Libelle - Gedichten bij boeken

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 46 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 09-11-2011 10:34.

Gedichten bij boeken

Geplaatst op woensdag 26 augustus 2009 08:42
Coby Poelman-Duisterwinkel
Graag plaats ik hier op dit forum met enige regelmaat een gedicht die ik schreef bij de boeken die we op de leeskring van Passage (Christelijk- Maatschappelijke Vrouwenbeweging) gelezen hebben.
Ik hoop hiermee dat lezeressen die ook lid zijn van zo'n leeskring en de lezeressen die het boek gelezen hebben er iets in kunnen herkennen en een aanvulling bij het boek te bieden.

Marte Jacobs

Pasgeboren liefde,
intenser kan het niet,
wie zal vermoeden
wat die dichter
in jou ziet.
Je vult mijn gedachten,
in elk gedicht
huppelt jouw pas,
lees ik jouw gezicht.

Die zandkloppende handen,
je grappige weetjes
dan weer onbereikbaar
en toch
wij tweetjes,
geen plekje te vinden
in heel Amsterdam
die jouw gestalte
aan mijn blik ontnam.
Mijn Marte
ben je gebleven,
tot lang na je dood
was jij mijn leven.

Dichter bij jou
heeft niemand geschreven.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Bij het gelijknamige boek van Tim Krabbé
Coby Poelman-Duisterwinkel wijzigde dit bericht op 26-08-2009 09:07 met 25%: Inleiding toegevoegd.
Geplaatst op donderdag 27 augustus 2009 13:22
Coby Poelman-Duisterwinkel
Duizend schitterende zonnen.

Door de mazen
van mijn verstikkend
gewaad
ontluikt het.
Kom mijn dochter
verberg je
in de plooien,
hoor het tekeergaan
van mijn hart
duizend keer liever
dan het geweld daarbuiten.
Voel mijn hartstochtelijke liefde
geborgen
in de ingewanden
van mijn ziel.
Peil de diepte
mijn dochter,
van de liefde
voor mijn liefste
waaruit je bent ontstaan.
Bescherm je oren
voor het oorverdovende,
je hart
voor het hartverscheurende,
je ogen
voor het oogverblindende.

Gewond en geschonden,
vechtend, vluchtend
uit de klauwen
van de krankzinnige
weerzinwekkende
verloor ik
hoe schrijnend,
nadat ik mijn liefste
had gevonden,
plotseling jóu,
voor míj
een moeder,
nog schijnend
met duizend
schitterende zonnen.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Gedicht naar het gelijknamige boek
van Khaled Hosseini.
Geplaatst op vrijdag 28 augustus 2009 09:43
Coby Poelman-Duisterwinkel
De verwachting.

Ik zat op je te wachten
met het eten
toen jij werd
getroffen door een bom.
De koude etensresten
in de verweerde kom
beschrijven mij
wat van jouw lichaam rest.

Rouwen is het omgekeerde
want ik leek dood,
niet jij,
totdat in mij weer
honger is ontstaan,
verlangen werd geboren.
Blootshoofds heb ik
het nieuwe levenslicht
zien gloren.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Gedicht bij het gelijknamige
boek van Gilles Rozier.
Geplaatst op vrijdag 28 augustus 2009 10:11
Andre62
Wat vinden de auteurs van je gedichten?
I want to believe!
Geplaatst op vrijdag 28 augustus 2009 22:18
Coby Poelman-Duisterwinkel
Beste Andre,

Van de gedichten die hierboven geplaatst zijn weet ik niet wat de auteurs van de boeken er van vinden.
Van de gedichten die ik nog zal plaatsen zijn er een klein aantal waarvan ik wel weet wat de auteurs van de boeken er van vinden, dat zal ik er onder schrijven.
Mochten er onder de lezers toevallig auteurs van de betreffende boeken zijn, dan zou ik het heel leuk vinden hun reaktie te lezen....
Geplaatst op zaterdag 29 augustus 2009 19:05
Coby Poelman-Duisterwinkel
De literaire kring

Met het breken
van de doofpot,
het crashen
van een mobiel
valt de communicatie stil.

Op linnen schoenen
sluipt de sluimering
terug in de herinnering.

De leden
van de literaire kring
halen de neus op
voor hun dorpeling.

Met gesteven boorden
en gewassen handen
ontwijken juristen
evenals de anderen
de scherven
van de gebroken pot.

