Libelle - ASS-relatieproblemen, herkenbaar?

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 2143 reacties, en bestaat uit 86 pagina's. U bent momenteel op pagina 82 van 86.
De laatste reactie is geplaatst op 14-05-2012 17:44.

ASS-relatieproblemen, herkenbaar?

Geplaatst op zondag 15 januari 2012 14:46
AstonA
Natuurlijk heeft het samenleven met 3 mensen met ASS invloed op jouw welzijn, Onbegrepen.

Probeer goed voor jezelf te zorgen. En los te laten wat waarschijnlijk nooit zal gebeuren omdat je man en kinderen het niet kunnen.
Dat is verdrietig en het kost tijd om dat een plek te geven.
Schrijven kan daarbij helpen.

'k Herinner me niet meer of je ook hulp voor jezelf hebt. Een goede vriendin die begrijpt waar je tegenaan loopt, helpt ook.
Geplaatst op zondag 15 januari 2012 15:02
Hanoontje
Hallo Onbegrepen, Omdat ik (wel) gekozen heb voor weg gaan, ('op tijd') wilde ik hier even op ingaan. Want weg gaan was voor mij de oplossing (namelijk) ook niet. Misschien dat dit best wel is overgekomen (bij jou), maar ik wilde er wat dieper op in gaan. Want ik kan het niet zeker weten. Maar wel, dat het blik op jezelf zetten jezelf kan helpen. Ook in geval van ass.

Ik doe dat even tussen jouw tekst door. Met rood. En in zijn algemeenheid onderop, met rood..

----

Nee jullie hebben gelijk, ze kiezen er niet voor, ik ben gewoon te veel gepijnigd ik kan niet meer rationeel tegen deze dingen aankijken. --->Wat logisch is, want je wist het (lang) niet van het autisme
Het is wel zo dat zij er niet voor kiezen om een ass stoornis te hebben, maar ik kies er niet meer voor om me in te laten met autisme/narcisme (bij mij is dit het geval)
---> Je hebt het recht om te kiezen, en zelfs om je daar weer in te bedenken. (Een moreel mensenrecht). Maar wat nodig is (lijkt mij) is, om te verwerken wat er aan de hand is geweest. Wat er allemaal heeft gespeeld. (Dat dit niet "alleen maar de normale man/vrouw verschillen zijn geweest")

Nogmaals jullie hebben gelijk maar ik zit met dat Cassandra syndroom (als ik het goed schrijf) Hij laat geen enkele emotie zien en zit nergens mee dus ja wie is beter af hij of ik. Ik heb er lang over gedaan, om het idee op te geven, dat de ander (en zelfs mijn huidige NIET-ASS partner), mij een beter gevoel zou kunnen geven. In z'n algemeenheid. Wat ons (samen) een beter gevoel heeft gegeven, is acceptatie van onszelf, en elkaar. (Wat er heel soms ook gewoon even niet is. Het is geen statisch iets. Het is veranderlijk. Maar in zijn algemeenheid wordt het wel steeds sterker, die acceptatie, door begrip). Maar het idee, dat ik iemand niet kan veranderen, dat duurde lang voor ik dat op gaf. En laat nou juist DAT het meeste effectief zijn geweest. Hier. In een niet-assrelatie dus. (Hoe dat dan in een ASSrelatie is, kan ik niet zeggen. Maar acceptatie doet in elk geval goed aan het kwetsbare zelfvertrouwen van (ons) beide, denk ik?)Ik heb het moeilijker met mijn leven naast een ass-er dan de ass-er zelf, maar goed dit klinkt naar zelfmedelijden en dat mag niet.Waarom mag dat niet? Je kent vast wel: Ik mag niet aan een roze olifant denken. En wat gebeurt er dan?
Ja precies. :-) Ik was wel het boek van plan te gaan lezen nog van Hennie Struik, dus wie weet kom ik nog tot inzicht. Ik was boos toen ikhet vorige stukje schreef wat ook best mag en eigenlijk ben ik dat nog stees maar misschien moet ik boos op mezelf zijnWaarom moet je dat zijn?, ik had al veel eerder kunnen kiezen om te stoppen en dat heb ik niet gedaan. Ons gezin bestaat uit 4 personen incl mezelf, en 3 daarvan hebben een ass aandoening dus ja... Nog even een keertje over mezelf, dat weg gaan (stoppen) de oplossing niet was. Wat de oplossing is geweest, zijn veel factoren bij elakar geweest. Maar vooral 'de blik op mezelf plaatsen' als het gaat om veranderen. Er zijn eigenschappen geweest, waar ik last van had (van mijzelf). En daar ben ik aan gaan werken en dat doe ik nog. En ondanks nukken en streken van mijn huidige partner, EN van mij, gaat het goed. Makkelijk gezegd misschien zonder ASS. Misschien wel. Maar zo met die blik op mezelf en kijken naar de eigenschappen die me regeerde en bepaalde hoe en wat, ging de ander zich een stuk beter over zichzelf voelen. Dus ik denk dat 'blik op jezelf' sowieso een goede verandering is. OOK in een relatie met een ASS-er.
Misschien dat sommige schrijvers hier daar wel iets over zeggen kunnen?
In elk geval, heel veel sterkte!
Hanoontje
Geslaagd voor examen relatiecounselling.
Geplaatst op zondag 15 januari 2012 15:16
Hanoontje
P.s.: En hier is dat een proces van jaren (met veel hulp) geweest. Dus het klinkt eenvoudiger dan het is...

