Libelle - Anne-Wil - Boekenclub

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 958 reacties, en bestaat uit 39 pagina's. U bent momenteel op pagina 34 van 39.
De laatste reactie is geplaatst op 23-05-2011 21:56.

Anne-Wil

Geplaatst op donderdag 06 mei 2010 21:52
ellon
Na een uurtje snikken, depte AW haar gezwollen ogen met een zak ijsblokjes. Ze haalde een kam door haar haren en zocht een stoffer en blik. Zacht neuriënd ruimde ze de rommel op. In haar leven had ze wel ergere dingen meegemaakt, ze liet zich echt niet klein krijgen door weer een woedeaanval van Geert. Toen keek ze op haar gouden polshorloge dat ze ooit van Rob had gekregen voor hun trouwdag. Hoe lang zouden ze Geert dit keer vast houden? Had ze nog tijd om één en ander te regelen?

Twee uur later stapte Geert uit de taxi; in zijn hand droeg hij een grote bos rozen. Anne Wil was met bloemen altijd te paaien, met een beetje geluk lag hij straks weer lekker naast haar in het echtelijk bed, en dan vanavond nog even langs bij Ineke..
Maar zijn optimisme bleek onterecht. Wat was er met het slot aan de hand? Inwendig vloekend realiseerde hij zich dat AW een ander slot op de deur had laten zetten. Omdat hij de bekende woede weer voelde opborrelen en omdat twee keer op een dag in een dwangbuis ook hem te dol was, besloot Geert om Ineke maar wat eerder met een bezoek te vereren.

Er volgde een drukke tijd in het leven van AW. Loodgieters en timmermannen liepen door haar huis en meneer Postma die ze voortaan Menno mocht noemen, belde iedere dag wel drie keer op. Lijsten met instructies kreeg ze en eerlijk gezegd begreep AW niet alles. Waarom moest er in een meisjesinternaat zo veel champagne aangeschaft worden en waarom spiegels in het plafonds? Was dat normaal tegenwoordig?
Kunnen de meisjes niet in stapelbedden? Vroeg ze verbaasd toen ze de grote waterbedden zag die in iedere kamer geïnstalleerd werden . En waarom er zoveel ligbaden in het huis geplaatst werden? Maar het grootste raadsel kwam nog. ‘Een klein zwart rokje en netkousen?’ Stomverbaasd keek AW naar Menno. Wat is er mis met mijn leuke wollen broekrok? Rob zag me er wat graag in en Geert….Maar Menno was onverbiddelijk. ‘Je bent een mooie vrouw Anne Wil en het wordt tijd dat we dat zien. Denk ook eens aan een ander kapsel en wat make-up. En wat voor ondergoed draag je trouwens?’ Blozend keek AW naar de grond. Toen ze het bedrag zag dat Menno haar bij het afscheid toestopte, stokte haar adem. Ze besloot voorlopig te doen wat haar gevraagd werd.

Twee weken later was alles in kannen en kruiken. Het huis was niet meer te herkennen en dat gold ook voor AW. Nog één dag en de studentes zouden zich melden en AW had er veel zin in. De nieuwe outfit beviel haar best, al waren haar wandelingen op de heide met Bobby wat minder prettig met stilettohakken. Terwijl ze nogmaals wat mascara aanbracht en zich afvroeg waarom ze dit niet eerder in haar leven had gedaan, ging de bel. Dat was natuurlijk Menno, hij kwam iedere dag wel even een kop thee halen.

