Forum reacties

1. Geplaatst op donderdag 15 juli 2010 10:10

   ---

   internetredactie

   

   ---

   De volgende brief stond in Libelle 29
   
   Een vader en zijn kinderen
   De laatste tijd denk ik regelmatig terug aan mijn scheiding, 37 jaar geleden. Mijn man wilde alleen verder, ik bleef met drie jonge kinderen achter. Er was een omgangsregeling die in het begin een beetje stroef verliep. Mijn ex had al vlug een nieuwe liefde die hij meenam als hij de kinderen kwam ophalen. Dat steekt, zeker als de wond nog zo vers is. Later ging het beter en ik heb de kinderen altijd bijgebracht dat hun vader ze graag wilde zien. Maar toen ze ouder werden, kregen ze hun studie, hun eigen leven. Ze zagen hem steeds minder. Nu heb ik zo’n spijt dat ik ze niet meer gepusht heb. Hun vader heeft er onder geleden. Ik zou het van de daken willen schreeuwen: zorg dat kinderen na een scheiding hun vader geregeld blijven zien. Nu is hij overleden. In mijn hoofd hoor ik steeds die zin uit een liedje van Gordon: Kon ik nog maar even met je praten… Ik zou hem willen uitleggen dat ik er niks aan kon doen dat de kinderen minder naar hem toe gingen toen ze ouder werden. Het was overmacht. Ik kan het niet terugdraaien, helaas. Mevrouw Rutten
   
   U kunt hieronder reageren op deze brief

   ---

   ---

2. Geplaatst op donderdag 15 juli 2010 12:37

   ---

   amelie1967

   

   ---

   quote:

   internetredactie schreef op 15 juli 2010 @ 10:10:
   De volgende brief stond in Libelle 29
   
   Nu heb ik zo’n spijt dat ik ze niet meer gepusht heb. Hun vader heeft er onder geleden. Ik zou het van de daken willen schreeuwen: zorg dat kinderen na een scheiding hun vader geregeld blijven zien.
   
   Ik zou hem willen uitleggen dat ik er niks aan kon doen dat de kinderen minder naar hem toe gingen toen ze ouder werden. Het was overmacht. Ik kan het niet terugdraaien, helaas.

   Beetje tegenstrijdig, deze brief. Ze schrijft dat ze er niks aan kon doen, maar eerder schrijft ze dat ze spijt heeft dat ze de kids niet meer gepusht heeft.

   ---

   amelie1967 wijzigde dit bericht op 15-07-2010 15:02 met 0%

   kalm aan en rap een beetje

   ---

3. Geplaatst op donderdag 15 juli 2010 12:55

   ---

   Maartje 44

   

   ---

   Mevr RUTTEN,val jezelf maar niet tehard aan.Ik begrijp je gevoelens wel.Met 3 jonge kinderen door je ex verlaten is heel verdrietig en zwaar.Kleine kinderen worden groot,gaan hun eigen weg waar je als ouder geen vat meer op hebt.Voel jij je maar niet verantwoordelijk dat ze niet meer contact hadden met hun vader.Dat was/is hun(!)keus geweest,niet jouw wens.Terug kijken doe je vaak met verdriet op je pad,je ex nu overleden.Dat brengt je toch even van slag,praat je zelf geen schuldgevoel aan. Je bent ook als moeder een mens van vlees en bloed,dan gaan zaken soms net even anders dan je achter af zou willen.Sterkte hoor en je mag trots zijn op je zelf,3kinderen opvoeden was een hele zware taak.Het gemis van een vader die wegloopt,zal je menige traan gekost hebben.Ik vind je een kanjer dat je nog zo goed praat over je overleden ex-man.
   Liefs Maartje

   ---

   ---

4. Geplaatst op donderdag 15 juli 2010 13:16

   ---

   Desiree72

   

   ---

   De kinderen zijn zelf verantwoordelijk voor het feit dat ze hun vader niet zo vaak wilden zien. Zo te lezen waren die kinderen toen oud genoeg om zelf die beslissing te nemen.
   Pushen zou nergens goed voor zijn geweest.
   Willen dat het verleden anders was gelopen.....zinloos.
   Richt je op vandaag en maak er iets (moois) van.

   ---

   If you don't know where to go...........Follow your nose and go where the smell isn't too bad.

   ---

5. Geplaatst op donderdag 15 juli 2010 13:53

   ---

   pake_rinse

   

   ---

   Goh, dus zelfs na de scheiding, waarmee je man duidelijk maakte niet met jou verder te willen, vond je het nodig je nog met zijn leven te bemoeien?
   Via de kinderen, mss hebben ze wel aangevoeld dat ze ook daarvoor werden ingezet.
   Wat heeft de vader er zelf aan gedaan om zijn leed te verlichten?
   Van wie had je wat terug verwacht voor je inzet en waarom was dat voor jou een reeele verwachting?

