Libelle - Libelle's thrillerverhalenwedstrijd

Libelle home » Forum

Forum reacties

Dit onderwerp heeft 21 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 10-12-2010 11:26.

Libelle's thrillerverhalenwedstrijd

Geplaatst op maandag 31 mei 2010 10:59
internetredactie
Plaats hier uw reactie voor Libelle's thrillerverhalenwedstrijd
Geplaatst op dinsdag 01 juni 2010 17:06
moi61
zo ik heb onder me echte naam mijn vervolg van t verhaal opgestuurd.
Bij mijn topic annewill alias tinneke b word mijn schrijfstijl vergeleken met de hare,maar dat is onder mijn nick moi61,,dus ik ben zeer benieuwd of ze me onder me echte naam ook uit kunnen halen Ach ja ....hoe dan ook,ik heb me best gedaan
Moderator2 wijzigde dit bericht op 30-06-2010 13:15 met 76%: oorspronkelijk bericht geplaatst
Geplaatst op zondag 06 juni 2010 18:08
Payal
Zo, ingeleverd!
Nu maar hopen of het wat is.
Geplaatst op woensdag 16 juni 2010 16:17
chamar
Wat kan je winnen eigenlijk?
Geplaatst op woensdag 16 juni 2010 16:18
chamar
Is er een geldprijs aan de wedstijd verbonden of is het alleen de eer dat je in de Libelle komt? Ik kan er niets over vinden.
Geplaatst op donderdag 17 juni 2010 23:07
kittyafina
Net mijn vervolg van het verhaal gemaild, ben benieuwd.
Heel leuk om te doen, maar wel moeilijk. Respect voor alle schrijvers.
Geplaatst op zondag 20 juni 2010 14:23
MelanieZ
Ik krijg Libelle in de leesmap, ik zie net pas dat er een thrillerverhalenwedstrijd is! Ik ga direct beginnen.
Geplaatst op woensdag 30 juni 2010 13:13
Moderator2
Tineke Beishuizen schreef voor u alvast het begin van een bloedstollend verhaal, maakt u het verhaal af?

‘Ik stuur je geen foto,’ heeft hij in zijn eerste mail geschreven. ‘En van jou wil ik er ook geen. Later misschien, als we elkaar beter kennen. Jij hebt op mijn profiel gereageerd omdat het je beviel hoe ik mijzelf omschreef. En ik schrijf terug omdat het mij aantrekt wat jij over jezelf vertelt. Ik wil jou leren kennen, zonder afgeleid te worden door een foto. Ik hoop dat jij er net zo over denkt.’
“Er is iets met die man”, zeggen mijn vriendinnen. “Hij kan er nog zo mooi omheen praten, maar natuurlijk heeft hij iets te verbergen. Hij is mismaakt. Stokoud. Een man om bang voor te zijn! Anders zou hij zijn foto wel aan je mailen.”
Ik zeg tegen ze dat ze best gelijk kunnen hebben, maar ondertussen blijf ik hem schrijven, drie keer per week en vaak schrijf ik meteen een mail terug als ik zijn mail. De mailwisseling geeft inhoud aan een leven dat ik nog het best omschrijven kan met de woorden ‘saai’ en ‘eenzaam’.
De twee sleutelwoorden die kunnen leiden tot een depressie. Tenzij er iets gebeurt dat die saaiheid doorbreekt en de eenzaamheid opheft.
Is het mogelijk om verliefd te worden op iemand die je nooit hebt ontmoet, van wie je zelfs geen idee hebt hoe hij eruitziet? Ik weet nu dat het antwoord ‘ja’ is. Als ik de computer aanzet en zie dat ik mail van Daniël heb, gaat mijn hart tekeer, mijn keel wordt droog, mijn handen trillen. Ik laat me achterover zaken in mijn bureaustoel en ben verloren voor wat er om mij heen gebeurt. Niet dat iemand er last van heeft, want sinds Victor uit mijn leven verdwenen is, heerst er een diepe rust in mijn flat. Van Victor leerde ik dat het helemaal niet moeilijk is een relatie die twaalf jaar duurde te verbreken. Je zegt dat je een ander hebt, je pakt je koffers en je vertrekt. Wat een verschil met de man die mij wekelijks vertelt dat ik bijzonder ben, dat ik in mijn mails voor hem ben gaan leven, dat hij zich niet meer voor kan stellen hoe zijn leven was voordat ik er een rol in ging spelen.
Maar er komt een moment dat mailen niet meer genoeg is. Mijn ogen glijden strelend over de letters die hij geschreven heeft, verlangen naar meer, naar iets dat tastbaarder is, naar lippen die de mijne aanraken, naar ogen waarin ik mijn gedachten kan lezen.
‘Ik denk dat het tijd is dat we elkaar ontmoeten’, schrijft hij als antwoord op mijn niet-geuite verlangens.
Hij stelt een datum voor en een uur, vroeg op een avond van deze voorjaarsmaand die zo’n verandering in mijn leven teweeg heeft gebracht.
Dagenlang ben ik bezig onze ontmoeting voor te bereiden. Alles moet perfect zijn, en toch nonchalant lijken. Hij moet niet denken dat ik me heb uitgesloofd voor hem. Ik koop voorjaarsboeketten, koop bedrieglijk simpele hapjes bij een traiteur, schaf wijnen aan die ik nooit eerder heb gedronken. Op de avond zelf verkleed ik mij drie keer, naar zijn smaak kan ik alleen maar raden.
Dan wijst mijn horloge de tijd van onze eerste ontmoeting aan, en op datzelfde moment gaat de bel…