De glimlach bestierf op haar lippen. Voor de deur stonden Bart en Engelien. Bart had een bosje bloemen in zijn hand en Engelien droeg een afgedekte ovenschotel.
Ze bekeek haar schoonmoeder met afgrijzen en Bart schreeuwde verbaasd: ‘Mama!! Wat zie je er uit! ‘
------------------
Intussen was het in Huize Postma minder gezellig dan normaal. Meneer Postma, Menno, had het zwaar te verduren. Als mevrouw Postma, Charlotte, eenmaal iets in haar hoofd had…. Hoe vaak had hij al verteld dat AW gewoon een lieve vriendin was, dat het haar heerlijke geurige thee was die hem vooral aantrok. Waarom was ze zo jaloers? De ruzie liep ditmaal fors uit de hand. Uiteindelijk stond Menno beteuterd op de stoep met twee slordig ingepakte koffers. Charlotte die immers degene was met het meeste geld, had hem er simpelweg uit gegooid. ‘Ga maar lekker bij die theemuts wonen !’ waren haar laatste woorden.
Menno haalde zijn schouders op en stapte toen in zijn auto. ‘Tijd voor een kop geurige thee. ‘
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op zaterdag 08 mei 2010 13:18
Anky
Hahaha, ik ben al het vervolg aan het bedenken.
Geplaatst op maandag 10 mei 2010 20:54
Anky
AnneWil zat wat beteuterd op een stoel in de keuken en liet de tirade van Bart over zich heenkomen. "Mam dit is gewoon een hoerentent geworden, hoe heb je dat kunnen laten doen? En zoals jij eruit ziet, schandalig!! Ik herken mijn eigen moeder niet meer. Ben je nou zo stom dat je niet ziet dat je gebruikt wordt. Wanneer zou dat gaan gebeuren dat die "kostschoolmeisjes" komen? Mens wat ben jij naief."
Engelien had de ovenschotel in de oven gezet en was de tafel aan het dekken. Ze probeerde de boel een beetje te sussen maar Bart bleef doorrazen. Zo kende AnneWil haar zoon helemaal niet. Toen ze wat probeerde te zeggen kwam ze er niet tussen. Gelukkig ging de bel en ze vloog de keuken uit om open te doen. Ze had haar 12cm-hoge hakken uitgeschopt, daar moest ze toch echt aan wennen.
Op de achtergrond bleef Bart door foeteren. Ze moest toch wel aan Menno vragen wat er allemaal ging gebeuren. Ze had wel wat vraagtekens hier en daar bijgezet maar ze was zo blij met haar nieuwe baan dat ze er niet verder over doorgedacht had. Misschien was ze echt wel te naief. Toen ze de deur opendeed stond daar Menno op de stoep met twee koffers naast hem. Hij glimlachte haar warm toe en zei joviaal dat hij een paar dagen kwam slapen in dit huis om AnneWil bij te staan als de meisjes morgen zouden komen.
"Jij bent maar alleen en ik vind dat je wel wat bijstand kan gebruiken."
Hij vertelde er niet bij dat zijn vrouw hem de deur uitgegooid had en dat het nog maar de vraag was of ze dit huis aan konden houden. Als Charlotte helemaal dwars ging liggen en de kont tegen de kribbe gooide zou het hele seksfeest niet doorgaan. Daar zou hij wel van balen want hij had er zoveel energie in gestoken. Maar hij kon AnneWil wel bespelen dacht hij, die had ook nog wel een paar centen op de bank. AnneWil keek een beetje bedenkelijk want ze dacht aan de woedende Bart in de keuken maar ze kon Menno moeilijk tegenhouden. Tenslotte was het zijn huis, nou ja meer van mevrouw Postma dan. Ze had heus wel door dat daar het geld vandaan kwam.
Handenwrijvend liep meneer Postma de keuken in. Een lekker kopje thee zou er wel ingaan. De eerste die hij zag was een jonge vrouw die bij de oven stond. Verbaasd riep hij; "Engelien, jij hier? Wat is dat een tijd geleden dat ik jou zag. Was het niet in Den Haag in de Geleenstraat dat we elkaar voor het laatst gezien hebben? Wat is de wereld toch klein zeg."
Engelien stond verstijfd van schrik naast de oven en de hete schotel die ze daar net uitgehaald had viel uit haar slapgeworden handen. Door de klap werd het ineens stil. Bart keek van Meneer Postma naar Engelien en daarna naar AnneWil. Je zag zijn hersens kraken. Engelien stotterde; " me.. meneer Post...Postma." Toen zweeg ze hulpeloos, keek radeloos en smekend naar AnneWil. Die keek naar de smurrie op haar schone keukenvloer, pakte kordaat een emmer en vulde die met heet water. Soppen en boenen was iets waar ze erg goed in was. Het was wel zonde van het eten maar eigenlijk hield ze toch niet zo van lasagne. Ze maakt straks wel een lekkere andijviestamppot met een bal gehakt.
Bart zette zijn handen in zijn zij en keek strijdlustig naar meneer Postma. Zijn woede was overgeslagen naar die man die meer moest weten van deze hoerentent, zo begreep hij.
"En waar gaat dit allemaal over, ik eis een verklaring van u menéér."
Geplaatst op dinsdag 11 mei 2010 10:14
valkenoog
Menno was op zijn gemak gaan zitten.
Ik ben de eigenaar van dit huis verklaarde hij. Je moeder heb ik een baan aangeboden als leidster van de meisjes. Het leek me wel wat voor haar. En Engelien was vroeger een meisje dat in een van onze faciliteiten woonde. Ze was daar geplaatst door haar opvoeder zal ik maar zeggen, niet waar Engelien.
Engelien hing zo slap als een vaatdoek tegen het aanrecht. Annewil was druk aan het dweilen rond haar suede schoenen.
Wie was die opvoeder snauwde Bart. Ik dacht dat je gewoon op kamers was gegaan nadat je thuis was weggelopen. Engelien schudde haar hoofd, nog steeds niet bij machte om een woord uit te brengen. Annewil plensde wat sop over haar voeten en nu kreeg ze haar stem terug. Kijk uit alsjeblieft, je weet niet wat die schoenen gekost hebben.
Menno grjnsde. Als je een paar bij elkaar wilt verdienen zal ik je niet tegenhouden Engelien, we hebben hier ook voor jou nog wel een baantje. Afgestudeerd hebben we ze graag.
valkenoog wijzigde dit bericht op 11-05-2010 10:15 met 1%
Geplaatst op woensdag 12 mei 2010 13:16
valkenoog
wk 20 de echte AW: ze begraven de hond, in het beste badlaken, en Geert vertrekt meteen weer.
Na een opmerking van Manon, die nu trouwens stukken schrijft voor een krantje, dat je met een mobiel altijd bereikbaar bent realiseert AW zich eindelijk dat geen idee heeft waar Geert uithangt en met wie.
Geplaatst op zaterdag 15 mei 2010 15:20
