gaat erniet voor weg,maar omdat onze zoon en hij er toch last van hadden (er komt wel ineens na al die jaren een naar gevoel over je heen)is ie toch na 15 minuten opgestapt,zijn maag keerde nl om als ie haar zag.
Het heeft 1 voordeel opgeleverd ,,de familie die er zat zag tot hun verbazing hoe zijn moeder deed naar zoon en kleinzoon.
De verhalen hadden ze wel eens gehoord maar niet van ons,en nu zagen ze eindelijk wat wij al jaren wisten en ervaarden,het ligt niet aan ons,,het is gewoon zo dat ze niks heeft met ons.
Ze stonden zo verbaasd dat ze zo koel kon reageren,zeker op haar kleinzoon.
Ach nu word t alweer een lang verhaal,en dat wil ik niet,het is toch niet uitteleggen ,dan mag ik er wel een boek over gaan schrijven.
Maar de conclusie blijft hier toch,nee vergeven en vergeten ,,daar is t hier echt te laat voor.
moi61 wijzigde dit bericht op 23-07-2010 10:29 met 0%
Geplaatst op vrijdag 23 juli 2010 10:33
anoniem1
moet helaas weg moi, kom erop terug, dat beloof ik. groetjes toots
Never a dull moment in my life...
Geplaatst op vrijdag 23 juli 2010 17:23
anoniem1
Vergeven is een ding, vergeten een ander ding Moi.
Om rust te krijgen in je hart (en in je man zijn hart) zal hij moeten gaan zoeken in zijn ziel. Niet om zichzelf een schuld aan te praten, maar om uit te vogelen, wat háár (zijn moeder) echt bezielt, om te doen wát ze doet! Misschien is ze murw door het leven, misschien is ze contactarm, misschien heeft ze geen gevoel, of misschien een ziekte, of mist ze een paar hersentjes, zou allemaal zomaar kunnen. Misschien zijn het bij haar de omstandigheden die haar maakten, hoe ze nu is. Je hoeft het hier niet allemaal neer te pennen, daarom schrijf ik je niet. Misschien had ze teveel kinderen en was ze niet in staat haar aandacht en liefde aan de kinderen te schenken en hield ze zich alleen maar bezig met het grootbrengen, of andere zaken. Ze komt uit een andere tijd dan wij, za'k maar zeggen. Mijn schoonouders: dat is een kompleet ander verhaal, die waren niet in staat om hun enigste zoon een normaal leven te geven. Hun dochter wel, die werd nooit maar één haar gekrenkt. Heel bizar. En als je dan toch nog de moed kunt opbrengen, om na vele jaren te vergeven, omdat je beseft waaróm ze waren, zoals ze waren, dan is dat bewonderenswaardig, vind ik. Misschien als je diep in het hart van je man kijkt, hij er ook op zo'n manier, na veel ziel doorzoeking, er ook zo over kan denken? Sterkte alvast!
anoniem1 wijzigde dit bericht op 23-07-2010 17:23 met 0%
Never a dull moment in my life...
Geplaatst op vrijdag 23 juli 2010 17:52
moi61
Tja wij weten t ook niet,,,wel dat ze meer met die andere 3 op had,maar die hebben dan ook een eigen zaak een vrijstaand huis en dus status.
Het rare is dat zijzelf ook zo'n moeder had,en ze heeft altijd gezegd dat zij nooit zo worden wil.en toch is ze volgens mijn man nog erger geworden.
Ik wil niet meer alles oprakelen,maar de dingen die gebeurd en gezegd zijn is gewoon teveel.Dat jouw man zich er zo goed door heen heeft geslagen is erg knap,mijn man doet dat ook en zelf denk ik dat hij wel als zijn moeder op een sterfbed zou te komen liggen en naar hem zou vragen hij er wel heen zou gaan.Gewoon om toch ook zijn dingen kwijt te willen,ik daarintegen heb daar helemaal geen behoefte meer aan,bij het graf van mijn schoonvader kom ik ook nooit meer,want ik blijf ook daar de wrok voelen dat hij nooit heeft ingegrepen en dat is iets wat zijn eigen zussen en broers ook niet snappen,dus ook de tante op wie haar verjaardag mijn man was toen hij daar naar 4 jaar zijn moeder weer zag.
De andere broer die gebroken heeft met hun moeder is nog harder dan wij,hij en zijn vrouw zeggen dat ze een fles champange open zullen trekken op de begrafenis dag van mijn schoonmoeder,zo hard denken wij niet,,al word ze 100 het maakt niet uit.
Daarbij is t inderdaad ook zo wat ik hier eerder las,dat t ook zo is dat de andere partij ook de vergiffenis zal willen ontvangen,maar zelfs dan,,nee,,ik kan t niet meer.
Hier sluit ik t ook weer af,want meer valt er niet meer over te zeggen,,nogmaals wat jouw man heeft gedaan is respectvol hoor.
Geplaatst op zaterdag 24 juli 2010 11:01
Tulp123
Een bepaald persoon heeft mij verschrikkelijk rot behandeld, terwijl ik zoveel voor haar heb gedaan. Die persoon heb ik uit mijn leven verbannen en ik voel mij er goed bij, zo bevrijd. Ik heb er juist vrede mee.
Geplaatst op zaterdag 24 juli 2010 12:58
Desiree72
quote:
Tulp123 schreef op 24 juli 2010 @ 11:01:
Een bepaald persoon heeft mij verschrikkelijk rot behandeld, terwijl ik zoveel voor haar heb gedaan. Die persoon heb ik uit mijn leven verbannen en ik voel mij er goed bij, zo bevrijd. Ik heb er juist vrede mee.

Dat is ook een manier van loslaten/vergeven.

Tip:
Toets 'loslaten en vergeven' in bij Google en je vind heel mooie teksten over dit onderwerp.
If you don't know where to go...........Follow your nose and go where the smell isn't too bad.
Geplaatst op zaterdag 24 juli 2010 16:26
Tulp123
quote:
Desiree72 schreef op 24 juli 2010 @ 12:58:
[...]
Dat is ook een manier van loslaten/vergeven.

Loslaten wel, maar niet vergeven en niet vergeten.
Tulp123 wijzigde dit bericht op 24-07-2010 16:27 met 11%