Libelle home » Forum
Forum reacties
Dit onderwerp heeft 22 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 21-12-2009 20:20.
Mijn kind heeft haar eigen plekje en ik ben er blij mee
Ik heb de titel een beetje verkort,aangezien het niet allemaal paste, maar zowel mijn kind als ik zijn er blij mee.
Voor iedereen over me heen valt dat ik een ontaarde moeder,slechte moeder ben, wil ik even heel duidelijk maken dat ik zielsveel van mijn kinderen hou,en dat het daar niet aan ontbreekt, echter hou ik ook van mezelf en was het voor mij op 1juni kiezen tussen 2 kwaden, of mijn kind het huis uit, of ik ging kapot en ik heb voor de 1e optie gekozen,ik heb haar de deur uitgezet (wetende dat ze naar haar vriend zou gaan) en ze weet waarom (ze is 20),ik kon niet langer aanzien hoe zij zich kapot liet maken,ik kon mijn mond niet meer houden en op 30 April is dat geescaleerd,laten we wel zijn niet omdat ik daar even zin in had,maar omdat het gewoon niet anders meer kon,vanaf het moment dat ze de deur uit was,heb ik haar direct ingeschreven bij de woningstichting hier voor een eigen woning voor haar,ja ik wist dat ze een plekje wilde hebben zonder haar vriend,ik heb een tijdje via msn contact met haar gehad,en vanuit die gesprekken is ze een traject gestart om hulp te vragen via maatschappelijk werk,na een poosje is ze weer regelmatig hier thuis geweest en heeft ze met mijn telefoon ook wel eens gebeld met haar maatschappelijk werkster,waardoor haar maatschappelijk werkster mij weer belde om mijn kind te spreken,wat fijn voor mij was was het feit dat de maatschappelijk werkster mij bevestigde,in wat ik van die knul (en dan zeg ik het nog netjes) vind,en het juist goed vond dat ik zo rigoreus gehandeld heb,afgelopen woensdag hebben mijn lief en zijn vader voor haar de vloer in haar woonkamer gelegd,gisteren hebben we haar spullen over verhuisd,ze woont maar een paar huizen bij mij vandaan(ik kan bij haar niet inkijken en zij niet bij mij
),ze heeft veel spullen van mij meegekregen o.a een compleet servies ,keukenspullen,handoekken (nieuw) voor de douche,handoeken en theedoeken (nieuw) en een bed een tv,verder heb ik de familie van mijn lief ingeschakeld voor spulletjes die ze haar met liefde hebben meegegeven,gisteren was de dag van van het verhuizen,en we hebben alles naar haar huis gebracht en in elkaar gezet wat ijelkaar gezet moest worden,lampen opgehangen, tot haar vriend kwam toen ben ik afgehaakt en naar huis gegaan om zgn even een sigaret te roken,toen ik naar huis liep liep ze met me mee en ik zei haar dat als haar vriend er niet was geweest dat ik haar geholpen zou hebben met het inruimen van haar spulletjes,en vroeg of ze het niet erg vond dat ik nu afhaakte,waarop ze zei: Mam jij en je lief hebben meer gedaan dan ik zelf,het geeft niet,kan hij me mooi daarmee helpen,en bij thuiskomst kreeg ik haar huissleutel.
Vandaag kwam ik haar tegen toen ik terug kwam van boodschappen doen,ik was bijna thuis en iedereen bij ons heeft het kunnen en mogen zien hoe blij ze is, en hoe ze me beetpakte en een kus op mijn wang gaf,ja ik hou van haar maar ik ben ook zo blij zowel voor haar als mezelf, ben ik nu een rare moeder?,of hebben meer moeders dit
Je bent geen rare moeder
Vind het juist knap van je , zoals je het beschrijft
Want dat er veel pijn en verdriet is geweest en wellicht nog is wel zeker
Wens voor jou en je dochter dat het positief blijft uitpakken
Ach Minoesepoes, je bent een fantastische moeder zoals ik dat lees.
Je raakt me wel met je verhaal, ik heb een kind dat door psychische problemen en een beperking ook niet thuis kan blijven wonen. Dat gaat je nu eenmaal niet in je koude kleren zitten.
Momenteel woont mijn kind nog wel thuis, hij staat op een wachtlijst voor beschermd wonen. Dat hebben mijn man en ik besloten. de laatste jaren is het gewoon vreselijk moeilijk gegaan met hem. Uiteindelijke lijd het hele gezin daar onder en moet je keuzes maken.