ellon
Eindelijk voor het eerst in weken voelde AW zich weer een beetje de oude. Natte pieken hingen in slierten op haar voorhoofd..over het kleine zwarte rokje had ze een oude joggingbroek van Geert aangedaan, de netkousen lagen in een hoek..
Ze lag op haar knieën in de roze- gouden badkamer en boende de marmeren tegels met groene zeep en sigarettenas. Van haar moeder wist ze dat ze daarvan gingen glimmen.
Zoals altijd bij het schoonmaken, zette ze haar gedachten op een rijtje. Jammer van die ruzie tussen Bart en Evelien, maar minder jammer van die lasagna van Evelien. Het kind kon absoluut niet koken,maar ja dat was ook niet zo raar. Sinds gisteren wist AW meer over de achtergrond van deze nieuwe schoondochter. Een achtergrond die geen enkele degelijke moeder voor haar zoon wilde! AW stak nog een peuk op voor meer as en bekeek tevreden de glimmende vloer.
In de keuken zat meneer Postma, hij nam kleine genietende slokjes van de heerlijke geurige thee en neuriede zachtjes. Waarom voelde hij zich zo gelukkig? Vroeg hij zich af. Huwelijk stuk… seksboerderij-project op losse schroeven… nieuwe vriendin blijkt schoonmaakfanaat…en toch scheen de zon in zijn hart.
Ach, meneer Postma ( we noemen hem voortaan Menno, hij gaat immers een grote rol spelen in het leven van onze AW) bewandelde dezelfde weg als velen voor hem. Hij was in de ban geraakt van de onweerstaanbare AW. Haar lieve blauwe ogen, haar zonnige lach, de kuiltjes in haar wangen. Voor Menno was de toekomst opeens één groot feest.
-----
Er speelde een gemene lach om de mond van Charlotte Postma toen ze de telefoon neerlegde. ‘Armoedig huissloofje’, zo noemde haar vriendin Ineke de nieuwe minnares van Menno. ‘Een omhooggevallen arbeidersmeiske, een treurend weduwvrouwtje met kleren uit de jaren vijftig, een schoonmaakstertje met piekhaar’. Welke benamingen konden ze nog meer bedenken voor deze trut met nymfomane neigingen? Wat kon je toch altijd lachen met Ineke! En wat jammer dat het telefoongesprek geëindigd was met een gierende huilbui aan beide kanten.
Charlotte schonk haar zesde glas rode wijn in en legde haar hoofd op tafel. Even werd ze overmand door verdriet, maar toen borrelde een duivels plan op. Snel toetste ze het nummer van Ineke…
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op dinsdag 18 mei 2010 21:20
Anky
Verbaasd keek AnneWil op van haar boenwerk in de keuken. Ze was heerlijk de kastjes aan het soppen. Eerst alles eruit gehaald, lekker schoongemaakt zodat het er weer spic en span bijstond en toen de kastjes weer ingeruimd. Ze was net het gootsteenkastje aan het ontsmetten met een flinke scheut gloor toen ze de bel hoorde. Ze was er nog steeds niet aan gewend dat de bel niet gewoon klingelde maar een liedje ten gehore bracht. Dit keer was het dat Franse liedje, ze wist zo gauw niet meer wie het zong maar de tekst kende ze nog wel. Voulez vous coucher avec moi, zong ze zachtjes mee. Wat het betekende wist ze eigenlijk ook niet maar het bekte wel lekker.
Ze kwam overeind, droogde haar handen af en trok neuriënd de voordeur open. Op de stoep stond een meisje van zo ongeveer twee meter lang, leek het wel. AnneWil was zelf maar 1.65 meter dus ze moest wel omhoog kijken naar dat meisje, die benen had van zo'n anderhalve meter die gestoken waren in paarse netkousen. AnneWil keek verrukt, paars was nog steeds haar lievelingskleur. Het meisje had ook een knalpaars superkort rokje aan en een zachtlila topje waar pronte borsten bovenuit piepten en lang golvend blond haar. Ze lacht vriendelijk naar AnneWil en zong heel melodieus. "Hallóóóho ik ben Melissa, ik kom hier intern. Ben jij de werkster?" Ze keek naar de natte pieken en het werktenue wat AnneWil aan had. Een oude joggingbroek van Geert en een oude paarse sweater die nog uit de vijftiger-jaren stamde. AnneWil veegde haastig haar handen af aan haar broek, er zat nog een restje gloor aan en stak haar hand uit.
"Nee hoor, ik ben de directrice van dit internaat maar ik vind het heerlijk zelf de boel schoon te maken. Ik ben AnneWil, kom binnen, dan zal ik kijken of Menno ergens is. Hij is de eigenaar van dit pand namelijk en hij wilde graag zelf de meisjes welkom heten."
Melissa liep achter AnneWil aan en wreef stiekem in haar handen. Zo dat was gelukt, ze was binnen. Nu nog indruk maken op Menno en dan zou ze haar tante Ineke bellen. Gelukkig kende Menno haar niet, hij moest niets hebben van de vriendinnen van zijn vrouw Charlotte.
Ze hadden samen dit plannetje uitgedacht en Melissa wilde daar graag aan meewerken. Tante Ineke zat altijd vol leuke invallen. Ze kon nu begrijpen waarom Geert liever met Ineke te maken had dan met AnneWil. Wat een burgelijk trutje zeg!! Maar ze zou wel gauw kans zien om hier de boel te saboteren. Natuurlijk zou Menno verbaasd zijn haar te zien maar nu kon ze eindelijk haar opleiding toneel en dramatiek in praktijk brengen. Ze was ervan overtuigd dat ze Menno zo ingepakt had en haar als een van zijn `meisjes` zou beschouwen.
Menno zat te genieten van zijn kopje thee, daar was hij verslaafd aan geraakt. Hij had ook helemaal niet door dat AnneWil er een scheut zelfgemaakte vlierbessenjenever bijgoot om de smaak van een vijfmaal gebruikt theezakje te verdoezelen.
Hij viel bijna van zijn stoel toen er een sexy uitziend meisje binnenkwam met héle lange benen. Toen ze zich voorstelde en zei dat ze een vriendin van Engelien was (zo was ze geinstrueerd door Ineke) en graag op dit internaat wilde komen, moest ze een toelatingsexamendoen? Wilde ze wel hoor, ze was goed in alle vakken.
Menno was gauw van zijn verbazing bekomen, hij lachte in zijn vuistje, de rijpe appels kwamen vanzelf binnenrollen.
Zijn sekshuis zou toch nog een succes worden, zeker nu hij dit meisje had. Ah en morgen zouden er nog een paar komen. Hij kon niet wachten om te beginnen met de handel.
Anky wijzigde dit bericht op 18-05-2010 21:24 met 0%
Geplaatst op zaterdag 22 mei 2010 23:22
Boekenwurm
hmmm