Ze lachen
om hun dorpeling
voorbijgaand
aan haar aanwijzing
de alleroverstemmende lach
van hun eigen schijnvertoning.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Gedicht bij het gelijknamige boek
van Marjolijn Februari.

Dit gedicht mocht ik voordragen op de leeskringkaravaan in Haren in september 2008 waar Marjolijn Februari was uitgenodigd over haar boek te spreken. Zij signeerde dit gedicht met de woorden : Met de complimenten van Marjolijn Februari.
Geplaatst op maandag 31 augustus 2009 08:20
Coby Poelman-Duisterwinkel
Salka

Als de dood
het lichaam heeft ontbonden
verbindt
het door verlatingsangst
getroffen kind
de namen van haar ouders
onomwonden.

Omringd
door wat er van hen over is,
de fel begeerde schilderijen,
beschrijft het kind
met ingetogen droefenis
de pennenvruchten
die haar moeder lijkt te breien.

De kluwen
van de uitgetrokken
rozerode panden
ontwindt zich tot
een mantel
in haar koesterende handen.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Gedicht n.a.v.
het boek “Salka” van Chaja Polak.
Geplaatst op dinsdag 01 september 2009 10:56
Coby Poelman-Duisterwinkel
Het duister dat ons scheidt.

Toen alles in het dorp nog vredig was
lagen wij met onze moeders in het zachte gras.
Werden er aardbeien tussen onze lipjes gepropt
en in onze huizen pinda’s gedopt.

Maar toen er nieuwe mensen kwamen
met hun gewoonten, andere namen,
toen ik me met die nieuwe ging verloven
begon het licht te doven.
Mijn moeder leek wel door een bij gestoken
toen over Thomas’ vader werd gesproken.
Alles werd anders binnen een week
en helemaal na die vreselijke steek.
Op school werd het een ware hel
vooral de momenten na de bel.
En kon ik maar veilig leren lezen.
Was dyslexie maar te genezen.

Eens moest ik mug zijn en zong ik heel bleek;
Ik steek, ik steek, ik steek….
Mep mij, mep mij, mep mij niet
kreunde mijn verdriet.
Toen het rode stokje brak
kreeg ik iedereen op mijn dak.
Mijn moeder zou de klus wel effe klaren.
Nu zitten we dan op de blaren.
De Luco’s doen echt vreselijk hun best
Maar alles, alles is verpest.
We gaan verhuizen, heel ver weg.
Nooit meer spelen achter de heg.
De twee van zwaarden had het al voorspeld:
Steeds verder worden we afgekneld.
Denk ik dat ik vrienden kan vergaren,
Sta ik in het blinde oog te staren.
Het blinde oog, de bezemsteel,
alles komt boven, het wordt me te veel.
Alleen Lola kan me nog troost geven.
Helaas duurt dat maar heel even.
Toch is Gavin een goeie maat voor mij.
Als ik bij hem ben voel ik me blij.

Nu ben ik 18 en overdenk mijn leven.
Wat is er van me overgebleven?
Mijn moeder is mijn moeder niet meer.
De Luco’s staken mijn vader neer.
Van hen kreeg ik een akker.
Langzaam wordt in mij de waarheid wakker.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Bij het gelijknamige boek van Renate Dorrestein
Geplaatst op woensdag 02 september 2009 13:52
Coby Poelman-Duisterwinkel
Knielen op een bed violen.

Klaaglied van Margje:

Waarom heb je het voor mij verzwegen,
je diepste gevoel, met jezelf verlegen,
wat je totaal in verwarring bracht,
je bezighield in het holst van de nacht?
Ik had je toch begrepen
als je had verteld wat je zo had aangegrepen.

Als ik je vroeg of hij was geweest,
het aan je rook, die geur, en jij zo bedeesd.
We hadden het toch meteen kunnen delen,
waarom wilde je die momenten stiekem stelen
en borg je alles voor me weg,
kroop je met die zwartjassen achter de heg?

Besef je niet hoe ik werd verscheurd
door onrust, wat was er toch met je gebeurd?
Het leek wel of er een muur tussen ons rees.
De angst om te worden als een wees.
Soms zou ik je wakker willen schudden en vragen:
Zie je me nog, voel je me, hoor je mijn hart klagen?

Juist dat achterbakse valt me zo van je tegen.
Zo was je nooit. Je bent toch zo integer.
Je bent zo bezig met de Weg en de Waarheid,
maar mij heb je al die tijd om de tuin geleid.

