Heeft u problemen met inloggen? Klik hier voor meer informatie.

Libelle brief - Anders dan andere kinderen

  1. Onze zoon ontwikkelde zich als een normale baby, totdat hij met zes maanden waterpokken kreeg. Vanaf dat moment veranderde alles. Hij werd steeds drukker en als ik iets tegen hem zei, was het net of het niet overkwam. Op school kon hij niet goed omgaan met andere kinderen. Het was duidelijk dat onze zoon anders was dan andere kinderen. Al gauw werd de diagnose ADHD en PDD-NOS (een stoornis met kenmerken van autisme) gesteld. Het ging best goed op school, maar in groep vier is hij toch overgestapt naar het speciaal onderwijs. Hij doet het daar super. Het enige jammere is dat hij nu niet meer wordt uitgenodigd voor feestjes van kinderen die op een gewone school zitten. En dat vinden wij vreselijk jammer. Want het is juist zo belangrijk dat kinderen met een stoornis leren spelen met normale kinderen.

    N. Ursem-Slijkerman

    Meepraten? Log in en laat uw reactie achter.
  1. Dit is een moeilijk onderwerp, door de verschillende belangen. Enerzijds de moeder die ziet hoe haar kind wordt buitengesloten, de andere kant van de medaille de buitenwereld die haar kind niet uitnodigt. Ik heb ook zoiets meegemaakt en dacht: "ja, ze heeft gelijk" en nodigde haar zoontje uit voor een kinderpartijtje. Het resultaat was dat ik op een gegeven moment op straat achter dat ene kind aanrende, die er vandoor ging en een kamer met 7 huilende kinderen achter moest laten. Mijn conclusie: nodig een kind met gedragsstoornissen apart uit en niet in combinatie met (veel) andere kinderen.
  2. Dit stukje over 'anders dan andere kinderen' begrijp ik ook, want onze dochter kreeg door het waterpokken virus een herseninfarct. Alleen wat ik niet begrijp is dat deze moeder andere kinderen 'normale' kinderen noemt. Is haar eigen kind 'abnormaal' omdat hij anders is? Mijn dochter is ook een normaal kind met, helaas, een lichamelijke beperking.

    Alieneke Oosthoek
  3. Waarom niet gewoon met de vriendjes van zijn nieuwe school omgaan?
    Daar zal hij zich mee thuis voelen.Die hebben immers dezelfde soorten problemen als hij.Waarom iets forceren dat niet leuk is voor hem? Omdat...JIJ er misschien niet mee om kunt gaan?
    Het IS zo...aanpassen en verder gaan.
    Vraag HEM wie hij wil.Met wie HIJ wil spelen, niet met wie JIJ wilt dat hij speelt.
    Mijn kind heeft autisme PDD.NOS en nog wat andere zaken.Hij heeft tot en met de vijfde klas op een gewone school gezeten.Maar pas toen we hem naar aangepast onderwijs deden , begin hij beter met andere kineren om te gaan.Opeens was hij de enige niet meer.
    Vriendjes en partijtjes deden we altijd mondjesmaat.Wat HIJ aankon.Niet wat WIJ dachten dat juist was.Voor een "normaal" kind!
    We hadden ook een ander kind, dat hoogbegaafd was.Natuurlijk zag jij dat ze anders behandelt werd, maar ook daar hebben we hem uitleg over gegeven.Dat hij net zo speciaal was als zijn zusje.
    Je kunt prtenderen dat je kind "normaal" is,maar dat hij wel degelijk iets heeft ,is een feit.
    Pas je aan , aan je kind.Laat je kind zich niet aan hoeven te passen aan iets wat hij niet kan .
    Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe.
    Mijn zoon is nu 30 jaar .
  4. Ook wij hebben een dochter die in groep 4 naar speciaal onderwijs moest. Het was MLK school (een school voor moeilijk lerende kinderen).Doordat wij op een eiland wonen, moest zij voor die school naar de vaste wal. De school stond in Dokkum en daarbij was ook een gezinsvervangendtehuis aanwezig. In dat huis werd zij door de week opgevangen.Zij was daar van de zondagavond tot de vrijdagavond. Het weekend was ze thuis op Ameland.

