Wel tinkelbel, nu zij niet meer mee komt hebben ze meer aan hem,zij hebben ook nooit begrepen waarom hij dit deed en nooit de kans gehad om hem erover aan te spreken. Zij hebben in het begin hun best gedaan om hem te begrijpen en gevraagd om dichterbij iets te huren zodat ze hem met openbaar vervoer konden opzoeken, toen kwam zij met haar "gratis huisje" aandraven en dat kon hij niet afslaan. Hij heeft zelf nooit rekening gehouden met hen en haar in alles gevolgd (zij woont nog steeds in hetzelfde dorp als haar kinderen en ziet ze regelmatig) Waar mijn kinderen het moeilijk mee hebben is dat hij hen enkel opzoekt als het voor hem uitkomt (dat is als zij gaan werken is) want hij ziet haar al zo weinig (NB elke dag) nu ze niet meet op zijn afdeling werkt. Toen één van mijn dochters zei "papa,ons mama zag je toch evenveel?" dan krijgen ze geen antwoord, staat dan schaapachtig "ja,ja..." Hij heeft duidelijk laten merken dat zij op de eerste plaats komt,en dit voelen zij aan,hij mist hen echter en wil het contact met hen niet verbreken. Twee van onze drie dochters hebben geen wagen en geraken niet tot bij hem met openbaar vervoer, komt nog bij dat zij helemaal geen type is dat zij anders zouden opzoeken, eerder een leeghoofd. Hij is voorlopig enkel nog bezig met zichzelf en zijn verliefdheid, voorbeeld, onlangs is haar vader overleden en op de doodsbrief stonden zij als koppel vermeld terwijl ze beiden nog gehuwd zijn en als kers op de taart mailt hij die brief door aan de kinderen, (toen zij in het verleden lieten blijken dat ze hem nog wilden ontmoeten maar haar niet had hij daar geen oren naar en kwam hij keer op keer met haar op de proppen) Hij zegt dat hij daar nu spijt van heeft en dat hij in de toekomst nog wel zijn kinderen zal kwetsen, voelt zich blijkbaar zeer onzeker over zichzelf en vindt dat hij steeds de foute dingen doet, dit wordt gecompenseerd doordat zij hem de hemel in prijst, zijn goed gevoel zit duidelijk niet in hem, de mensen die om hem geven (ik incluis)zien dat dit niet goed gaat eindigen en willen hem hiervoor beschermen,hij is echter blind van verliefdheid en ben stilaan zo ver dat ik weet dat ik hem hiertegen niet kan beschermen. De kinderen vinden het nu fijner ,nu hij alleen komt en wanneer ze er met hem over praten zegt hij dat hij zeer zeker van zijn stuk is, is er sinds hij met haar is van overtuigd dat dit voor het leven is en dat ze mekaar nooit in de steek zullen laten ,blijkbaar betekenen die 33 huwelijksjaren waarvan zowel hij als ik dachten dat het goed zat niets meer in vergelijking met wat hij nu meemaakt, vind dit zo spijtig.