En ik wilde nog wat schrijven eigenlijk. Sommige vrouwen vraag ik me zo heel nu en dan (in het verleden ook), of ze wel met autisme te maken hebben. Maar ik wist TE weinig af van narcisme, om me daar over uit te durven laten. Maar toch... (De laatste tijd heb ik me geprobeerd te verdiepen in dat narcisme)..
Als een man het opgeeft om bereid te zijn 'mee te werken' aan een goede relatie, kan ik dat zien als autisme. Maar als een man gewoon nooit bereid is geweest om te proberen wat aan relaties in het algemeen te doen, is het dan wel autisme? Nee, laat ik het goed zeggen: Is het dan ALTIJD autisme?
Zomaar een gedacht.

Nogmaals sterkte,
Hanoontje
Hanoontje wijzigde dit bericht op 15-01-2012 15:16 met 0%
Geslaagd voor examen relatiecounselling.
Geplaatst op zondag 15 januari 2012 19:00
conxita32
Iedereen zou het moeten opgeven om de ander te veranderen. ass of niet. Je kunt nl niemand veranderen. Ik wil ook niet veranderd worden door mijn partner. Ik heb dat dus ook allang afgeleerd. OOk ik heb eerst met hulp naar mij zelf leren kijken of ik misschien zelf ergens last van had zoals mijn partner suggereerde. gelukkig bleek dat niet het geval. Ik ben niet normaler of abnormaler dan ieder ander. Dus moest er iets anders zijn. Ik heb het nu over ongeveer 14 jaar geleden toen ik absoluut nog nooit gehoord had van ass. Dat kwam pas jaren later via dit topic.
mens durf te leven
Geplaatst op zondag 15 januari 2012 20:01
onbegrepen
Bedankt allemaal voor jullie reacties.
Ik wil ook niemand veranderen, ik heb jaren gedacht nl dat het aan mij lag, tot we allerlei therapieen hebben gedaan,toen pas ging er bij mij een lichtje branden dat ik niet degene ben die alles fout doet, dat heb ik jaaaaaaaaren gedacht, mede omdat ook de kinderen gek op mij reageerden en nee niemand is perfect ik natuurlijk ook niet, maar het vervelende is dat mijn man blijkbaar een methode heeft ontwikkeld om er zelf mee om te kunnen gaan en dat bevalt hem prima dus dat gaat ook niet meer veranderen. Ik heb nooit geprobeerd hem te veranderen, als hij maar eens wilde erkennen dat hij ook fouten heeft gemaakt, dat is het punt, dat is het stukje narcisme. Was het maar alleem mijn man dan was het misschien ietsje minder moeilijk, maar bij mij is het een heel gezin. Ik zie andere gezinnen waar het gezellig is, die dingen ondernemen enz.enz., jaren heb ik mezelf vermaakt en nog doe ik dat, dat is dat stukje voor mezelf zorgen, maar de basis zal nooit goed zijn. Ik onderneem activiteiten bijv. bij mijn zus en vriendin, daar zitten ze gezellig bij elkaar, gaan een keer weg, doen eens een spelletje noem het maar op en ik gun iedereen dat van harte maar ik voel het gemis, hier leeft ieder in zijn eigen wereld en nogmaals erkenden ze maar dat ze "iets"missen, dat zal dus ook nooit gebeuren en nogmaals ik kan dat inderdaad nooit veranderen. Daarom vlieg ik bij de muren op en daarom kan ik echt niet langer in dit isolement blijven, het is zo moeilijk uit te leggen in een paar zinnen hoe eenzaam het hier is maar dat zelfmedelijden dat mag niet van mijn gezin, "zwelgen in zelfmedelijden" is wat ik te horen krijg als ik probeer er eens over te praten en dat zijn echt schaarse momenten (dat ik dat probeer) het is dus echt niet zo dat ik maandelijks een gesprek wil, het is zo moeilijk aan jullie uit te leggen hoe het hier gaat en ik weet best: overal is wat en iedereen heeft het moeilijk ook hier op het forum, maar de eenzaamheid is te groot, ik moet wel een stap nemen het kan niet anders. Ik heb hulp gehad en zij zeggen dat ik voor mezelf moet kiezen, iedere keer weer maar dat is een ruim begrip he? Ik blijf hopen dat er vanzelf een moment zal komen dat ik weloverwogen een knoop zal doorhakken.