Ik dacht; eens even hier kijken; of iedereen net als ik denkt dat Annewil binnenkort de schrik van haar leven krijgt..
Volgens mij gaat die Geert van haar buiten zijn boekje...
Gokje; met Ineke ?
Geplaatst op zaterdag 22 mei 2010 23:24
Boekenwurm
hmmm; nog vreemder; toen ik postte; was de laatste posting van 2009!
En nu kijk ik even terug en zie ik veel recentere berichten..

Maar ik laat mooi mijn schandelijke verdenking staan.
Geplaatst op zondag 23 mei 2010 01:50
Anky
Ja hoor Boekenwurm, laat je verdenking maar staan. Er gaan nog veel meer dingen gebeuren hoor....
Geplaatst op dinsdag 25 mei 2010 16:35
Boekenwurm
quote:
Anky schreef op 23 mei 2010 @ 01:50:
Ja hoor Boekenwurm, laat je verdenking maar staan. Er gaan nog veel meer dingen gebeuren hoor....

Jahah; maar ik snap nu pas dat jullie zelf de column verder schrijven en ik reageer op die in Libelle.
Geplaatst op dinsdag 25 mei 2010 17:49
Anky
quote:
Boekenwurm schreef op 25 mei 2010 @ 16:35:
[...]

Jahah; maar ik snap nu pas dat jullie zelf de column verder schrijven en ik reageer op die in Libelle.