Maakt u het verhaal af?
Mail het vervolg – van maximaal 2000 woorden – vóór 19 juli naar verhalenwedstrijd@libelle.nl. Het winnende verhaal wordt in het najaar geplaatst in Libelle. Handgeschreven en niet digitaal aangeleverde verhalen dingen niet mee. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. Libelle behoudt zich het recht voor uw verhaal te publiceren en eventueel in te korten en te redigeren
Moderator2 wijzigde dit bericht op 30-06-2010 13:19 met 0%
Niet meer actief | forum@libelle.nl
Geplaatst op donderdag 29 juli 2010 13:48
helenajenny
Is er al een uitslag van de verhalenwedstrijd, na verzending kreeg ik een e-mail dat half juli de uitslag bekend zou zijn!
Geplaatst op woensdag 04 augustus 2010 12:03
moi61
ik heb van de week mail gehad met t standaardberichtje,dat ik t niet geworden ben maar dat ze mijn verhaal met veel plezier hebben gelezen.
Met mij zullen veel anderen ook precies dezelfde tekst ontvangen hebben,maar voor de winnaar zeg ik: van harte gefeliciteerd met je winnende verhaal
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 18:24
beishuizen
Ik heb een stel van de verhalen gelezen en ik vond ze erg goed. Verschrikkelijk moeilijk om er dan 'de beste' uit te kiezen. Er waren verhalen met echt een bloedstollende verhaallijn. Andere verhalen waren weer in een meeslepende stijl geschreven. Er zit heel veel schrijftalent bij de Nederlandse vrouwen!
Geplaatst op vrijdag 03 september 2010 22:30
moi61
Ik ben t dan wel niet geworden maar toch wil ik hier graag mijn deel van t verhaal plaatsen.
Ik hoop dat anderen die niet gewonnen hebben het voorbeeld van mij ook volgen.
Hier is mijn inzending:

‘Ik stuur je geen foto,’ heeft hij in zijn eerste mail geschreven. ‘En van jou wil ik er ook geen. Later misschien, als we elkaar beter kennen. Jij hebt op mijn profiel gereageerd omdat het je beviel hoe ik mijzelf omschreef. En ik schrijf terug omdat het mij aantrekt wat jij over jezelf vertelt. Ik wil jou leren kennen, zonder afgeleid te worden door een foto. Ik hoop dat jij er net zo over denkt.’
“Er is iets met die man”, zeggen mijn vriendinnen. “Hij kan er nog zo mooi omheen praten, maar natuurlijk heeft hij iets te verbergen. Hij is mismaakt. Stokoud. Een man om bang voor te zijn! Anders zou hij zijn foto wel aan je mailen.”
Ik zeg tegen ze dat ze best gelijk kunnen hebben, maar ondertussen blijf ik hem schrijven, drie keer per week en vaak schrijf ik meteen een mail terug als ik zijn mail. De mailwisseling geeft inhoud aan een leven dat ik nog het best omschrijven kan met de woorden ‘saai’ en ‘eenzaam’.
De twee sleutelwoorden die kunnen leiden tot een depressie. Tenzij er iets gebeurt dat die saaiheid doorbreekt en de eenzaamheid opheft.
Is het mogelijk om verliefd te worden op iemand die je nooit hebt ontmoet, van wie je zelfs geen idee hebt hoe hij eruitziet? Ik weet nu dat het antwoord ‘ja’ is. Als ik de computer aanzet en zie dat ik mail van Daniël heb, gaat mijn hart tekeer, mijn keel wordt droog, mijn handen trillen. Ik laat me achterover zaken in mijn bureaustoel en ben verloren voor wat er om mij heen gebeurt. Niet dat iemand er last van heeft, want sinds Victor uit mijn leven verdwenen is, heerst er een diepe rust in mijn flat. Van Victor leerde ik dat het helemaal niet moeilijk is een relatie die twaalf jaar duurde te verbreken. Je zegt dat je een ander hebt, je pakt je koffers en je vertrekt. Wat een verschil met de man die mij wekelijks vertelt dat ik bijzonder ben, dat ik in mijn mails voor hem ben gaan leven, dat hij zich niet meer voor kan stellen hoe zijn leven was voordat ik er een rol in ging spelen.
Maar er komt een moment dat mailen niet meer genoeg is. Mijn ogen glijden strelend over de letters die hij geschreven heeft, verlangen naar meer, naar iets dat tastbaarder is, naar lippen die de mijne aanraken, naar ogen waarin ik mijn gedachten kan lezen.
‘Ik denk dat het tijd is dat we elkaar ontmoeten’, schrijft hij als antwoord op mijn niet-geuite verlangens.
Hij stelt een datum voor en een uur, vroeg op een avond van deze voorjaarsmaand die zo’n verandering in mijn leven teweeg heeft gebracht.
Dagenlang ben ik bezig onze ontmoeting voor te bereiden. Alles moet perfect zijn, en toch nonchalant lijken. Hij moet niet denken dat ik me heb uitgesloofd voor hem. Ik koop voorjaarsboeketten, koop bedrieglijk simpele hapjes bij een traiteur, schaf wijnen aan die ik nooit eerder heb gedronken. Op de avond zelf verkleed ik mij drie keer, naar zijn smaak kan ik alleen maar raden.
Dan wijst mijn horloge de tijd van onze eerste ontmoeting aan, en op datzelfde moment gaat de bel…