Geplaatst op zondag 15 januari 2012 23:00
Hanoontje
quote:
onbegrepen schreef op 15 januari 2012 @ 20:01:
Bedankt allemaal voor jullie reacties.
Ik wil ook niemand veranderen, ik heb jaren gedacht nl dat het aan mij lag, tot we allerlei therapieen hebben gedaan,toen pas ging er bij mij een lichtje branden dat ik niet degene ben die alles fout doet, dat heb ik jaaaaaaaaren gedacht, mede omdat ook de kinderen gek op mij reageerden en nee niemand is perfect ik natuurlijk ook niet, maar het vervelende is dat mijn man blijkbaar een methode heeft ontwikkeld om er zelf mee om te kunnen gaan en dat bevalt hem prima dus dat gaat ook niet meer veranderen. Ik heb nooit geprobeerd hem te veranderen, als hij maar eens wilde erkennen dat hij ook fouten heeft gemaakt, dat is het punt, dat is het stukje narcisme. Was het maar alleem mijn man dan was het misschien ietsje minder moeilijk, maar bij mij is het een heel gezin. Ik zie andere gezinnen waar het gezellig is, die dingen ondernemen enz.enz., jaren heb ik mezelf vermaakt en nog doe ik dat, dat is dat stukje voor mezelf zorgen, maar de basis zal nooit goed zijn. Ik onderneem activiteiten bijv. bij mijn zus en vriendin, daar zitten ze gezellig bij elkaar, gaan een keer weg, doen eens een spelletje noem het maar op en ik gun iedereen dat van harte maar ik voel het gemis, hier leeft ieder in zijn eigen wereld en nogmaals erkenden ze maar dat ze "iets"missen, dat zal dus ook nooit gebeuren en nogmaals ik kan dat inderdaad nooit veranderen. Daarom vlieg ik bij de muren op en daarom kan ik echt niet langer in dit isolement blijven, het is zo moeilijk uit te leggen in een paar zinnen hoe eenzaam het hier is maar dat zelfmedelijden dat mag niet van mijn gezin, "zwelgen in zelfmedelijden" is wat ik te horen krijg als ik probeer er eens over te praten en dat zijn echt schaarse momenten (dat ik dat probeer) het is dus echt niet zo dat ik maandelijks een gesprek wil, het is zo moeilijk aan jullie uit te leggen hoe het hier gaat en ik weet best: overal is wat en iedereen heeft het moeilijk ook hier op het forum, maar de eenzaamheid is te groot, ik moet wel een stap nemen het kan niet anders. Ik heb hulp gehad en zij zeggen dat ik voor mezelf moet kiezen, iedere keer weer maar dat is een ruim begrip he? Ik blijf hopen dat er vanzelf een moment zal komen dat ik weloverwogen een knoop zal doorhakken.
Bij jou is het (misschien) zoals een wijze 'tante' eens zei: Alsof je in een stilstaande trein zit. En jij weet zeker dat die stilstaat. Maar (de) ander(en) om je heen zeggen: Nee, we rijden. Kijk maar. En dan besef jij, dat het de trein naast je is die rijdt. Als enige.
Zoiets.
Ik denk dat menig geen wel begrijpt, wat je voelt. Niet gelooft worden, is heel naar. Ik heb het op een WEER andere manier meegemaakt. Niet in de relatie, maar via een andere manier. Het is gewoon kat met een u. En dat 'moet' je verwerken.