Ik las in jou verhaal toch een soort van schuldgevoel, dat pik ik er zo uit omdat ik het bij mezelf herken. (wil niet zeggen dat jij dat hebt)
Je hebt toch een bepaald beeld van jezelf als moeder en allerlei verwachtingen die je jezelf opgelegd hebt. Dat je je kind niet het huis uit stuurt bijvoorbeeld omdat jij het niet meer aankunt.
Het is toch ook wel een beetje een gevoel van falen.
Daar klopt natuurlijk helemaal niks van. Want ik weet heel goed dat ik niets liever wil dan dat wat het beste voor hem en het beste voor ons allemaal is. De keuze die je dan maakt om je kind uit huis te willen hebben is dan gewoon de beste.
Ik hoop dat het bij ons uiteindelijk net zo positief gaat uitpakken als bij jou- Ellon, petje af voor jou.
Soms is juist loslaten het beste wat je voor je kind kunt doen.
Loslaten en er toch voor hem zijn. 
- Bedankt voor alle lieve reactie's, ,het is ook meer het gevoel van: heb ik het wel goed gedaan, ben ik nu geen "foute "moeder en dan de opluchting dat je blij mag zijn voor zowel haar als mezelf, dat je gewoon midden op straat door je kind word beetgepakt en een zoen krijgt.
Je zit met zulke verwarde gevoellens, gevoellens van schuld, maar ook het gevoel van dat het echt niet meer anders kon,en de hoop dat het tussen ons alleen maar beter zal gaan worden
Affijn 1 wens van haar is uitgekomen,vroeger zei ze altijd: Mam ik kom later naast je wonen,en nu woont ze in een flatje bij ons om de hoek,als je de huisnummers van ons naast elkaar zet dan weet je dat het een paar meter verder is,maar als je ziet hoe het ligt lijkt het er niet op hahaha, nou ja gelukkig ben ik niet ver van haar vandaan - Minoesepoes, ik vind je een fantastische moeder!
Petje af 
Minoesepoes,je bent geweldig. Ik vind het grote klasse zoals je het hebt aangepakt,het is voor jou en je dochter de beste oplossing.
Ze pakte je op straat beet en gaf je een klinkende zoen,dat zegt toch al genoeg meis.- Ze vind het wel moeilijk haha ach het is even wennen voor haar, maar ik heb alle vertrouwen er in dat ze het gaat redden, nog lang niet zonder mij, ze was vanavond ook weer eventjes hier ,dat is het voordeel van niet zo ver uit de buurt wonen,ff weer op haar vertrouwde plekje,haar praat kussen,in ons eigen hoekje,ja was wel ff fijn
En ja we houden van elkaar alleen het samen leven gaat gewoon niet meer, maar ach beter op deze manier en de band met elkaar verder verdiepen dan dat het helemaal kapot was gegaan.
Toch ben ik wel erg blij om te weten niet zo gek te zijn, ik geloof dat ik beetje bij beetje een stukje zekerder van mezelf ga worden wat dit betrefd Thanks - quote:
Tjaa,
Ik denk dat het om een dochter gaat je een stuk bezorgder bent,ik hoop voor jou dat je nooit die beslissing hoeft te nemen, maar soms is afstand wel het beste voor zowel jou als je kind. 
- Wat vind ik dat triest voor je ,je kan ze hooguit met rust laten probeer van jezelf uit het contact een maandje of 2 te laten rusten zodat alle emotie's wat gezakt zijn, wie weet lukt het dan wel om langzaamaan contact met je dochter op te bouwen.
By the way ik vind dit absoluut geen gezeur!!
Dikke knuffel van mij 
DISCUSSIES
- Libelle brief 6 - Het consultatiebureau
- 6 Jaar lang gebruikt door vriend: Wel of geen aangifte doen?
- Fraude op islamitische scholen
- Heel de dag op bed, wie vertelt er iets gezelligs? (7)
- Wat eten we vandaag? (6)
- Wibootjes Plaatjes-Place (51)
- Roeli's koektrommel (2)
- Puzzelen - Cryptogrammen (8)
- Tooskes plaatjes en praatjessite (21)
- Oma's (14)
- Puzzelen - Tien-letter-woord (4)
- Puzzelen - Woordketting (4)
- Puzzelen - Eerste letter wordt laatste letter (4)
- Puzzelen - Tien voor taal (4)
- Puzzelen - Raad het woord, kies een letter (5)
- Zelf kleding maken
- Bar "Het Kippenhok" (6)
- Even niet blij (2)
- Bezoek bijstandsmoeder aan zoon in cel vergoed
- E-reader en e-book