In Libelle 3 stond de volgende brief:
Blijf geloven in wonderen
Bij mijn partner Timo werd vorig jaar een melanoom ontdekt. Nu blijken er uitzaaiingen te zitten in zijn hoofd, schouder en lever. Gelukkig kan hij nog worden behandeld met bestalingen en chemotherapie. Maar ons werd wel verteld dat dit alleen levensverléngend werkt. We moeten rekenen op vijf jaar. Op het moment dat je zoiets te horen krijgt, vloeien er heel veel tranen. Want dit is natuurlijk niet zoals je de toekomst samen ziet. Maar daarna kwam het strijden, het gevoel van ‘kom op, we gaan ervoor’. We besloten vooral positief te blijven denken. Ik kreeg moeite met de toekomstvoorspelling van de dokter. Mocht hij ons de hoop ontnemen dat het goed zou komen? Wij geven de strijd toch niet op voordat deze begonnen is? Ik begrijp dat een arts denkt in medisch handelen. Ik kom zelf uit de zorgsector, dus ik weet hoe het werkt. Maar toch zou ik graag zien dat wij afstappen van het ‘denken in jaren’. Liever zou ik artsen horen zeggen: “Wij gaan met u de strijd aan.” Natuurlijk veroordeel ik niemand die wel wil weten hoe zijn of haar kansen zijn. Dat wilde Timo ook, hij heeft immers een eigen bedrijf, zijn zaken moeten geregeld zijn. Maar ook hij is inmiddels van mening dat het pas over is als je lichaam dat aangeeft. Geef jezelf de kans alle energie te ontvangen die je krijgt. Blijf geloven in wonderen, want daar kan geen uitslag van de dokter tegenop!
Gitta van der Sluijs
U kunt hieronder reageren op deze brief.
internetredactie wijzigde dit bericht op 14-01-2010 09:23 met 0% 
.