Dat dacht ik al maar het sloot mooi aan met wat wij schrijven. Je kan het allebei lezen, dan heb je toch twee verschillende verhalen.
Geplaatst op dinsdag 25 mei 2010 18:20
sueann
Ik zie dat het weer leuk geworden is om het parallelverhaal te lezen.
Geplaatst op donderdag 27 mei 2010 16:13
verkenner
Vanachter een mooie wolk in een hemel met duizenden kleurschakeringen keek Ahmed tevreden toe terwijl hij met een pantykousje speelde.
Het ging goed met Anne Wil tot zijn grote tevredenheid.

Met een glimlach pakte hij het kleine zwarte boekje tevoorschijn dat hij bij de ingang had gekregen, het had verrekte kleine lettertjes en was oersaai, zo'n boek had hij ook eens in een lade van een hotel gevonden. Er was geen doorkomen aan. Hij had er uiteindelijk maar sigaretjes van gedraaid.
verkenner wijzigde dit bericht op 27-05-2010 16:16 met 43%
Geplaatst op vrijdag 28 mei 2010 15:06
valkenoog
De echte AW, de aflevering van deze week en die daarvoor.

AW rouwt om Bobby, terwijl Geert er snel mee klaar is. Bart komt klagen dat Annet Lonneke bij hem weghoudt. Gelukkig kan AW een dag in het winkeltje werken.

Geert gaat een dagje met z'n kleinkind naar de speeltuin, zegt hij. AW werkt lekker in de tuin en dan belt Geert z'n dochter. Vader niet gezien. Als Geert een uurtje later thuiskomt vertelt hij hoe gezellig ze de dag hebben doorgebracht. AW denkt: leugenaar, maar houdt haar mond.
Geplaatst op zondag 30 mei 2010 15:04
ellon
De bel ging in Huize ‘Chez Anne Wil’. De deur werd geopend door een aantrekkelijke dame van middelbare leeftijd. Haar nog steeds fantastische figuur kwam goed uit in een lichtpaarse satijnen jumpsuit met Burberry afgezette biezen. Onder de zware make-up was te zien dat haar huid een natuurlijke frisheid had. Heur haar was hoog opgemaakt, maar een paar vette piekjes verraadden haar ware persoonlijkheid.

De man, die aan de deur stond, herkende haar onmiddellijk. Zijn broer Achmed had haar op zijn sterfbed een foto getoond van zijn grote liefde. ‘Zorg voor haar, Fouad!’ had hij gepreveld voordat hij stierf. Fouad was wat verbaasd. Achmed had gesproken over een leuke en eenvoudige vrouw, maar deze vrouw voldeed niet echt aan dat beeld…

Vriendelijk keek ze hem aan. Er kwamen veel heren aan de deur de laatste tijd en gastvrij als ze was liet AW ze allemaal binnen. Na drie mokken geurige thee was het ijs gebroken tussen AW en Fouad. Wat leek hij op die lieve Achmed! Dezelfde verlegen oogopslag, dezelfde lieve glimlach.. Voor het eerst in weken had AW iemand ontmoet met wie ze haar onzekerheid kon delen over haar nieuwe baan: Een meisjesinternaat zonder leerlingen! De vele heren die om onverklaarbare redenen thee kwamen drinken. Melissa, de langbenige schoonheid die uren op haar kamer zat te telefoneren en graag foto’s nam. Fouad was lang stil nadat AW haar verhaal gedaan had. Toen keek hij haar aan en sprak met ernstige stem: “ Je moet hier weg, vrouwtje. Dit is geen plaats voor jou.”

Melissa sloot haar koffer. Na twee weken was de klus geklaard, de foto’s waren verstuurd en de gesprekken waren opgenomen. Al drie kranten en twee weekbladen hadden hun belangstelling getoond voor “ Wilde nachten met Anne Wil” en “Hete bekentenissen van een braaf weduwvrouwtje”. Vooral de foto waar AW met een peuk in haar mond en slechts gekleed in een Burberry tanga op een marmeren badkamervloer lag, had nu al een klein fortuin opgeleverd.

Tante Ineke kon tevreden zijn. Na volgende week kon AW haar image naast de pantykousjes hangen.

Terwijl Melissa afscheid nam van Menno (hij zat alweer aan de thee), pakte AW eveneens een kleine koffer. Veel had ze niet nodig. Een foto van die arme Bobby was het enige wat nog van belang was. Bijna tegelijkertijd verlieten twee auto’s de oprijlaan van Chez Anne Wil. De rode Cabrio van Melissa scheurde met piepende remmen naar de villa waar Ineke en Geert hun liefdesnestje hadden. De oude witte volkswagenbus van Fouad reed langzaam de stad uit. Anne Wil sloot haar ogen en luisterde naar de zoetgevooisde klanken van Arabische popmuziek. Toen ze haar ogen opendeed, zag ze de vertederde blik van Fouad. “Let op het verkeer, sufferd” kon ze nog net roepen zodat Fouad op het nippertje naar de goede weghelft kon schieten.