Ik wil je niet verliezen aan die mannen met hun wetten.
Samen konden we altijd bergen verzetten.
Als je alles van het begin af met mij had gedeeld
was het anders geweest, was er meer geheeld.

Zoals je daar slaapt, geknield in de kou,
is het een wonder dat ik zoveel van je hou?
In de stilte van de nacht
heb ik God mijn dank gebracht.
Mijn klaaglied is tot een hooglied gegroeid.
Ach kijk, de brandende liefde bloeit.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Gedicht n.a.v. het boek van Jan Siebelink.

Dit gedicht mocht ik voordragen op de leeskringkaravaan in Haren in september 2006 waar Jan Siebelink was uitgenodigd over zijn boek te spreken.
Ik had Andre beloofd onder het gedicht te schrijven wat de auteurs van de gedichten vinden:
Hij was zichtbaar ontroerd door het gedicht en zei o.a. Dit gedicht verwoordt precies wat ik met mijn boek heb willen zeggen. Hij doelde daarmee op de schijnwerper die in dit gedicht op Margje werd gezet.
Coby Poelman-Duisterwinkel wijzigde dit bericht op 02-09-2009 15:08 met 12%: Aanvulling
Geplaatst op zondag 06 september 2009 19:30
biene
Hallo Coby,
met veel belangstelling lees ik je gedichten . Morgen ochtend moet ik weer naar mijn leesclub van de NBvP en ik zal jou gedicht , Klaaglied van Margie ,hier voorlezen . Wij hebben het boek al een tijdje geleden besproken .
Ga zo door .

Groetjes Biene
Wie niet gelukkig is waar hij is , zal het ook niet zijn waarheen hij gaat .
Geplaatst op zondag 06 september 2009 23:47
Andre62
Trouwens.... waarom geef je je gedichten niet uit met een klein uitrekseltje van het betreffende boek.......?
I want to believe!
Geplaatst op maandag 07 september 2009 09:51
Coby Poelman-Duisterwinkel
Wat leuk Biene, dank je wel. Ik ben blij dat er iets met de gedichten gedaan wordt.
Hartelijke groet van Coby.
Geplaatst op maandag 07 september 2009 10:06
Coby Poelman-Duisterwinkel
Andre, eigenlijk heb ik daar nog niet over nagedacht. Ik weet niet of dat economisch aantrekkelijk is voor een uitgever. Een deel van mijn gedichten die niet over boeken gaan is wel uitgegeven. De gedichten die in die bundel zijn opgenomen mogen niet op internet, hooguit één of twee als smaakmakertje en ik heb gemerkt dat de gedichten die ik op internet gezet heb heel veel gelezen worden op de gedichtensites die aangeven hoe vaak een gedicht aangeklikt wordt, daar kan de verkoop van mijn bundel lang niet tegenop. In oktober 2008 is mijn bundel uitgegeven en op dit moment zijn er precies 200 exemplaren verkocht.
Maar ik vind het leuk dat je me deze tip aanreikt. Dank je wel.
Vr. gr. van Coby.
Geplaatst op maandag 07 september 2009 10:12
Coby Poelman-Duisterwinkel
De thuiskomst

Haar leven staat in het teken van wachten,
uitzien naar zijn thuiskomst.
Schrijvend en lezend vult zij dagen, soms nachten
met weer een nieuw kind op komst.

Haar man, verwekker
van zeemanszonen
is de wereld aan ´t ontdekken,
laat zich rijkelijk belonen.

Bij thuiskomst speuren zijn ogen
naar een speeltje of een slab.
Zij, afwachtend, de rug gebogen
stamelt de woorden schuld en trap.

Hunkerend naar een troostende arm,
zoekend naar gestorven geluk,
haar schoot is nog warm,
het lichaam stuk.

Twee zonen moest zij laten begraven
terwijl hij vader van manschappen was.
Aan sterke drank moet zij zich laven,
voelt zich vertrapt als buigzaam gras.

Intens verlangend naar een nieuw meisje,
vol verdriet en schuldgevoel.
Pappa maakt straks een kort reisje.
De geboorte is haar doel.

Haar hart breekt als ze heeft gebaard.
Hebt u zich echt niet vergist?
Het reisje wordt toch grote vaart.
Snikkend pakt ze opnieuw de kist.