    Voor ons was dat erg zwaar. Maar het kon niet anders. Haar kring van vriendinnen op het eiland werd in een zeer korte tijd erg klein. Zo gebeurde het dat ze op een vrijdagavond thuis kwam, en een vriendinnetje had een verjaardagsfeestje. Onze dochter mocht niet meer komen terwijl ze anders wel daar aanwezig was. Ze vroeg toen "mama waarom mag ik niet meedoen?" Je slikt dan eens extra, want hoe leg je je dochtertje zoiets uit? Binnen een jaar waren de meeste vriendinnen afgevallen als vriendin.

    Maar wie had dat gedacht dat ze door dat speciaal onderwijs geworden was tot de volwassen vrouw die ze nu is. Ze woont opzichzelf en bestierd haar eigen huishouden. Ze heeft zelfs haar rijbewijs gehaald, heeft een vaste baan en gaat zelfstandig met of zonder vriendinnen op vakantie. Kortom ze red zich uitstekend en wie had dat destijds gedacht!

    Met vriendelijke groet.
  5. Hoewel op het onderwerp al enkele weken niet meer is gereageerd plaats ik toch graag een reactie. Ik herken veel in de gevoelens van deze moeder. een kind is anders, niet beter of slechter maar anders. Als moeder wil je graag dat je kind mee kan doen met andere kinderen vooral wanneer dit eerdere vriendjes waren. Een diagnose, een andere school hebben veel inpact op ouders (en kind). Je ziet dat je eigen kind anders is en wilt graag dat jou kind er ook bij hoort. Wij hebben onze oudste zoon (pdd-nos en Adhd) op het speciaal onderwijs gehad, vanaf groep vier. Eerst was dat wennen, met een busje naar een andere stad, maar hij vond daar zijn plekje en kreeg daar ook contacten. Contacten die meer aansloten op zijn beleving en zijn wereld. En inderdaad werden de contacten en vriendjes op de reguliere school minder en uiteindelijk helemaal niet meer. Als moeder moest ik daar aan wennen, dat een kind "zomaar" vergeten wordt door de ouders van zijn vorige vriendjes. Ondanks dat ik enorm veel van onze zoon houd en trots op hem ben moest ik wel verwerken dat hij niet "paste" binnen het gewone (school)systeem, en ook niet bij de kinderfeestjes. Toen onze jongste ook problemen kreeg op school en de diagnose PDD-nos kreeg hebben wij in goed overleg met school besloten dat hij kon blijven met de nodige ondersteuning. Vorige maand had hij zijn afscheidsmusical. Wanneer ik de oudste en de jongste vergelijk dan denk ik dat de jongste het veel moeilijker heeft gehad, zijn anders zijn op school viel erg op en de vriendjes die hij had in groep vier werden gedurende de jaren daarna steeds minder. Kinderen vonden hem vreemd, de overblijf juffen zaten met de handen in het haar en de leerkrachten hadden (logisch) niet altijd de tijd om onze jongste de uitleg en ondersteuning te bieden die nodig was. Hij werd ook niet meer uitgenidigd en dat komt dan nog harder aan omdat hij zich daar meer bewust van was. Als moeder was ik veel op school om uitleg te geven en informatie over de reden van het gedrag van onze jongste welke voortkomt uit PDD-nos. De confrontatie met ouders en het onbegrip vond ik soms erg moeilijk, iets dat hem en mij op het speciaal onderwijs waarschijnlijk gespaard was gebleven.
    niet alles is zoals het lijkt....
  6. Uit eigen ervaring (2 Aspergerkinderen) weet ik dat je in een enorm sociaal isolement terecht kan komen. Kinderen met deze vorm van autisme sluiten zich niet altijd makkelijk bij anderen aan, ze worden raar gevonden, vaak ook gepest, en volwassenen zien je als "dat gezin met die rare kinderen."
  7. Kinderen met een stoornis moeten beschermd worden tegen de boze buitenwereld. Gewone kinderen en ouders van gewone kinderen kunnen erg veel schade berokkenen aan deze kinderen. Pesten kan enorme vormen aannemen en aankloppen bij de ouders van pesters is een doodlopende weg. Die ouders vinden jouw kind ook maar vreemd, dus eigen schuld, dikke bult.

    Dus niks leuk spelen met gewone kinderen, want hoe ouder ze worden, hoe moeilijker het voor het kind met een stoornis is om aansluiting te houden.