In de hemel knikte schudde Achmed vermoeid zijn dode hoofd. Van alle personen die hij gekend had , was die broer van hem zo ongeveer de laatste aan wie hij AW zou toevertrouwen.
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op woensdag 02 juni 2010 21:32
Anky
Ik heb nu te weinig tijd maar ik hoop morgen weer verder te gaan met AnneWil. Ik ben hevig aan het denken.
Geplaatst op donderdag 03 juni 2010 13:42
valkenoog
de echte AW: Geert en zij houden de schijn niet eens meer op. Ze verkeren zwijgend in elkaars nabijheid. Geert heeft blijkbaar een vriendin, eentje met pit en zo en AW heeft haar troefkaart van masterly inactivity weer ingezet. Wie heet eerst beweegt is de verliezer nietwaar?
Geplaatst op donderdag 03 juni 2010 21:10
Anky
De rode cabrio van Melissa scheurde over de weg. Ze zat zich hevig te verkneukelen, natuurlijk had ze nog geen foto's vrijgegeven. De bladen moesten eerst met geld over de brug komen anders hadden zij het verhaal en kon zij naar de centen fluiten. Ze had wel wat foto's laten zien maar ze niet uit handen gegeven. Voor je het wist zouden ze alles gecopiëerd hebben en deden ze net of ze ze zelf gemaakt hadden. Nee hoor eerst geld, hoeveel zou ze vragen? Een paar duizend euro kon al gauw, ze zou gewoon de bladen tegen elkaar op laten bieden. Als ze het slim speelde zou ze er nog veel meer uit kunnen halen.
Op de grote weg gekomen gaf ze flink gas, je mocht hier 120 km maar wat was dat nou voor een snelheid. Het was rustig op de weg, ze voerde de snelheid op naar 140, 150, 160. Haar telefoon ging, shit, was ze weer vergeten haar oortjes in te doen. Ze grabbelde haar mobiel uit haar tas en hield hem aan haar oor. Ze slingerde de linkerrijbaan op en zag te laat de zwarte Mercedes die haar tegemoet kwam en met een snelheid van minstens 200 km per uur een vrachtauto aan het inhalen was. De Mercedes probeerde haar te ontwijken wat half lukte maar de vrachtwagen was niet zo flexibel. Met een geweldige klap knalde ze tegen de tientonner op. De Mercedes schoot de berm in en kwam met een hevig geknars tot stilstand tegen een geluidsscherm dat totaal versplinterde.
Met een gebrul alsof er duizend zware rotjes ontstoken werden ontplofte de benzinetank van de rode cabrio. Melissa had geluk, ze werd door het open dak gelanceerd voor de auto in de brand vloog en kwam in de naast de weg gelegen sloot terecht. De vrachtwagenchauffeur kroop uit zijn cabine en haastte zich naar de sloot waar hij in sprong om zijn in brand gevlogen haardos te blussen.
Melissa lag bewusteloos half in het water en zag niet hoe al haar dromen in rook opgingen. Al haar foto's, haar laptop, de usbsticks lagen allemaal in de auto. Ze had het nergens anders durven bewaren.
Achmed keek in de hemel tevreden toe, hij wuifde een paar maagden weg en ging naar zijn grote vriend Ali toe die te midden van 70 maagden die hem wilden behagen op een grote donzige wolk lag. Achmed stak zijn duim op, Ali had er precies op tijd voor gezorgd dat Melissa's telefoon ging. Ali zwaaide loom terug, ach af en toe kon je nog wel wat klaarspelen vanuit de hemel.
Achmed pakte de telescoop weer op en richtte hem op de auto van zijn broer Fouad waar AnneWil wat gespannen zat te kijken. Achmed schoot van schrik overeind want wat hij nu zag gebeuren....
Geplaatst op woensdag 09 juni 2010 09:42
Moderator2
Beste forumbezoekers,

De offtopic discussie is verwijderd.