Ik durf bijna niet open te doen,de zenuwen slaan nu toch wel toe,maar ook de nieuwsgierigheid,ik loop naar de deur,voel hoe mijn hart in mijn keel klopt.
Ik neem een diepe hap adem en doe open,daar staat hij,een man en niet strak in t pak zoals ik had gedacht,maar gewoon een man in casuelkleding,
zoals een spijkerbroek en sweater.
Blond haar en grijsblauwe ogen,hij is heel anders dan ik me had voorgesteld.Toch ben ik verast,ik vraag hem binnen.
Hij is eerst wat schugter ook dat had ik niet verwacht van hem,maar ik probeer hem op zijn gemakt te krijgen.
Langzaam ontspant hij,,je woont leuk zegt hij,ik lach wat en vraag of hij wat wil drinken.HIj kijkt verbaasd,,ja dat wil ik wel,,doe maar een biertje.
een biertje?Ik dacht dat je meer van de wijn was stamel ik,hij lacht en zegt nee hoor ik ben echt van de bier.
Ga zitten zeg ik,,zometeen gaan we eten,ik heb lekkere hapjes via de catering besteld,de wijnen zal ik dan maar dichtlaten zeg ik wat beteuterd.
Tja zegt daniel,ik lust nou eenmaal geenwijn,hoe kan dat nou denk ik,in de mails kwam dat heel anders over,,maar ja ik laat t maar zo.
Daniel gaat zitten,maar ik vind hem nog steeds onwenning overkomen,raar is dat tijdens onze zgn romance tijdens de mails die we elkaar zonden was is anders niet zo blue.
Zullen we aan tafel gaan ?vraag ik hem,,ja is goed en ik zie dat hij zich steeds meer ontspant.
Ik serveer het eten en het smaakt ons beiden erg goed,eindelijk komen we beiden meer los.
Na een paar biertjes is de sfeer al heerlijk ontwapenend,ik durf daniel ook te vragen hoe hij t nu zo vind ,,,dat ie mij heeft leren kennen via het internet.
HIj kijkt eerst wat geschrokken,maar hersteld zich al snel,ik vind t heel leuk en nu ik jou zo in t echt zie,heb ik er zeker geen spijt van.Hij staat op en kust me ineens,ook ik voel t verlangen om hem te kussen,we moeten nog aan t toetje stamel ik tussendoor,hij geeft een lichte kreun,jij bent mijn toetje,ik wil jou.
We belanden in mijn slaapkamer waar zijn handen overal zijn en voor ik t besef zijn we naakt,dan ineens neemt hij me als een wilde,maar ookweer zo teder en zacht daarna,ik weet niet wat me overkomt.IK lijk wel te zweven in een droomwereld te zijn,ik ....ik denk dat ik verliefd aan t worden ben.
Even later als we beiden weer aangekleed in de woonkamer zitten,neemt daniel nog een biertje,dan kijkt hij op zijn horloge,oh ik ga maar weer eens weg,het is al later dan ik had gedacht,ik kijk wat verbaasd,heb je nog wat te doen dan vraag ik hem,,nou zegt daniel,,ik ben met de trein gekomen en de laatste gaat straks alweer,je kan blijven slapen hoor zeg ik,hij kijkt me aan en zegt ,nee dat kan niet,wie weet een andere keer oke?Ik ben teleurgesteld,maar ik knik van ja,een kus en dan gaat hij weg.we mailen nog oke?roep ik hem nog na,maar hij antwoord al niet meer.
Wat een raar eind na zo'n leuke avond denk ik,maar daniel is wel heel leuk,ik ga nog ff achter me laptop en dan maarnaar bed,nog wat nagieten in gedachten aan die heerlijk vrijpartij.
Ik zie dat ik mail heb,ik open hem,he?mail van daniel,,wat raar,en zeker gezien t tijdstip van die mail want toen was daniel hier bij mij.
Ik open de mail,,ik lees en dan klopt mijn hart in mijn hals en hoofd,ik begin te zweten,er staat,,hallo lieve ellen,ik kan helaas onze afspraak niet nakomen,ik kom dus vanavond niet,ik moet je wat bekennen ik ben nl getrouwd,ik kan er niet langer om liegen,het spijt me ellen,vergeef je me?Mail me maar niet meer,,mijn vrouw is nl bijna achtergekomen dat ik mail met jou,gelukkig kon ik t nog op tijd wissen.Het ga je goed ellen,liefs daniel.
Ik zit verstijfd achter me laptop,ik begrijp t niet,wie was dan die man die hier vanavond was,,met wie heb ik t bed gedeeld?Oh wat heb ik gedaan?En met wie?
De volgende dag besef ik nog niet wat er nou precies is gebeurd,ik ben er nog totaal niet uit.Dan zie ik dat ik weer mail heb,Hoi ellen,ik vond t gisteravond heel lekker met je,victor is een gek dat hij je heeft laten gaan voor katie,die 2 verdienden elkaar,ik heb ze nu voor in de eeuwigheid aan elkaar gekoppeld,,ergens waar niemand ze vinden kan,zelf laat ik me ook niet vinden,en je zal me nooit meer zien,ik ben een ex van katie,ja zij heeft me gedumpt voor victor,maar ze hebben hun straf gehad,,ik ben weg en ik blijf weg,maar ik had gister nadat ik victor en katie had weggewerkt en ze zullen nooit gevonden worden,had ik de behoefte om jou eens te onmoeten,en daarom kwam ik gister onverwachts bij je langs.Maar dat je me zo hartelijk zou ontvangen had ik nooit verwacht hahaha,,totnooitmeer ziens,groet van mij.
Geplaatst op vrijdag 10 september 2010 22:54
auk
Veel taalmissers. Er zit vaak een spellingcontrole in tekstverwerkers, misschien kun je die eens aanzetten. Deze zin b.v.: "ik ga nog ff achter me laptop en dan maarnaar bed,nog wat nagieten in gedachten aan die heerlijk vrijpartij." Het stikt in deze zin van de fouten, maar vooral dat nagieten.... werkt bevreemdend.
Verder denk ik dat je te traag naar de ontknoping toewerkt. Het plot is wel goed gekozen,maar iets te cliché. Maar wie ben ik om te oordelen.
Geplaatst op zaterdag 11 september 2010 15:38
moi61
auk jij bent gewoon auk en dus mag je gewoon oordelen en reageren hoor,ik zet t hier zelf neer dus moet ik ook tegen oordelen kunnen .
Ik vind t juist leuk dat je erop gerageerd hebt.Kan ik ook weer van leren,maar \ er is altijd wel een spellingscontrole als je bv manuscripten opstuurt enzo,,die herschrijven een verhaal vaak ,,zodat t wel goed beschreven staat.
En ik kan die spellingscontrole trouwens maar niet vinden in mijn words.
Helaas.
Ook niet de telling van de woordjes.
moi61 wijzigde dit bericht op 11-09-2010 15:39 met 15%
Geplaatst op zaterdag 11 september 2010 16:28
sabra
Moi, welke word-versie heb je?
Geplaatst op zaterdag 11 september 2010 16:40
moi61
Volgens mij window 7 en welke words??ik heb nog geen idee want t is pas geleden allemaal opnieuw geinstalleerd op mijn lappie.
Ik zal t eens uitzoeken en dan hoor je t
Geplaatst op zaterdag 11 september 2010 19:48
auk
Moi je bent in de war met windows en microsoft-office. Dit staat los van elkaar. Waarschijnlijk heb je windows 2007, mogelijk ook Windows-Vista. Microsoft is datgene waar je tekstverwerker in zit en dat is Word. Power-point en de spreadsheet etc. etc. zijn andere microsoft-applicaties. Waarschijnlijk heb je gewoon Word en niet Words(met s).
Als je je tekst wilt controleren ga je bij 2007 naar controleren, vooraan zie je dan ABC staan en je toetst daarop. Bij Word 2003 kijk je bij opmaak. Wat je ook kunt doen is bij HELP kijken en intikken wat je wilt. Ik zou het maar eens proberen. Het is leuk om alles te weten van Word. Het kost wat tijd maar je zult versteld staan wat Word allemaal kan.
Als je een tekst in Word intikt kun je met copiëren en plakken de tekst naar het forum brengen. Zonder fouten en met de accenten zoals jij die wilt hebben. Veel succes met zoeken en ontdekken en verrast zijn (het lijkt wel reclame )
Geplaatst op vrijdag 24 september 2010 15:45
hansvdz
Ik wil mijn vervolg ook wel posten.