Kalm aan.
Heel veel sterkte,
Hanoontje
Geslaagd voor examen relatiecounselling.
Geplaatst op donderdag 19 januari 2012 08:13
AstonA
Hanoontje, ik wil nog even op je opmerkingen over narcisme terug komen.

ASS heeft kenmerken die daar op kunnen lijken. Het lijkt me ook mogelijk dat men beide heeft.

http://www.trimbos.nl/ond ... rsoonlijkheidsstoornissen

ASS is behoorlijk erfelijk. Veel vrouwen melden zich bij een ASS partnerforum aan omdat ze een kind(eren) met een ASS diagnose hebben. In hun kind herkennen ze het gedrag van hun partner.
Geplaatst op zondag 29 januari 2012 13:29
conxita32
Hoi allemaal,

Hoe gaat het bij/met iedereen??
Hier wel goed over het algemeen.
We gaan weekendje weg naar Brugge ergens in februari en in mei gaan we dus echt naar Italië per auto. Ik hoef alleen de hotelovernachtingen voor de heen en terug reis nog te boeken.
Gaaf he???

Verder hoorde ik tot mijn grote verbazing vanmorgen dat hij een oefenboek heeft van rene diekstra om negatieve gedachten die niet ter zake doende zijn te leren ombuigen naar iets positiefs .
Vind ik een goede ontwikkeling, want hoe vaak ik al niet heb gehoord van ik zit altijd naast de verkeerde, Ik heb ook altijd pecht, ik tref ook altijd............enz.
Kan niet anders zeggen dan dat de rust weer terug is. Heerlijk:)
Hoop dat het bij iedereen goed gaat.
mens durf te leven
Geplaatst op zondag 29 januari 2012 14:50
Hanoontje
quote:
conxita32 schreef op 29 januari 2012 @ 13:29:
Hoi allemaal,

Hoe gaat het bij/met iedereen??
Hier wel goed over het algemeen.
We gaan weekendje weg naar Brugge ergens in februari en in mei gaan we dus echt naar Italië per auto. Ik hoef alleen de hotelovernachtingen voor de heen en terug reis nog te boeken.
Gaaf he???

Verder hoorde ik tot mijn grote verbazing vanmorgen dat hij een oefenboek heeft van rene diekstra om negatieve gedachten die niet ter zake doende zijn te leren ombuigen naar iets positiefs .
Vind ik een goede ontwikkeling, want hoe vaak ik al niet heb gehoord van ik zit altijd naast de verkeerde, Ik heb ook altijd pecht, ik tref ook altijd............enz.
Kan niet anders zeggen dan dat de rust weer terug is. Heerlijk:)
Hoop dat het bij iedereen goed gaat.

Oh wat onwijs tof. allé dan. E voila. Een goede vriendin woont in België en noemt haar kinderen spruitjes.
Hihihihi..

En AstonA, ik heb me dat altijd afgevraagd. (Over dat narcisme).
En achteraf gezien is een van die "ASS"exen (van mij), minimaal narcistisch. Hij had achteraf gezien, iets te veel 'verborgen agenda's' misschien?

Hier gaat het heel goed. Heel druk met boekje ('Tuinieren in je hoofd'. Titel is bedacht door vriend), en een module communicatie.

Hoop ook dat het met iedereen heel goed gaat!

Geslaagd voor examen relatiecounselling.
Geplaatst op dinsdag 31 januari 2012 09:01
AstonA
Je hebt goede vooruitzichten Conxita!
Fijn dat de rust is weergekeerd.

Het klagen over altijd pech hebben is voor sommigen ook een vorm van stress afreageren.
Ik las van een ander vrouw dat ze elke keer als haar man aan het klagen was een knikker in een potje deed. Als ze reageerde op wat hij zei werd dat vaak als kritiek opgevat.
Om de knikkers in het potje konden ze vaak samen wel even lachen.

'k Had het eerder moeten horen of er eerder zelf aan moeten denken.'t Had misschien ook wel geholpen bij het vele commentaar op het eten.
Samen kunnen lachen haalt de ergernis weg.