Vriendelijke groet,
Moderator2
Niet meer actief | forum@libelle.nl
Geplaatst op zondag 13 juni 2010 20:46
ellon
Het was een gewone doordeweekse dag in juni, de hemel was blauw met hier en daar een wolkje. De Nederlandse wegen waren op het vroege middaguur rustig. Toch had de verkeerspolitie te maken met twee vreemde voorvallen.
Langs de snelweg tussen Haarlem en Naarden (bestaat die?) was een rode Cabrio in brand gevolgen. De bestuurder, een aantrekkelijke langbenige jongedame, had het ongeluk overleefd. Tot grote verbazing van Inspecteur Hero de Vries was zij echter niet blij. Meewarig bekeek hij de jonge vrouw die radeloos probeerde haar zwaar beschadigde laptop aan de praat te krijgen. ‘Kom op meisje,’ sprak hij troostend, ‘ze vinden het op school vast niet erg dat je werkstuk niet ingeleverd kan worden.’ Het was duidelijk dat inspecteur de Vries, een grijze vijftiger die binnenkort met vervroegd pensioen zou gaan, niet veel wist van de huidige generatie van scholieren en studenten. Wie zou er nu tegenwoordig nog huilen om een verloren gegaan werkstuk?

Twintig kilometer verderop stonden brigadier Ingrid de Jong en haar collega Jos voor een ander raadsel. Langs de weg stond een oud vuilwil Volkswagen busje met daarin een dame van middelbare leeftijd.
‘Wat een muts,’dacht Ingrid vermoeid. Dat busje stond op een zeer onveilige plek en de dame bleek geen auto te kunnen rijden. “mijn eerste man Rob hield niet van vrouwen die auto reden en Geert moest er helemaal niets van hebben..” stamelde zij. Haar collega keek echter gefascineerd naar de lieve blauwe ogen van de mevrouw. Hij was onlangs gescheiden en was dus erg bevattelijk voor vrouwelijk schoon. Wat een parel vond hij hier langs de weg! Haar modieuze en zachte stem deed hem rillen van genot, onder haar vreemde outfit (een paars jumpsuit en een zwarte te grote trainingsbroek van Geert) tekenden haar wulpse vormen zich af.
Ingrid kuchte waarschuwend, Jos was de laatste tijd wel erg snel van slag.
Op dat moment verscheen er een man aan de horizon, een grote donkere man die een jerrycan met benzine droeg. ‘Een kansloze immigrant met snode plannen,’ concludeerde Ingrid. Wat moest hij anders met die jerrycan? Net als haar man Henk had Ingrid een afschuw van de tsunami van kansloze immigranten die dagelijks door haar voortuintje trok. Ze haalde alvast de handboeien te voorschijn en gaf Jos een ongeduldige por.
De man kwam dichterbij, zijn sluike halflange zwarte haar bewoog langzaam in de wind en zijn olijfkleurige huid glansde in de middagzon. Hij zette de jerrycan neer en glimlachte vriendelijk naar Ingrid. ‘Excuses, agent. Ik had mijn auto ergens anders moeten zetten, het was echter zo rustig op de weg…’ Ingrid slikte en dacht aan haar kalende Henk met zijn pukkelige witte wangen en ziekenfondsbrilletje. ‘U kunt achter ons aanrijden naar het bureau,’ zei ze op barse toon. Jos onderbrak haar. ‘Misschien is het beter dat mevrouw met mij mee rijdt en dat jij het stuur van deze meneer overneemt.’
Even later reden twee auto’s richting politiebureau. In de ene auto luisterde Ingrid naar de zoetgevooisde klanken uit de CD speler terwijl Fouad haar beleefd een stukje heerlijk ruikend gebak aanbood. Waarom wist ze opeens de weg naar het politiebureau niet meer?
Jos en Anne Wil zaten zwijgend naast elkaar. Anne Wil was nog beverig van de schrik. Wat een brokkenpiloot was die Fouad! Eerst bijna een botsing en toen een noodstop op de linker weghelft. Aandachtig bekeek ze de keurige agent die naast haar zat. Waar kende ze hem toch van? Hij glimlachte vriendelijk en bood haar een Engels dropje aan.

