Biene, wat jij ondervond bij het lezen van Durlacher's boek heb ik ook net ervaren. Ik was begonnen in het autografische boek van Gerarda Mak, "Voorgoed anders". Het bleek de minutieuze en gedetailleerde beschrijving te zijn van een vrouw wier man darmkanker krijgt, wat dit doet voor hem en haar, hun relatie enz. Gaandeweg het, overigens goed geschreven, boek kreeg ik er steeds meer moeite mee; mijn enige broer is aan darmkanker overleden. Hou er dan mee op, zou je bijna zeggen. Tja, dat is misschien nog erger dan doorgaan. Je stopt dan immers midden in een hopeloos verhaal, terwijl ik enigszins bleef hopen op een beetje troostgevende afsluiting. Dat'ie doodgaat, weet je vanaf het begin, omdat zijn vrouw in hoofdstuk één met zijn as in haar rugzak rondsjouwt. Uiteindelijk heb ik mij er doorheen geworsteld en had er toch nog wat aan, maar makkelijk is anders.
Ongeveer net zo vergaat het mij bij de boeken van Thomas Rosenboom. Ik begon met "Publieke werken" en vond het absoluut meeslepend, hoe je meegesleurd wordt de ramp in. Toen volgde "Vriend van verdienste" en "De nieuwe man"; allemaal volgens hetzelfde patroon. Dat deed de deur dicht, ik ben ermee gestopt.
De ellende in "Knielen op een bed violen" van Jan Siebelink maakte mij ook zo treurig dat ik ervoor terugdeins om nog meer van zijn hand te lezen. Kent iemand andere boeken van hem, staan die ook vol kommer en kwel?
Allemaal knap en boeiend geschreven, daar niet van. Maar al te vaak kun je dit soort boeken niet lezen, nu en dan moet er wat luchtigers tussendoor.