Jij ook succes gewenst Hanoontje!
Geplaatst op dinsdag 31 januari 2012 17:11
Geheim
Hallo allemaal,

Kom nog eens even kijken en heb de laatste berichten doorgelezen.
Onbegrepen: Ook bij mij wordt het vermoeden dat mijn 2de kind net zoals mijn oudste en manlief ass heeft elke dag groter tot mijn groot verdriet. Ook ik zit als einselganger ertussen. Ik begrijp je maar al te goed en ook ik heb heel veel eenzaamheid doorstaan vooral ook omdat ik niemand in mijn omgeving heb die ook maar enig benul heeft van de toestand thuis. Nu ik mijn baan erbij kwijt ben en alleen thuis zit, vriendinnen werken allemaal. Is het wereldje zo klein.
Toch moet ik zeggen dat ik veel bergen geklommen heb en door veel dalen ben gegaan. Psychiators die mij de schuld gaven het zou allemaal heel erg fout kunnen zijn gegaan. Maar omdat ik een doorduwer ben en een volhouder en heel vaak ook dus NIET door stomme emoties, heeft het mij gemaakt tot wat ik nu ben.
HET LIGT NIET AAN MIJ.Daardoor niet mijn zelfvertrouwen meer kwijt want ik weet toch nu hou het in elkaar zit. Ermee omgaan is de volgende fase. Eerst je zelfvertrouwen en heel veel lezen, dan dit een plaats geven, dan pas weten of je een mogelijke weg kunt/wilt bewandelen, en dan pas gaan kijken hoe...... en wat zijn de mogelijke zaken die je kunt bereiken voor JEZELF.

ik weet dat mij de das om heeft gedaan:
het 22 jaar niet weten
energie ingestoken tot ik en mijn lichaam niet meer konden
nu ik het weet.... ben ik erachter gekomen dat ik nu opdit moment nog zoveel doe voor hun, voor hun bestwil, 100 keer hetzelfde zeggen om iets te bereiken, en als dank ik een lang gezicht/discussies of verwijten naar mij toe krijg. dit werkt gewoon heel erg een neerwaartse spiraal.

Toch begint nu langszaam het besef te komen op die momenten dat ik de lange gezichten krijg dat ze er niets aan kunnen doen, zij beleven het anders, zij communiceren anders, zij begrijpen mij daarom niet en andersom, ja boos kan ik toch zo worden , een ontsteking zoals een afgestreken lucifer ontvlam ik! Maar ik blijf minder lang boos merk ik duidelijk en stort mij in verdriet en geef duidelijk aan wanneer ik wel of geen arm om me heen wil. Het geen arm om mij heen willen heeft lange tijd gezorgd voor veel stress bij manlief maar is nu ook al minder.
ik kan hier wel uren over schrijven sorry hiervoor.
Ik zal nu maar eens stoppen.
Fijne avond allemaal mochten jullie het nog lezen
Geplaatst op dinsdag 31 januari 2012 19:21
AstonA
HET LIGT NIET AAN MIJ. Daardoor niet mijn zelfvertrouwen meer kwijt want ik weet toch nu hou het in elkaar zit. Ermee omgaan is de volgende fase. Eerst je zelfvertrouwen en heel veel lezen, dan dit een plaats geven, dan pas weten of je een mogelijke weg kunt/wilt bewandelen, en dan pas gaan kijken hoe...... en wat zijn de mogelijke zaken die je kunt bereiken voor JEZELF.

Je hebt het goed beschreven, Geheim.

Als je meer van ASS weet, herken je het ook eerder in je kinderen.

Weten dat ze een andere aanpak en misschien hulp nodig hebben kan onnodige frustratie voorkomen.

Jammer dat je je baan kwijt bent maar misschien is het ook wel goed om wat meer tijd voor jezelf en je familie te hebben.
Geplaatst op woensdag 01 februari 2012 10:39
conxita32
Hee |geheim dat heb je goed begrepen en beschreven.Het ligt inderdaad niet aan ons.

Ik vind omgaan met 1 ass iemand al vermoeiend, dus laat staan dat er 2 of 3 rondlopen.
Kan me het een klein beetje voorstellen, want toen zijn jongens nog thuis waren had ik ook vaak het gevoel dat ik ergens stond voor een muur en zij aan de andere kant.Maar dat was voor ik maar wist dat er iets aan d ehand kon zijn. Al vond ik veel dingen raar en de reacties soms ook vreselijk overtrokken.

Maar goed nu moet je verder.
Heel erg jammer dat je geen baan meer hebt, want daar kan je soms je energie uit halen en je broodnodige ontmoetingen met andere mensen.
Hoop wel dat je een vriendin of familie hebt waar je stoom kan afblazen.