   ---

   Iedereen is uniek, behalve ik.

   ---

6. Geplaatst op zaterdag 17 juli 2010 19:13

   ---

   Maartje 44

   

   ---

   quote:

   pake_rinse schreef op 15 juli 2010 @ 13:53:
   Goh, dus zelfs na de scheiding, waarmee je man duidelijk maakte niet met jou verder te willen, vond je het nodig je nog met zijn leven te bemoeien?
   Via de kinderen, mss hebben ze wel aangevoeld dat ze ook daarvoor werden ingezet.
   Wat heeft de vader er zelf aan gedaan om zijn leed te verlichten?
   Van wie had je wat terug verwacht voor je inzet en waarom was dat voor jou een reeele verwachting?

   
   
   PAKE rinse,je kan scheiden als partners maar nooit als ouders!
   Je opmerking is bot,kortzichtig en dom.
   Vechten als verlaten Moeder,voor je kinderen die je samen hebt..is geen bemoeienis maar verder denken dan je neus lang is.
   De vader heeft zn verdriet gehad,zal zn oorzaak hebben.
   Schuif dat niet als bemoeizucht op schouders van Moeder.

   ---

   ---

7. Geplaatst op zondag 18 juli 2010 16:50

   ---

   Tulp123

   

   ---

   Uw ex man verliet toch zelf zijn kinderen (zijn gezin). Geen wonder, dat de kinderen niet veel met hem te maken wilden hebben. Trouwens, ze hebben hun eigen leven.

   ---

   Tulp123 wijzigde dit bericht op 19-07-2010 12:23 met 33%

   ---

8. Geplaatst op zondag 18 juli 2010 19:00

   ---

   Desiree72

   

   ---

   quote:

   Tulp123 schreef op 18 juli 2010 @ 16:50:
   Ervaart uw ex man het als een gemis? Laat hem zelf het kontakt onderhouden met zijn kinderen.

   quote:

   internetredactie schreef op 15 juli 2010 @ 10:10:
   Nu is hij overleden.

   ---

   If you don't know where to go...........Follow your nose and go where the smell isn't too bad.

   ---

9. Geplaatst op zondag 13 februari 2011 19:01

   ---

   parkiet

   

   ---

   Mijn partner zijn vrouw heeft hem jarenlang bedrogen met een ander. Hierna heeft mijn partner mij ontmoet ( alweer 10 jaar geleden) . We hebben ons uiterste best gedaan voor de beide kinderen die bij hun moeder woonde. Ze zijn nu 23 en 20. Mijn man heeft kanker en de kinderen sturen alleen een sms je. Dat doet zeer. Mijn partner gaat wellicht dood aan deze vreselijke ziekte, maar de pijn die hij hierdoor heeft is ondraaglijk.

   ---

   ---

10. Geplaatst op maandag 14 februari 2011 13:02

    ---

    eebaracs

    

    ---

    quote:

    parkiet schreef op 13 februari 2011 @ 19:01:
    Mijn partner zijn vrouw heeft hem jarenlang bedrogen met een ander. Hierna heeft mijn partner mij ontmoet ( alweer 10 jaar geleden) . We hebben ons uiterste best gedaan voor de beide kinderen die bij hun moeder woonde. Ze zijn nu 23 en 20. Mijn man heeft kanker en de kinderen sturen alleen een sms je. Dat doet zeer. Mijn partner gaat wellicht dood aan deze vreselijke ziekte, maar de pijn die hij hierdoor heeft is ondraaglijk.

    
    Een dergelijke houding van de kinderen valt alleen maar te verklaren door de houding van de moeder ten opzichte van de kinderen. Vaak wordt de vader door de moeder - bewust of onbewust - bijzonder negatief afgeschilderd, waardoor de kinderen een totaal verkeerd beeld van de vader hebben.
    Ik was zo'n kind; mijn ouders scheidden toen ik 4 jaar was, en mijn moeder is er bijzonder goed in geslaagd mijn vader als een egoïstische idioot af te schilderen. Ik had dus nooit behoefte aan contact met die vreselijke man ....
    Toen ik 18 was zocht mijn vader contact met mij, ik ben hem gaan leren kennen en waarderen, ik herkende zoveel van mezelf in hem. Helaas overleed hij toen ik 25 was, maar die 7 jaar, die pakt niemand me meer af! Het beeld wat ik van mijn vader heb is nu het beeld wat ik zélf heb gevormd, en niet dat van mijn moeder.

    ---

    ---