In de hemel was Achmed die opdringerige maagden eigenlijk al zat, niemand kon immers tippen aan zijn eigen AnneWil. Met zijn dode ogen zocht hij de aarde af, hij uitte een kreet van schrik toen hij zag wie er naast AW zat in de politie auto.
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op donderdag 17 juni 2010 21:57
Anky
Achmed vloog naar zijn vriend Ali, het had toch wel zijn voordelen om in de hemel te wonen. Je kon vliegen, op wolken liggen en alles op aarde bekijken. Alleen al die maagden waren wel vermoeiend.
"Ali, je moet me helpen! Op aarde zit AnneWil naast een politieman die geprobeerd heeft mij erin te luizen. Ik was bezig met mijn plantjes, echt geen wiet hoor, hij pakte me op en ze gingen huiszoeking doen. Wat denk je? 500 hennepplanten die NIET van mij waren. Die politieman wilde me niet geloven, hij grijnsde zo gemeen en wilde me uit laten zetten. Gelukkig had ik getuigen, goeie vrienden die alles ontzenuwden en hij moest me laten lopen. Maar nu zit mijn AnneWil bij hem in een politieauto. Doe wat!!"
Ali richtte een lui oog richting aarde, hij snoof eens minachtend.
"Doe eens relaxed man, het enige wat ik kan doen is een mobieltje laten rinkelen. Wil je dat nou alweer? Wat heeft dat nou voor zin? Laat dat mens toch lekker met de politie meerijden. Ik zie niets verkeerds daarin. Jouw broer rijdt trouwens met een lekker stuk mee, zie ik. Geen maagd denk ik, maar daar heb je feitelijk ook weinig aan, absoluut geen ervaring."
AnneWil keek in de auto naar de politieman naast haar. Hij kwam haar toch echt bekend voor, waar had ze hem meer gezien? Ze babbelde vrolijk door en luisterde scherp naar zijn antwoorden. Die stem, waar had ze die meer gehoord? Ze vertelde van het internaat waar ze directrice van was maar dat ze toch niet meer zo zag zitten. Die Menno werd een beetje vervelend eigenlijk en dan iedere keer maar weer beloven dat er meisjes bij zouden komen. De enige die ze gezien had was Melissa en die was niet zo aardig. Er waren er wel een paar op proef geweest maar die hadden de toets niet goed gemaakt, had Menno verteld. Nee hoor, ze ging een poosje bij haar dochter logeren en van daaruit iets anders zoeken. Tenslotte had ze dan wel geen rijbewijs maar ze had ooit een slipcursus gedaan op het circuit van Zandvoort. Niet dat dat haar aan een baan zou helpen maar ze kon best wel veel eigenlijk. Jos, de politieman luisterde zwijgend en piekerde over wat hij moest doen. Ze leek heel onschuldig met haar blauwe ogen en verwarde blonde pieken. Alsof ze net een badkamer had schoongemaakt. Gelukkig had ze die vreselijke trainingsbroek uitgetrokken. Daaronder had ze een smaakvolle paarse jumpsuit aan. Waarschijnlijk had ze het koud gehad. Hij zette de verwarming wat hoger en zag met genoegen twee blosjes op haar wangen komen. Ze deed hem heel erg aan zijn moeder denken.
Bij het politiebureau aangekomen zette hij de auto achter die van inspecteur Hero de Vries. De inspecteur liep met een zwartgeblakerd versuft meisje met ellenlange benen en een ultrakort rokje waar de rafels bijhingen het bureau binnen. Het meisje had een laptop bij zich die er net zo geblakerd uitzag als zijzelf. Achter de politieauto van Jos parkeerde politieagente Ingrid het vuilwitte busje van Fouad. Daaruit kwam de broer van Achmed. Hij lachte innemend naar de agente en tot zijn genoegen bloosde ze. Hij wilde haar galant uit de auto helpen maar op dat moment ging zijn mobiel af. Hij schrok er zo van dat hij het portier liet dichtvallen, met de arm van Ingrid ertussen die een harde schreeuw gaf. Boven in de hemel grijnsde Achmed van genoegen, was het toch weer gelukt!
Geplaatst op zondag 04 juli 2010 10:20
valkenoog
De echte AW in de maand juni: TB heeft blijkbaar meer dan genoeg van Geert, dus die wordt nu met wel heel weinig omslag aan de kant geschoven door middel van een relatie met Ineke waar AW achterkomt als Ineke haar triomfantelijk aankijkt in het winkelcentrum.
Geert brengt haar naar Manon die voor 1 keer empatisch reageert. Het huis achter Judith is inmiddels verkocht, maar AW wil niet terug in haar oude buurt. Een hele nieuwe start kunnen we verwachten.
Geplaatst op zondag 04 juli 2010 21:09
Anky
Geert is duidelijk passé, zat er allang in natuurlijk. Het heeft alleen lang geduurd voor TB afscheid kon nemen.
Geplaatst op zondag 04 juli 2010 21:21
lorena
Als de libelle in mijn bus rolt, is het eerste wat ik lees: anne wil! Ik vind het jammer voor haar dat ze het huis niet gekocht heeft in haar oude buurt.Ja zo gaat het soms, of altijd? Je denkt een lot uit de loterij gevonden te hebben en dan gaat het weer mis. Ik leef echt met haar mee, of het in het echie is, ik denk dat ze het verzint. Toch knap.

Dit onderwerp heeft 958 reacties, en bestaat uit 39 pagina's. U bent momenteel op pagina 34 van 39.
De laatste reactie is geplaatst op 23-05-2011 21:56.

Forum reacties

Anne-Wil

Anne-Wil

PIJLERLIJST

DISCUSSIES