Heel veel sterkte met alles en ik hoop dat je de volgende stap kunt nemen.
mens durf te leven
Geplaatst op woensdag 01 februari 2012 11:08
Hanoontje
quote:
Geheim schreef op 31 januari 2012 @ 17:11:
ik kan hier wel uren over schrijven sorry hiervoor.
Ik zal nu maar eens stoppen.

Eens met Conxita en Aston! En over bovenstaand zou ik willen schrijven: Volgens mij is dit forum, met dit onderwerp nou juist precies daarvoor ontworpen. "Uren schrijven", is ook ok!
Ja toch?

Heel veel sterkte met de volgende fase (en soms terug in een eerdere fase mag ook. Dat hoort er allemaal bij).
Hanoontje
Hanoontje wijzigde dit bericht op 01-02-2012 11:08 met 0%: s ergens vergeten
Geslaagd voor examen relatiecounselling.
Geplaatst op donderdag 02 februari 2012 17:18
Geheim
super lieve reactie van jullie allemaal. Wat fijn hé dat we elkaar toch zo kunnen begrijpen , kus voor jullie allemaal.
fijne avond
Geplaatst op zondag 12 februari 2012 17:05
Geheim
Onbegrepen hoe gaat het nu met jouw?
Geplaatst op zondag 12 februari 2012 18:32
onbegrepen
Hoi, sorry allemaal, ik wilde wel reageren maar het gaat gewoon niet zo goed met me, ik zal later weer uitgebreid reageren, ik weet het gewoon even allemaal niet meer...ik zal echt later weer schrijven hoor.
Geplaatst op zondag 12 februari 2012 21:21
Hanoontje
Heel veel sterkte!
Geslaagd voor examen relatiecounselling.
Geplaatst op dinsdag 14 februari 2012 20:14
conxita32
Onbegrepen veel sterkte,

Verder zijn wij dus afgelopen weekend weg geweest. Allemachtig wat een shit weekend.
Manlief zeurde al toen w enog maar pas in de auto zaten. Keelpijn en ooohhh ik heb verhoging en oohhhh ik ben nog niet naar het toilet geweest enz.
Kortom niet echt gezellig.
Enfin na een verder wel aardige rit kwamen we in het hotel. Sleutel(pasje) in ontvangst genomen en ja tuurlijk was de kamer niet goed, was het koud, enz...
We zouden uit eten, ik had expres geen diner bijgeboekt, maar ja hij voelde zich zooooooooooooo ziek, dus in het hotel gegeten.
Keus uit 5 dingen,maar dat was niet voldoende volgens hem.
Ik heb best lekker gegeten al viel de hoeveelheid misschien iets tegen,maar goed.
De avond ben ik maar gaan lezen en hij viel vlot in slaap.
Volgende ochtend weer oohh en ahh en zo beroerd en oohh enaahh enz. Nou ik had hem flink zitten. Ontbijt deugde niks van volgens hem . Ik heb heerlijk gegeten!!!!
We zouden de stad in. Nou voor we er waren................
Maar goed. Ik zal jullie de rest besparen. Al mer al deugde e rniet veel in zijn ogen en ik heb werkelijk mijn best gedaan,maar ik zie nu al tegen Italië op. Als dat ook zo gaat dan sta ik niet voor de gevolgen in.
Sorry,maar moest het even kwijt.
Heb zo de balen!!!!.
mens durf te leven
Geplaatst op dinsdag 14 februari 2012 20:26
Hanoontje
Hm, bij mij zou het stoom m'n oren uitkomen. Zo lekker/leuk en dan zo pfffffffffffffff.

Op hoop van zegen met:
Geslaagd voor examen relatiecounselling.
Geplaatst op woensdag 15 februari 2012 08:14
Geheim
Onbegrepen ik heb je een berichtje gestuurd.
Geplaatst op woensdag 15 februari 2012 08:20
Geheim
Dag Conxita,

Las ook jouw berichtje, ja wat doe je ermee.Ik heb in verleden heel duidelijk uitgesproken als er niet leuk geprobeerd wordt om de sfeer erin te houden dat ik dan mijn eigen weg ga tijdens vakantie. Doordat ik dit in verleden ook keihard uitgevoerd heb (ging dus letterlijk zonder hem terwijl hij op dat moment nog probeerde mee te gaan, maar ik hield echt de boot af) weet hij dat hij mij serieus moet nemen als ik zoiets uitspreek en dan kan hij ineens wel de knop omzetten omdat hij weet dat hij dan alleen achter blijft in hotel en ja dat willen ze ook niet! Consequentie duidelijk begrijpbaar uitspreken en geen loze woorden zodat je serieus genomen wordt... sterkte!
Geplaatst op woensdag 15 februari 2012 10:03
AstonA
Conxita, speelt het een rol dat jij het uitstapje hebt geregeld?
Dat hij geen controle heeft?