    Het hele idee van het integreren van mensen met een stoornis of geestelijke handicap in deze samenleving, is al hopeloos achterhaald, omdat het in de praktijk niet werkt.
    De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats
  8. Mee eens, Ellon. Het verkeerde voorbeeld woont boven me. Zielig voor dat meisje, maar niet, omdat ze een verstandelijke handicap heeft. Wel, omdat er geen structuur is in dat gezin, geen stimulering om iets te gaan DOEN en ook geen beweging. En dus ook nauwelijks contacten met leeftijdgenoten die lijken op elkaar qua handicap.

    Ander voorbeeld gaat binnenkort naar Groep 1: PDD-NOS en ADHD, licht autistisch en hoog begaafd. Ze doet het uitstekend en krijgt gelukkig een leerkracht die volgens het Credo: STRUCTUUR werkt. Dat biedt die kinderen letterlijk een houvast. Hoe het verder gaat, weet niemand, maar ik ken haar moeder en weet dat ze een leeuwin is die alles doet om haar dochter een toekomst te bezorgen. Links en rechts aanklopt voor informatie en hulp, als dat nodig is. Dit meiske is mijn aangenomen kleindochter en ik ben apetrots op haar. Twee weken geleden heeft ze haar echte oma gebeld, omdat mijn vriendin gevallen was en niet meer overeind kon komen. Zij is nl zelf licht lichamelijk gehandicapt. We hebben dus een oorkonde gemaakt en die hangt nu in de keuken, boven de eettafel. Zodra de oorkonde er hing, waren de nachtmerries over wat gebeurd was, opeens over... :duim:
    Account verwijderd
  9. Indertijd was er opeens geen golf van bedrijfjes die beweerden dyslectie te kunnen genezen. Het bleek dat ze de oude leesplank gebruikten. Eerst het alfabet kennen en dan zien hoe je letters tot woorden en de woorden tot zinnen samensmeedt. Door die gestructureerde aanpak is er houvast. De omgekeerde methode - dat je eerst complete woorden moet leren en dan achteruit moet leren spellen - werkt dyslexie in de hand.

    Een goede structurering is z belangrijk! Maar dat weten alle ouders & leerkrachten wel als ze een ongeordende bende in huis hebben.

    Wat een goed idee KK, van die oorkonde.
    Doet me denken aan een neefje dat keihard een helling afstormde op z'n fietsje. Het bleek dat de remmen losgeschoten waren. Dus flink geprezen om moedig optreden.
    Fietsje naar binnen genomen, mezelf breedmakend zodat ik als eerste binnen kon gaan en gelijk luid getoeterd hoe goed ze ermee omgegaan waren. Daarna de fiets laten zien. M'n zus wil namelijk nog wel eens met onredelijke kritiek komen, ging te weinig uit van het denkniveau van kinderen. Dus bij elk zichtbaar opkomen van kritiek bij voorbaat weer gejubeld over de kinderen die het hoofd koel hielden bij zoiets gevaarlijks als losgeschoten remmen.

    Zulke prestaties moeten echt beloond worden met erkenning en waardering. Dan geef je gefundeerd zelfvertrouwen waar eerst de angst was die makkelijk tot iets ergers uit had kunnen groeien.
  10. Dat iedereen moet mee kunnen doen in de maatschappij, leidt tot de dwingende gedachte dat iedereen MOET meedoen in de maatschappij. Sommige mensen zijn daarvoor slecht uitgerust en kunnen gewoon niet meekomen.

    We houden toch ook een aparte Paralympics en verwachten tot ook niet dat iemand met n been meedoet op de gewone Olympische Spelen?

    Nog steeds hebben we de neiging om mensen met een onzichtbare stoornis of onzichtbare chronische lichamelijke ziekte te overschatten in hun kunnen. Het is gewoon een gebrek aan inlevingsvermogen in de wereld van al deze mensen met het gevolg dat je enorme gefrustreerde mensen kweekt la Karst T. bij wie nu pas na zijn dood een psychiatrische analyse wordt gemaakt.
    De natuur is een wonder. Een miljoen jaar geleden wist nog niemand, dat de mens een bril zou dragen en toch staan onze oren op de goede plaats