Dit wil ze haar lievelingszoon besparen,
alle moed bijeen geraapt.
Zacht klinken in het huis de snaren,
groot is de kloof die open gaapt.

De zee ontnam haar deze zoon
die zijn vader wilde gedenken.
Wat heb je aan een koningskroon
als je het liefste hebt moeten schenken?

Haar jongste wil theologie studeren,
springt haar moederhart niet op?
Laat ze zich door verdriet verteren
bij het grafje verderop?

Waarom kan ze zich niet hechten
aan dit tere schriele kind
dat haar tranen aan blijft vechten,
bij zijn voedster aandacht vindt?

Rampen, ziekte, teleurstelling, dood,
hoeveel kan een mens verdragen?
Deze vrouw, een schip in nood,
had ze haar kind naar het Kind kunnen vragen?

Als haar oudste is verdronken
is ze al haar kinderen kwijt.
Alles wat haar werd geschonken
is vergaan in ijdelheid.

Zoekend naar wat waarheid bedekt
van moord op haar aanbeden man
heeft zij een andere wereld ontdekt
die haar nieuw inzicht geven kan.

Negentig jaren mocht zij leven.
Hoe oud zou haar dochter nu zijn geweest?
Nevel lijkt boven het grafje te zweven.
Rust keert terug in haar gelouterde geest.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Gedicht bij het gelijknamige boek van Anna Enquist
Geplaatst op dinsdag 08 september 2009 14:22
Coby Poelman-Duisterwinkel
Niemandsland

Vierentwintig stappen,
toen ik verkleumd was
drie er bij,
groter geworden,
één stap minder.
Vandaag ben ik
een half uur vrij.
Ik graaf naast moeders graf
mijn colablikje in,
het opgerolde briefje
gaat over oma’s Bijbel,
mijn vraag aan God en
wat ik mis van ons gezin.

Hoeveel adressen
heb ik nu gehad,
hoe vaak ging ik als slak
met mijn rugzakhuis op pad,
waarom ging het telkens mis,
deed ik wat ik niet wilde
maar toch gebeurde
als iemand zeurde
over mijn
verstopt verdriet
of degenen die op mij letten
mij volplakten
met negatieve etiketten
waardoor ik zelf
maar amper zichtbaar bleef,
gerechtigheid verdween,
mijn naam veranderde in
Just, slechts, alleen

totdat ik hoorde
dat het níet mijn schuld was
en ik vertellen durfde
van mijn dodelijke angst
en eindelijk
mijn opgekropte
tranen uit kon huilen
waardoor ik ruimte kreeg,
mijn niemandsland kon ruilen
voor Justus*,
mijn vertrouwde naam.

* Justus betekent gerechtigheid

Bij het gelijknamige boek van Guurtje Leguijt.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Op 17 september 2009 komt Guurtje Leguijt op de leeskringkaravaan te Haren.
Bij die gelegenheid zal ik dit gedicht voordragen.
Geplaatst op woensdag 09 september 2009 19:40
biene
Coby , heb het boek 'De overgave ", van Arthur Japin , al gelezen ?

Ik moet het in oktober bespreken .
Als je een gedicht hebt ......

De groep vond je gedicht heel passend .

groetjes Biene
biene wijzigde dit bericht op 09-09-2009 19:42 met 12%
Wie niet gelukkig is waar hij is , zal het ook niet zijn waarheen hij gaat .
Geplaatst op woensdag 09 september 2009 22:18
Coby Poelman-Duisterwinkel
De overgave.

Old Bet,
met je dikke
rimpelige huid.

Een mier
bungelt ondersteboven.

Ben jij het, Granny
of is het Old Bet.

Je benen marcheren,
bewogen door
je versteende hart
dat geen krimp geeft.

Kom nou,
je stond voor heter vuren,
Zij die niets
meegemaakt hebben,
díe huilen,
maken
van een mier
een olifant.

Maar jij,
armen omhoog,
strijdlustig
als de mier,
je redt het!