Met een kloppend hart en een krop in de keel doe ik de deur open. Voor mij staat een man van ongeveer 35 jaar oud, breed van postuur en met een zwarte huidskleur. Goed gekleed wel te verstaan, met een kostuums jas, een wit hemd en een sportieve jeans. Aarzelend doe ik de deur wat verder open.
“Daniël?”, komt er half stotterend uit.
“Dag Silvia, eindelijk ontmoeten we elkaar. Mag ik binnenkomen?”
Zonder mijn antwoord af te wachten doet hij een stap naar voren en geeft mij een kus op de wang waarna hij verder mijn appartement in loopt. Als hij merkt dat ik nog altijd bij de deur sta, spreekt hij me terug aan.
“Silvia, ben je geschrokken van mijn uiterlijk? Heb je nog nooit een neger over de vloer gehad?”, waarbij hij het woord neger met een hardere klemtoon uitspreekt.
“Nee, dat is het niet, ik dacht alleen…”, en verder kom ik niet. Ben ik dan toch geschrokken? Ik kan niet meer helder denken. Wat is er met mij aan de hand? Het was beter geweest dat ik even door het kijkgaatje gekeken had, voordat ik open deed, denk ik plots.
“Kom binnen, of ja, zet u. Wil je wat drinken? Een biertje, iets fris?”, informeer ik dan.
“Doe maar een biertje. Wat heb je in huis?”, vraagt hij.
“Oei, geen idee. Ik zal eens even gaan zien.”
“Jupiler”, roep ik vanuit de keuken en voor mezelf schenk ik een rode porto in. Met de twee glazen loop ik terug naar de woonkamer en ga tegenover hem zitten.
“Zo, hier zitten we dan”, hervat hij het gesprek. “We weten eigenlijk vrij veel over elkaar maar ik vond het toch nodig om elkander eens te ontmoeten. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben.”
“Hoe bedoel je juist? In welke zin ben je aangenaam verrast?”, vraag ik hem, wetende dat er een complimentje gaat volgen.
“Tja, je bent nogal goed voorzien.”
“Voorzien!” zeg ik met een iets gebroken stem.
“Grote borsten” en hij maakt met zijn beide handen een gebaar wat overbodig is om te begrijpen wat hij bedoeld. “Ik hou van vrouwen met grote borsten. Hoe groter, hoe beter”, lacht hij mij toe. Totaal verbouwereerd kijk ik hem aan. Dit had ik niet verwacht. De man die in zijn mails zo fijne woorden uit kon kiezen, wel doordachte zinnen schreef, liet zich hier van een andere kant zien. Hoe moet ik hier nu op reageren? Ik kan hem toch niet onmiddellijk aan de deur zetten. Misschien was dat wel zijn manier van doen, een soort van humor dat hem onbewust ter parten speelde. Ik neem mijn glas ter hand en drink het half leeg. Geduld Silvia, geduld, denk ik bij mezelf. Dit is een onverwacht begin, het zal zich wel positief keren. Dat kan niet anders. Ik moet het gesprek zelf in een andere richting duwen.
“Dus jij bent een accountmanager in een tele…”
“En zijn ze nog echt, of heb je de natuur een handje geholpen?”, onderbreekt hij mij. “Ik hoop dat ik dat zelf mag ondervinden.”, gaat hij verder. “Dan kan ik tegen mijn vrienden vertellen dat ik nog eens een leuk stelletje joekels heb vastgenomen. Pasop, ik vind het helemaal niet erg als je voor plastische chirurgie gekozen hebt. Als je je niet goed voelt in je vel of je hebt van God de Vader niet gekregen wat je gehoopt hebt te krijgen, mag je daar gerust een handje in toe steken. Mensen die vinden dat dat niet ethisch is, moeten maar een andere kant uitkijken. Gezondheid, zou ik zeggen.” en hij neemt zijn bier en drinkt het in één keer leeg.
“Heb je ook wat om te knabbelen?”
“Ja, ik heb een aantal hapjes in de koelkast staan. Ik zal ze even halen.”
“Gezellig”, is zijn antwoord daarop.
In de keuken aangekomen begin ik als een gek te denken. Hoe moet dit nu verder. Hier ben ik totaal niet op voorbereid. Totaal niet verwacht zelfs. Ik wil onmiddellijk dat dit stopt. Dat hij weggaat. Ik moet vragen of hij mijn flat wil verlaten. Ik heb mij vergist, kan ik zeggen. Onze karakters passen niet bij elkaar. Kan ik dat al zeggen na slechts 5 minuten kennismaking? Hoe gaat hij daar op reageren?
“Moet ik je komen helpen?”, doorbreekt hij mijn gedachtegang.
Met enige nervositeit loop ik terug naar hem toe.
“Daniël, ik heb me in je vergist. Ik heb eigenlijk liever dat je weggaat. Onze karakters passen niet bij elkaar.”
Als aan de grond genageld kijkt hij me aan.
“Het is toch mijn huidskleur, niet? Je voelt je onzeker met zo iemand in de buurt.”, antwoordt hij.
“Nee, dat is het niet. Het heeft niets te maken met je huidskleur. Totaal niet zelfs. Ik heb al meerdere vriendjes gehad met een donkere huid.”, lieg ik.
“Ah zo, al meerdere vriendjes gelijk mij! En hoeveel dan wel? Vijf? Tien? Of meer misschien?”
“Dat doet nu niet ter zake. Ik hoef je dat zelfs niet te vertellen. Er is gewoon gene klik, snap je?”, zeg ik terwijl hij recht gekomen is. “En daarom heb ik liever dat je weggaat. Mailen hoeft ook niet meer. Laten we onze virtuele relatie ook maar stoppen.”
“Luister Silvia, we zijn alle twee volwassenen mensen. We kunnen dit dus ook op een volwassenen manier oplossen. Ik ben naar hier gekomen met maar één doel voor ogen en dat is dat wij samen eindigen in een innige omhelzing. Van elkaars lichaam genieten. Ik zal je laten kennis maken met ‘den Admiraal’. Het is waar wat ze vertellen over het geslacht van negers. Hij is enorm. Wil je hem niet even zien?”