Wat Geheim schrijft is eigenlijk hetzelfde als:

Zeg wat je bedoelt en meen wat je zegt!

http://www.autisme.nl/pub/maxine%20ashton.pdf

Uit een interview met Maxine Aston over partners van mensen met Asperger.
('t Is niet nieuw hoor; 'k heb er al eerder naar verwezen maar voelt misschien toch weer als een hart onder de riem.)

Onbegrepen: jij ook sterkte gewenst!
Geplaatst op woensdag 15 februari 2012 15:03
conxita32
Hoi Astona,

Ik had eigenlijk al hetzelfde bedacht. Komt dit omdat ik het voorstel heb gedaan. maar hij was het e rmee eens en wist het ruim van te voren, maar het kan best natuurlijk.

Ik dacht dat ik duidelijk was geweest,maar blijkbaar niet duidelijk genoeg.
Ik had echt niet kunnen bedenken dat hij zgn ziek zou worden.
heb wel gezegd dat hij vaker deze klachten heeft als er iets gebeurd wat hem dan blijkbaar niet aanstaat.
Zie mijn verhaal over onze oud en nieuw viering. Precies dezelfde klachten,maar toen wist ik dat hij het niet leuk vond en dus een excuus nodig had.

Wat raden jullie me aan voor onze vakantie naar Italië? Hij wil het in 3 dagen rijden. Prima, vind ik goed. Hij bepaalt de route, vind ik ook prima. Maar verder?????
Hoe voorkom ik dat het dus wel een stress situatie gaat worden voor hem???
Hij zucht nu al bij de gedachte dat we er naar toe gaan en zegt nu al je zal zien dat ik dan..............enz.

Maar vliegen wil hij niet. Ik heb al gezegd als je zo doorgaat ga ik wel alleen en dan wel vliegen. Je kunt kiezen.
conxita32 wijzigde dit bericht op 15-02-2012 15:04 met 6%: aanvulling
mens durf te leven
Geplaatst op woensdag 15 februari 2012 15:13
vasje
Conxita, ik denk zomaar dat AstonA hier wel eens gelijk in kan hebben.
Ik herken het heel goed. Belangrijk heb ik ontdekt wat IK nu eigenlijk wil en ga doen (van te voren al) als ik (wij) ergens naar toe gaan, hetzij op vacantie of whatever. Het klinkt wat sneu en zou eigenlijk niet moeten, maar ik noem het plan B. Hier merk ik dat het met macht heeft te maken, of ik reageer er niet op of leg het subtiel bij hem terug. Leuk is natuurlijk anders. Maar een discussie aangaan doe ik niet meer, hij ziet er toaal geen eigen aandeel in.
Gisterenavond ging hij even naar zn broer, dus dan is de afstandsbediening van mij, dacht ik zo, maar bij thuiskomst wordt er gevraagd: moet je hier naar blijven kijken? Eh ja. Toen ik naar de keuken ging ging de tv gelijk op een andere zender, rustig heb ik hem weer overgezet en man vertrok met een kwaaie kop naar boven.
Oh ja, nog even zeggend dat die " rommel" (mijn verjaarscadeautjes) nu eens van de kast af moeten, toch nog even kwetsend willen zijn.
Nou, ze staan er nog hoor.
Maar nu bedenk ik me dat ik zoiets al eens geschreven heb
Het kost me veel moeite om in mezelf te blijven geloven en dingen te doen die hij helemaal niet ziet zitten, zoals dat er vanavond nog een vriendin komt, maar ik zet door.

Dit onderwerp heeft 2143 reacties, en bestaat uit 86 pagina's. U bent momenteel op pagina 82 van 86.
De laatste reactie is geplaatst op 14-05-2012 17:44.

Forum reacties

ASS-relatieproblemen, herkenbaar?

ASS-relatieproblemen, herkenbaar?

PIJLERLIJST

DISCUSSIES