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Gedicht naar het gelijknamige boek van
Arthur Japin.
Geplaatst op woensdag 09 september 2009 22:50
biene
Bedankt !!!!!!!!!!!!
Wie niet gelukkig is waar hij is , zal het ook niet zijn waarheen hij gaat .
Geplaatst op vrijdag 11 september 2009 18:55
auk
hoi Coby,
ik ben ook lid van diezelfde leeskring, echter niet van passage (opgeheven). Ben bezig met "Het meisje met de negen vingers"
Ik schrijf ook gedichten, 23 september begint weer mijn cursus 'gedichten maken'. Wel gestructureerd in bepaalde vormen en disciplines, leuk.
Geplaatst op zaterdag 12 september 2009 22:01
Coby Poelman-Duisterwinkel
Wat leuk, dat boek ga ik ook nog lezen. Ik ben nog in het verslag van Brodeck bezig, Eldorado heb ik al wel gelezen. Schrijf je ook gedichten bij de boeken? Heb je ook iets op deze site staan? Het mooie van een leeskring van Passage is dat de boeken door het hele land gelezen worden. Daarom vond ik het ook zo leuk de gedichten op internet te plaatsen.
Vr. gr. van Coby.
Geplaatst op woensdag 16 september 2009 10:25
Coby Poelman-Duisterwinkel
Stille getuigen.

Die eerste ontmoeting
die ogen, die blik
“Haar vader is Hongaar”
en wie ben ik?

Hoe groot is een tweepersoonsbed?
Hemelse klanken
uit een koffergrammofoon.
Ontwakend verlangen
in een studentenflat.

Schilderend aan jouw hemel
spant zich de lucht.
De hel komt binnen.
Een adelaar vlucht.
In ijzige ogen
verrijzen de ijsschotsen van de Donau.
Klagende celloklanken.
Wanneer was de Donau blauw?

Wat zegt een naam
onuitspreekbaar uitgesproken
oorsprong van mijn bestaan
bij haar ondergedoken.
Verstoring van verlangen
door oorzaak en gevolg.
De Donau is rood.

Hoe zwaar is een cello
voor een jongen van acht?
Veel zwaarder de kwelling
die hem nog wacht.

Een bed van zwarte aarde
bedekt onze vader.

Lang gekoesterde hunkering
vervuld op een dag van rouw.
Heel even kleurt de Donau blauw.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Bij het boek "Een bed in de hemel" van Tessa de Loo
Geplaatst op vrijdag 25 september 2009 10:31
Coby Poelman-Duisterwinkel
De arkenbouwer

Teken
tekenen
ik teken
ik talent
oorlog tekent mij
onder mouw van witte overhemd

een teken
donkere wolken tekenen lucht
Rachel tekent kleuren
en licht
zonlicht
doet pijn aan mijn ogen
brandt op mijn lichaam
klamme zweet breekt uit
Davita brengt water

Ik teken mijn huis
met synagoge
binnen is ark,
de ziel
zegt de rebbe

ik tekende kleuren
bloemen, dieren
in ark
Rosj Hasjana
maar dan… brand!

de synagoge, de rebbe, de ark, mijn ziel
Auschwitz, mijn familie, dood
ik leven
ik talent
Davita, water
zacht tokkelende harp
Davita luistert
Rachel kleurt
en ik?

Ik zie de regenboog.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Geschreven bij het gelijknamige boek van Chaim Potok.

De hoofdpersoon in het boek sprak deze taal.
Geplaatst op woensdag 30 september 2009 18:22
Coby Poelman-Duisterwinkel
Het was erg gezellig op de leeskringkaravaandag te Haren op 17 september. Guurtje Leguijt sprak daar over haar boek Niemandsland. Ze heeft niet alleen de gave mooi te schrijven maar kan ook heel goed vertellen. Na de pauze mocht ik het gedicht voordragen wat ik bij het boek geschreven had en haar reactie hierop was hartverwarmend.
Het was heel fijn om haar te ontmoeten en zij was zeer vereerd dat er een gedicht over haar boek was geschreven.
Geplaatst op donderdag 01 oktober 2009 21:49
Coby Poelman-Duisterwinkel
De bidsprinkhaan

Schaduwmens

De man van
gene zijde,
vreemdeling
tussenbeide,
overal aanwezig
lijkt door zijn blik
op onverklaarbare wijze
mijn andere ik.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Bij het gelijknamige boek van André Brink.
Geplaatst op zondag 04 oktober 2009 23:16
biene
Coby , ik zal morgen je gedicht , bij het boek "de overgave "voorlezen

Fijn dat het in Haren zo gezellig was

Groetjes , Biene
Wie niet gelukkig is waar hij is , zal het ook niet zijn waarheen hij gaat .

Dit onderwerp heeft 46 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 09-11-2011 10:34.

Forum reacties

Gedichten bij boeken

Gedichten bij boeken

PIJLERLIJST

DISCUSSIES