“Daniël, ik denk niet dat het tot je doordringt. Ik wil niets met je te maken hebben. Het liefst van alles zou ik willen dat je vertrekt. Nu!”, zeg ik met een lichte verhoging in mijn stem.
“Hou eens op met me Daniël te noemen. Denk je dat ik mijn echte naam zou gebruiken voor dit soort ontmoetingen? Dat heb ik nooit gedaan en dat zal ik ook nooit doen. En van één ding mag je zeker zijn, ik ga hier niet weg voordat jij je uitgekleed hebt. Dus als ik jou was, zou ik er maar aan beginnen. Je kunt misschien een zacht achtergrond muziekje opzetten, dan kunnen we alvast in de stemming komen.” Bij het uitspreken van zijn laatste woorden, gaat de telefoon. Ik maak aanstalten om hem op te nemen tot hij me abrupt tegenhoud en me op de zetel duwt.
“Ik denk niet dat dat een goed idee is om nu de telefoon op te nemen. Laat die maar rustig overgaan. Als het dringend is, zullen ze straks wel terugbellen. Kijk, ik zal je verschillende scenario’s weergeven. Ofwel doe je een sensuele striptease voor me terwijl ik hier in de zetel ga zitten, ofwel zal ik je kleren van je lijf scheuren. Aan jou de keuze. Een simpele aanpak of een harde aanpak. Wat zal het worden?” zegt hij op een dringende toon tegen me.
Waar ben ik nu in verzeild geraakt. Hoe is het ooit in mijn hoofd gekomen om een wildvreemde man uit te nodigen. En dan nog in mijn eigen appartement. Hoe dom kan men zijn. Hij heeft zelfs zijn echte naam niet gebruikt. Dus dat wil zeggen dat hij dat al meerdere keren heeft gedaan. En hoe is dat telkens geëindigd? Kick hij alleen maar op de sex of is dat niet voldoende. Ga ik hier levend uitkomen? Met die laatste gedachte krijg ik een gevoel dat dit slecht gaat aflopen. Ik moet een oplossing zien te vinden en zo snel mogelijk. Lichamelijk ben ik niet tegen hem opgewassen. Met één hand kan hij mij al de baas. Maar hoe dan wel? Ik moet een list bedenken zodat ik hier onderuit kan komen.
“Godverdomme Silvia, wat gaat het worden? Strippen, nu”, roept hij me toe.
Ik schrik enorm dat ik er zelfs hartkloppingen van krijg.
“Ok, ok. Rustig. Ik zal doen wat je vraagt. Ga maar languit op de sofa liggen. Ik zal ondertussen wat muziek op zetten.” antwoord ik terwijl er maar één gedachte in mij opkomt en dat is, ‘tijd rekken’. Tijd zal mij raad geven.
Ik loop naar de stereo en neem de cd van Joe Cocker uit de rek. You can leave your hat on, lijkt mij een toepasselijk nummer voor deze situatie. Ik loop al dansend terug naar het midden van de woonkamer en hij heeft zich ondertussen rustig op de zetel gezet. Ik moet dit spelletje met hem meespelen. Op een beheerste manier doe ik één voor één de knoopjes los van mij hemd. Ik draai mij met mijn rug naar hem toe en laat het hemd over mijn schouders op de grond zakken. Daarna doe ik de sluiting van mijn bh los terwijl ik mij terug naar hem toe keer. Deze gooi ik naar hem en hij vangt het behendig met één hand op. Hij ruikt eraan alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Ik zie dat er al een lichte zwelling in zijn broek aan het vormen is. Maar ik heb een plan. Een plan dat mij hieruit kan halen. Met mijn rechterhand doe ik de sluiting van mijn rok open en laat ook deze op de grond vallen. Zijn ademhaling begint te versnellen en met één hand is hij al aan zijn lul aan het trekken. Nu komt het moment suprême. Het moment waar alles vanaf zal hangen.
“Ik wil die generaal wel eens zien.” en ik wijs op zijn hard geworden lid. “Ik doe mijn slipje uit en jij haalt hem te voorschijn.”
“Dat hoor ik je graag zeggen. Ik ben blij dat we eindelijk overeenkomen.” en hij doet zijn broek en onderbroek tegelijkertijd naar onder. Zijn enorm lid komt te voorschijn terwijl ik mijn slip naar onder trek. Ik raap het van de grond en gooi het rechts van hem in de hoop dat hij het weer zou pakken. Dat doet hij ook. Van zodra dat ik zie dat hij wat aan het balanceren is om niet uit de zetel te vallen, zet ik het op een lopen. Ik heb maar één doel voor ogen en dat is het openstaande raam naar het terras. Vooraleer hij goed en wel beseft wat er gaande is, sta ik naakt over de balustrade. Silvia, je bevind je op de tweede verdieping van een flat gebouw. Dit kan hoogste 5 meter hoog zijn. Eén metertje voorruit springen en je beland in het gemeenschappelijk zwembad. Dat moet toch lukken. Komaan, niet twijfelen. Plotseling voel ik een hand op mijn schouder.
“En waar denk jij naar toe te gaan.” Hij staat sneller achter mij dan ik gedacht had. In een reflex geef ik hem een kopstoot en spring zover ik kan het ongewisse in. Met een zachte klap beland ik in het water en op dat moment gaat de bel voor de tweede keer. Met een schok word ik wakker en vraag mij af hoelang ik hier al in de hall sta. Voordat ik de deur opendoe, kijk ik even door het kijkgaatje. Daar staat een keurig geklede neger met een bos bloemen in zijn hand. Open doen of niet?
Geplaatst op zaterdag 25 september 2010 12:12
ellon
Hier nog een vervolg:

Voor de deur staat Josje. Josje is mijn beste vriendin, of liever gezegd mijn oudste vriendin. Met haar heb ik alles meegemaakt, zij is zo’n beetje de enige in mijn leven die me altijd trouw is gebleven. Toch ben ik niet blij om haar uitgerekend vandaag te zien en de blik waarmee ze me van top tot teen opneemt, maakt dit gevoel alleen maar erger. “Heb je een afspraakje, Lotte?” Oh, die bezorgde blik, die angstige ogen. Er zijn dagen dat Josjes angst mij enorm tegenstaat. Is dat de reden dat ik haar nog niet verteld had over mijn internetdate?
Zoals gewoonlijk ontgaat haar niets en wil ze het naadje van de kous weten. De bloemen, de hapjes in de koelkast, mijn opgemaakte gezicht. Is het een man? Waar ken ik hem van? Ze blijft maar vragen en het duurt bijna een half uur voordat ik haar de deur uitgewerkt heb. Bij de deur kijkt ze me ernstig aan. “Lotte, kijk je uit.”

Ik moet me nog haasten om op tijd te zijn in het cafeetje waar we hebben afgesproken. Zoals iedere vrouw die zich inlaat met internetdates ken ik de spelregels: ik geef een onbekende niet mijn huisadres en spreek de eerste keer niet thuis af. Eerst wat drinken in een café hier in de buurt, dat is de afspraak. Wat we daarna gaan doen is niet helemaal zeker. Daniël had het over een hapje eten en dansen in de stad. In ieder geval liggen er schone lakens op mijn bed en staat er champagne in de koelkast.
Een blik in de spiegel zegt me dat ik er goed uitzie. Die zwarte jurk maakt me slanker dan ik ben, de felrode lipstick die ik normaal niet draag staat me goed. Voor het eerst in lange tijd lijk ik weer een beetje op de vrouw die ik vroeger was. De Lotte die alles durfde en nergens van opkeek, de vrouw die kon flirten als de beste en voor wie niets te gek was. Vanavond heb ik zowaar het gevoel dat ik haar weer terug heb en dat gevoel maakt me erg blij.
“Dressed to kill,” zeg ik zachtjes tegen mezelf. Ik pak mijn handtas die onverwachts zwaar aanvoelt en haast me naar de lift.

