lieve meid, mijn hart breekt als ik je verhaal lees.
maar allereerst wil ik jou complimenteren dat je zo betrokken bent bij je kanjer en natuurlijk dat hij zelf zo dapper en moedig zijn ziekte draagt, want het is wel iets waar jij en hij dag en nacht mee geconfronteerd worden. pijn , wanhoop, verdriet, het moet niet meevallen voor hem en jou. een machteloos gevoel geven als moeder.
maar ik neem mijn petje af voor jullie. je zoon is een bikkel dat hij ondanks zijn ziekte en pijn nog zulke toetsen kan maken.
dat hij zegt gelukkig te zijn ontroerd me heel erg. wat mopperen wij dan over kleinigheden als zo,n jongen zoiets ernstigs meemaakt en altijd pijn heeft.
ik weet als moeder van een kind met handicap maar al te goed wat je moet doorstaan, en dat reacties van de buitenwereld niet altijd makkelijk zijn. toch zal je zoon leren er mee om te gaan. nu is hij nog jong, maar ook dit zal hij leren. mensen reageren vaak uit onwetendheid , weten niet wat ze moeten zeggen en kramen er dan d e meest onzinnige of pijnlijke opmerkingen uit.
vaak is het wel goed bedoeld maar komt het zo ontzettend averrechts binnen. vertel dit je zoontje maar. dat mensen hun best willen doen om goed te reageren, maar dit ook heel vaak onhandig gebeurd , maar wellicht niet zo bedoeld is.
ik wens jou en je kanjer alle goeds toe en hoop dat je zoontje geholpen kan worden aan zijn aandoening. mocht dit niet mogelijk zijn, dan hoop ik dat hij een goed volwaardig leven mag krijgen waarin alles medisch naar beste kunnen voor hem gedaan wordt..
dikke knuffel voor jou en je lieverd. hij is een topper.
liefs, BE.
beschermengel wijzigde dit bericht op 14-03-2010 12:57 met 13% 