In de deuropening van het café blijf ik even staan. Bij het raam zit een man alleen aan een tafeltje. Een aantrekkelijke, nogal forse man gekleed in een donker goedzittend pak. Een veertiger, iets jonger dan ik zelf ben, schat ik hem. Af en toe neemt hij een slok uit zijn glas, kijkt de ruimte rond en verdiept zich dan weer in het scherm van zijn mobiele telefoon. Is dat Daniël? Ik haal diep adem en stap op hem af. “Ben jij Daniël? Ik ben Lotte.”
Aan zijn ogen zie ik dat hij me aantrekkelijk vindt en eerlijk gezegd valt Daniël mij van dichtbij ook niet tegen. Zijn donkere krullen en aanstekelijke lach zijn precies zoals ik het me had voorgesteld, bovendien blijkt Daniël een gezellig prater te zijn. Voor ik het weet ben ik aan mijn derde glas rode wijn en lach ik me slap om zijn verhalen over het chique maar erg saaie advocatenkantoor waar Daniël zijn dagen slijt. Na nog een glas besluiten we een hapje te gaan eten in een nabijgelegen Italiaans restaurant. Als vanzelfsprekend lopen we innig gearmd richting het restaurant. Het belooft een heerlijke avond te worden.

Achteraf kan ik precies het moment bepalen wanneer het mis ging. “En nu is het jouw beurt, Lotte. Wat doe jij zo de hele dag?” een beetje plagend kijkt Daniël me aan. Tot nu toe heb ik veel geluisterd en vooral veel gelachen. Ik probeer me er nog af te maken met een grapje, het soort grapjes dat ik al jaren maak wanneer het gaat over mezelf.
“Lotte werkt niet, “ zeg ik met een gemaakt kleine- meisjes- stemmetje. “ Lotte heeft geen zin in de grote boze mensenwereld en blijft dus lekker de hele dag in haar bedje.” Niet begrijpend kijkt hij me aan. “Niet werken? Bedoel je dat je geen baan hebt? Maar je hebt toch geen kinderen of zo? Waarmee houd je je in godsnaam de hele dag bezig dan?” Opeens is het alsof ik mijn vader hoor. Het is weekeinde, mijn zus heeft al vroeg het huis verlaten op weg naar één van haar vele succesvolle bijbanen, mijn broers werken de hele zomer in de kassen en verdienen handen vol geld. Alleen ik ben thuis, het is tien uur en ik smeer een boterham. In de deuropening staat mijn vader. “Wat ga jij de hele dag doen?” Mijn vader..ik sluit mijn ogen en voel opeens dat ik te veel gedronken heb. Wanneer ik mijn ogen open doe, zie ik het verbaasde gezicht van de man tegenover me. Waarom heb ik niet eerder gezien dat hij een slappe kinlijn heeft en te dik is? Waarom valt de kleur van zijn ogen me nu pas op? Zijn ogen die me nu vragend aankijken zijn bruin. Had ik niet altijd een hekel aan bruine ogen?

Natuurlijk kan ik hem niet vertellen dat men het beter voor mij vindt om niet te werken. “Te veel prikkels vormen voor u een risicofactor,“ was het vonnis van mijn laatste therapeut. Hij had gelijk. Wanneer er te veel gebeurt in mijn leven, verval ik ongemerkt weer in mijn oude gedrag. En mijn oude gedrag is iets wat we vooral moeten voorkomen. Daar is iedereen het over eens! Josje, mijn moeder die ik als enige van de familie nog zie, Victor in de tijd dat het hem nog interesseerde en ik zelf natuurlijk. Nooit mag ik meer dezelfde fouten maken. Was het maar niet zo moeilijk om het vol te houden! Was het maar niet zo dat die zogenaamde prikkels het leven ook de moeite waard maken! De afgelopen maanden waren zo ongeveer de mooiste van mijn leven, de mails en de berichten van Daniël maakten mijn lange en saaie dagen tot een feest. En nu is dat dus afgelopen en bekijk ik de wereld weer met gewone ogen.
Daniël is een iets te dikke man van veertig die graag over zichzelf praat. Een man die zich hoogstwaarschijnlijk afvraagt wat hij nu fout heeft gedaan en die hoopt dat hij in ieder geval nog wel aan zijn trekken komt vanavond. En ik? Ik probeer de avond te redden. Ik neem nog een glas wijn en vertel een grap. Mensen laten lachen is iets wat me altijd lukt en Daniël haalt merkbaar opgelucht adem. Het dessert slaan we over en Daniël betaalt de rekening. Ik zie de blik waarmee zijn ogen het eindbedrag bekijken, ik weet vrijwel zeker dat hij in gedachten bepaalt wat hij voor dit bedrag bij mij thuis kan verwachten.
‘Laten we door het parkje lopen,’ stel ik voor en Daniël vindt het best. Het park is donker en verlaten, Op een donker paadje blijft Daniël staan en me naar zich toe. “ Goed idee van je..jaren geleden dat ik het in een park deed, “ fluistert hij opgewonden.

Ik kan niet tegen mannen die dit soort dingen als vanzelfsprekend van me verwachten. Victor met al zijn slome en keurige maniertjes verwachtte nooit iets van me, maar Victor is uit mijn leven verdwenen. Mannen die op mijn vader lijken moeten worden afgestraft, dat heb ik altijd geweten. “ Een traumatische jeugd en een getroebleerde persoonlijkheid,” zo noemde de eerste rechter het jaren geleden. Zijn uitspraak was mild, het slachtoffer (een iets te enthousiaste badmeester die mijn geflirt verkeerd had opgevat) was al uit het ziekenhuis ontslagen. Ik was nog jong en met goede therapie zou alles goed komen. De volgende rechters waren minder vriendelijk geweest. Totdat ik Victor leerde kennen had ik al heel wat behandelingen moeten ondergaan en zelfs twee jaar in de gevangenis gezeten. Het was Josje geweest die me steeds opnieuw weer had opgevangen. Josje met haar bezorgde ogen.

Het is donker in het park, op dit late tijdstip zijn er geen wandelaars. De schreeuw van Daniël wordt door niemand gehoord. Het bebloede vleesmes past gelukkig weer in mijn handtas.
Thuis in de spiegel zie ik dat de bloedvlekken op mijn zwarte jurk niet te zien zijn. Er zit wat bloed aan mijn rechterhand. Terwijl ik in de spiegel kijk, veeg ik het af aan mijn lippen. Rode lippen staan mij fantastisch.
De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
Geplaatst op woensdag 08 december 2010 19:31
lizan
Weet iemand of de uitslag van deze wedstrijd al in de Libelle heeft gestaan. Ik heb het nog niet gezien en het werd aangekondigd voor het najaar. Ben toch wel nieuwsgierig eigenlijk.
Hulp is iemand de kracht geven er zelf iets aan te gaan doen
Geplaatst op woensdag 08 december 2010 21:23
wilmat80
dat vind ik een hele goeie Lizan, daar ben ik ook reuze benieuwd naar!!!
Geplaatst op vrijdag 10 december 2010 11:26
lizan
Ik heb de redactie even gemaild en de uitslag wordt in Libelle nr 6/2011 gepubliceerd. Dat weten we dan ook weer!
Hulp is iemand de kracht geven er zelf iets aan te gaan doen